Skip to main content

Banishing Truth

by Chris Hedges

The investigative reporter Seymour Hersh, in his memoir “Reporter,” describes a moment when as a young reporter he overheard a Chicago cop admit to murdering an African-American man. The murdered man had been falsely described by police as a robbery suspect who had been shot while trying to avoid arrest. Hersh frantically called his editor to ask what to do.

The editor urged me to do nothing,” he writes. “It would be my word versus that of all the cops involved, and all would accuse me of lying. The message was clear: I did not have a story. But of course I did.” He describes himself as “full of despair at my weakness and the weakness of a profession that dealt so easily with compromise and self-censorship.

Hersh, the greatest investigative reporter of his generation, uncovered the U.S. military’s chemical weapons program, which used thousands of soldiers and volunteers, including pacifists from the Seventh-day Adventist Church, as unwitting human guinea pigs to measure the impact of biological agents including tularemia, yellow fever, Rift Valley fever and the plague.

He broke the story of the My Lai massacre.

He exposed Henry Kissinger’s wiretapping of his closest aides at the National Security Council (NSC) and journalists, the CIA’s funding of violent extremist groups to overthrow the Chilean President Salvador Allende, the CIA’s spying on domestic dissidents within the United States, the sadistic torture practices at the Abu Ghraib prison in Iraq by American soldiers and contractors and the lies told by the Obama administration about the raid that killed Osama bin Laden.

Yet he begins his memoir by the candid admission, familiar to any reporter, that there are crimes and events committed by the powerful you never write about, at least if you want to keep your job. One of his laments in the book is his decision not to follow up on a report he received that disgraced President Richard Nixon had hit his wife, Pat, and she had ended up in an emergency room in California.

Reporters embedded with military units in Iraq and Afghanistan routinely witness atrocities and often war crimes committed by the U.S. military, yet they know that access is dependent on keeping quiet.

This collusion between the press and the powerful is a fundamental feature of journalism, one that even someone as courageous as Hersh, at least a few times, was forced to accept. And yet, there comes a time when reporters, at least the good ones, decide to sacrifice their careers to tell the truth.

Hersh, relentlessly chronicling the crimes of the late empire, including the widespread use of torture, indiscriminate military strikes on civilian targets and targeted assassinations, has for this reason been virtually blacklisted in the American media. And the loss of his voice—he used to work for The New York Times and later The New Yorker—is evidence that the press, always flawed, has now been neutered by corporate power.

Hersh’s memoir is as much about his remarkable career as it is about the death of investigative journalism and the transformation of news into a national reality television show that subsists on gossip, invective, officially approved narratives and leaks and entertainment.

Investigative journalism depends not only on reporters such as Hersh, but as importantly on men and women inside the systems of power who have the moral courage to expose lies and make public crimes. Writing off any institution, no matter how nefarious the activity, as filled with the irredeemable is a mistake. “There are many officers, including generals and admirals, who understood that the oath of office they took was a commitment to uphold and defend the Constitution and not the President, or an immediate superior,” he writes. “They deserve my respect and got it. Want to be a good military reporter? Find those officers.

One of the heroes in Hersh’s book is Ron Ridenhour, who served in a combat unit in Vietnam and who initiated the army’s investigation into the My Lai massacre and generously helped Hersh track down eyewitnesses and participants.

The government’s wholesale surveillance, however, has crippled the ability of those with a conscience, such as Chelsea Manning or Edward Snowden, to expose the crimes of state and remain undetected.

The Obama administration charged eight people under the Espionage Act of leaking to the media—Thomas Drake, Shamai Leibowitz, Stephen Kim, Chelsea Manning, Donald Sachtleben, Jeffrey Sterling, John Kiriakou and Edward Snowden—effectively ending the vital connection between investigative reporters and sources inside the government.

This government persecution has, by default, left the exposure of government lies, fraud and crimes to hackers. And this is the reason hackers, and those who publish their material such as Julian Assange at WikiLeaks, are relentlessly persecuted. The goal of the corporate state is to hermetically seal their activities, especially those that violate the law, from outside oversight or observation. And this goal is very far advanced.

Hersh notes throughout his memoir that, like all good reporters, he constantly battled his editors and fellow reporters as much as he did the government or corporations. There is a species of reporter you can see on most cable news programs and on the floor of the newsrooms at papers such as The New York Times who make their living as courtiers to the powerful. They will, at times, critique the excesses of power but never the virtues of the systems of power, including corporate capitalism or the motivations of the ruling elites. They detest reporters, like Hersh, whose reporting exposes their collusion.

The Bertrand Russell War Crimes Tribunal was held in 1967 in Europe during the Vietnam War. It included the testimony of three American soldiers who spoke of watching soldiers and Marines routinely pump indiscriminate rounds of ammunition into villages with no regard for civilian casualties. Most of the American press dismissed the findings of the tribunal. The Times foreign affairs columnist, C.L. Sulzberger, launched a venomous attack against the Noble Prize-winning philosopher and mathematician, who was then 94 years old. Sulzberger, a member of the family that owned the paper, wrote that Russell had “outlived his own conscious idea and become clay in unscrupulous hands.” The tribunal, Sulzberger went on, “cannot fairly be laid at the door of the wasted peer whose bodily endurance outpaced his brain.

Hersh, however, tipped off by the testimony at the tribunal, eventually uncovered the My Lai massacre. But no publication would touch it. Magazines such as Life and Look turned down the story. “I was devastated, and frightened by the extent of self-censorship I was encountering in my profession,” Hersh writes. He finally published the story with the obscure, anti-war Dispatch News Service. Major publications, including The New York Times, along with Newsweek and Time, ignored the report. Hersh kept digging. More lurid facts about the massacre came to light. It became too big to dismiss, as hard as the mainstream media initially tried, and Hersh was awarded the 1970 Pulitzer Prize for International Reporting. The only officer convicted of the war crime, which left 106 men, women and children dead, was Lt. William Calley, who spent three months and 13 days in prison.

Papers like the New York Times pride themselves on their special access to the powerful, even if that access turns them into a public relations arm of the elites. This desire for access—which news organizations feel gives them prestige and an inside seat, although the information they are fed is usually lies or half-truths—pits conscientious reporters like Hersh against most editors and reporters in the newsroom. Hersh, who at the time was working for the Times, describes sitting across from another reporter, Bernard Gwertzman, who was covering Henry Kissinger and the NSC.

There was a near-daily ritual involving Bernie that stunned me,” Hersh writes. “On far too many afternoons around 5:00, Max Frankel’s secretary would approach Bernie and tell him that Max [the Times’ bureau chief in Washington] was at that moment on the phone with ‘Henry’ and the call would soon he switched to him. Sure enough, in a few moments Bernie would avidly begin scratching notes as he listened to Kissinger—he listened far more than he talked—and the result was a foreign policy story that invariably led the paper the next morning, with quotes from an unnamed senior government official. After a week or two of observing the process, I asked the always affable and straightforward Bernie if he ever checked what Henry was telling him with Bill Rogers, the secretary of state, or Mel Laird at the Pentagon. “Oh no,’ he said. ‘If I did that, Henry wouldn’t speak to us.’

The Washington Post broke the Watergate story, in which operatives for the Nixon White House in June 1972 broke into the Democratic National Committee headquarters in the Watergate office complex in Washington while Hersh was at the Times.

Kissinger’s assurances—Hersh writes that Kissinger “lied the way most people breathed”—that it was not an event of consequence saw the top editors at The New York Times initially ignore it. The paper, however, finally embarrassed by the revelations in The Washington Post, threw Hersh onto the story, although the paper’s executive editor, Abe Rosenthal, called Hersh with a mixture of affection and wariness “my little commie.

Hersh left the paper after a massive expose he and Jeff Gerth wrote about the corporation Gulf and Western, which carried out fraud, abuse, tax avoidance and had connections with the mob, was rewritten by cautious and timid editors. Charles Bluhdorn, the CEO of Gulf and Western, socialized with the publisher Arthur “Punch” Sulzberger. Bluhdorn used his connections at the paper to discredit Hersh and Gerth, as well as bombard the paper with accusatory letters and menacing phone calls. When Hersh filed his 15,000-word expose, the business editor, John Lee, and “his ass-kissing coterie of moronic editors,” perhaps fearful of being sued, neutered it. It was one thing, Hersh found, to go up against a public institution. It was something else to take on a private institution. He would never again work regularly for a newspaper.

The experience was frustrating and enervating,” he writes. “Writing about corporate America had sapped my energy, disappointed the editors, and unnerved me. There would be no check on corporate America, I feared: Greed had won out. The ugly fight with Gulf and Western had rattled the publisher and the editors to the point that the editors who ran the business pages had been allowed to vitiate and undercut the good work Jeff and I had done. … The courage the Times had shown in confronting the wrath of a president and an attorney general in the crisis over the Pentagon Papers in 1971 was nowhere to be seen when confronted by a gaggle of corporate con men. …

His reporting, however, continued to relentlessly expose the falsifications in official narratives. The Navy intelligence official, Jonathan Pollard, for example, had been caught spying for Israel in 1985 and given a life sentence. Hersh found that Pollard primarily stole documents on how the United States spied on the Soviet Union. The Israeli government, Hersh suspected, “was trading Pollard’s information to Moscow in exchange for the emigration of Soviet Jews with skills and expertise needed by Israel.” Pollard was released, after heavy Israeli pressure, in 2015 and now lives in Israel.

The later part of Hersh’s career is the most distressing. He was writing for The New Yorker when Barack Obama was elected president. David Remnick, the magazine’s editor, socialized with Obama and was apparently wary of offending the president. When Hersh exposed the fictitious narrative spun out by the Obama administration about the killing of Bin Laden, the magazine killed the story, running instead a report about the raid, provided by the administration, from the point of view of one of the SEALs who was on the mission.

Hersh resigned. He published the account of the raid in the London Review of Books, the beginning of his current exile to foreign publications. When we most urgently need Hersh and good investigative reporters like him, they have largely disappeared. A democracy, at best, tolerates them. A failed democracy, like ours, banishes them, and when it does, it kills its press.

Source, links:


Comments

Popular posts from this blog

The real reason Boris Johnson pushes for a no-deal Brexit

globinfo freexchange

The UK political landscape looks increasingly chaotic, especially after Boris Johnson's ultimatum for a no-deal Brexit on 31 October. It looks like the whole country suffers from a general nervous breakdown through a "bellum omnium contra omnes" situation. But if you "follow the money", you will, eventually, see the whole picture quite clearly. And you will realize that this whole Brexit issue, is primarily the product of a merciless war among rival factions of the British capital.

In the mid-July, Reuters "exposed" some key supporters of Boris Johnson who have poured hundreds of thousands of pounds into his campaign. As Reutersreported:

          More than half the donations came from financiers and businessmen who funded the campaign to leave the European Union. The two biggest backers are Anthony Bamford, the billionaire chairman of the construction equipment maker JCB, and Jonathan Moynihan, chairman of venture capital fund Ipe…

Άρχισαν να το μετανιώνουν από τώρα οι 'νοικοκυραίοι' πατριώτες;

failed evolution
Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα δικαιωνόμασταν τόσο γρήγορα. Ήδη από τα τέλη Μαΐου είχαμε γράψει:

Οι νεοφιλελεύθεροι ιμπεριαλιστές λοιπόν έστησαν το τέλειο κόλπο. Θέλοντας να ετοιμάσουν την απόλυτα αφοσιωμένη μαριονέτα τους, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, για να αναλάβει την εξουσία, έστησαν το σκηνικό στα μέτρα του. Έβαλαν τον Τσίπρα να υπογράψει μνημόνιο, να υπογράψει τη συμφωνία των Πρεσπών και γενικά να κάνει όλη τη βρόμικη δουλειά για να μη λερωθεί ο 'ατσαλάκωτος' Κυριάκος.
Το εγχώριο μιντιακό κατεστημένο δεν έχασε χρόνο. Άρχισε αμέσως νέες επιχειρήσεις προπαγάνδας με επίκεντρο τη συμφωνία των Πρεσπών, προκειμένου να φανεί ότι η εγχώρια δεξιά, όσο και αν έχει αλλάξει, δεν έχει χάσει τα πατριωτικά ανακλαστικά της, σε αντίθεση με τους 'προδότες Αριστερούς'.  
Η προπαγάνδα έπιασε, και ένα σημαντικό ποσοστό των λούμπεν μικροαστών πήγε στην κάλπη θυμωμένο, προκειμένου να τιμωρήσει τον 'ανθέλληνα' Τσίπρα. Η μιντιακή πλύση εγκεφάλου κατάφερε με τ…

Τα κρατικοδίαιτα τραπεζοπαράσιτα ετοιμάζονται για άλλο ένα μεγάλο πάρτι με κυβέρνηση Μητσοτάκη

globinfo freexchange
Οι γαλάζιοι υπηρέτες του κεφαλαίου ετοιμάζονται να ρίξουν άλλο ένα πακέτο δισεκατομμυρίων στις τραπεζικές μαύρες τρύπες. Αυτή τη φορά, θέλουν να τις απαλλάξουν από τα κόκκινα δάνεια και φυσικά ο λογαριασμός θα πάει, ως συνήθως, στα γνωστά υποζύγια.  
Όπως αποκάλυψε ρεπορτάζ του The Press Project:
Την έγκριση των ευρωπαϊκών θεσμών φέρεται να αναμένει η κυβέρνηση, ώστε να προχωρήσει σε σχέδιο «κρατικής υποβοήθησης» των τραπεζών, εφαρμόζοντας ουσιαστικά το σχέδιο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) για κρατική ενίσχυση προς κάλυψη των κόκκινων δανείων που αναμένεται να φτάσει τα 20 δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα, οι τράπεζες προχωρούν σε τιτλοποιήσεις κόκκινων δανείων ύψους 6,5 δισ. ευρώ, με πρώτη και καλύτερη τη Eurobank και τις υπόλοιπες να ακολουθούν. 
[...]
Υπενθυμίζεται πως λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, αλλά και μετά από αυτές, στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρέθηκε το «μαξιλάρι» των 37 δισ. ευρώ της προηγούμενης κυβέρνησης και τα σχέδια της…

Ο πραγματικός λόγος που ο Μπόρις Τζόνσον πιέζει για Brexit χωρίς συμφωνία

globinfo freexchange

Το Βρετανικό πολιτικό τοπίο μοιάζει να γίνεται όλο και πιο χαοτικό όσο πλησιάζουμε την 31η Οκτωβρίου, ημερομηνία-τελεσίγραφο που έχει ορίσει ο τωρινός Βρετανός πρωθυπουργός, Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος μάλιστα απειλεί με ένα Brexit χωρίς συμφωνία. Ολόκληρη η χώρα φαίνεται να βρίσκεται υπό το καθεστώς μιας γενικής νευρικής κρίσης, με τα διάφορα στρατόπεδα υπέρ και κατά του Brexix, το καθένα για τους δικούς του λόγους, να έχουν λάβει θέσεις μάχης σε μια "όλοι εναντίον όλων" κατάσταση. 
Όπως ανέφερε η Εφημερίδα των Συντακτών:  
«Στις Βρυξέλλες και στο Λονδίνο ένα ερώτημα ακούγεται όλο και πιο δυνατά: Mπορεί να αναχαιτιστεί ο Μπόρις Τζόνσον;»… Καυτή και εύλογη η απορία που μετέφερε χθες το πρακτορείο Associated Press, καθώς εντείνεται ραγδαία η ανησυχία και στις δύο πλευρές της Μάγχης πως ο νέος, σκληροπυρηνικός μπρεξιστής, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου όχι μόνο δεν μπλοφάρει επιμένοντας πως θα βγάλει τη χώρα από την Ε.Ε. στις 31 Οκτωβρίου με ή χωρ…

Τα identity politics και η "φεγγαρόφωτη" των νεοφιλελέδων

globinfo freexchange
Το χθεσινό άρθρο του Liberal που αφορά το πρόσωπο της νέας υφυπουργού Εργασίας, Δόμνας Μιχαηλίδου, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που οι Αμερικανοί ονομάζουν identity politics. 
Με τον όρο identity politics, οι Αμερικανοί περιγράφουν έναν τρόπο άκρως επιφανειακής πολιτικής προσέγγισης, που στην ουσία αποτελεί ένα τέχνασμα της νεοφιλελεύθερης σχολής, το οποίο έχει σαν στόχο να αποπροσανατολίσει και να απομακρύνει το κοινό από την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης. 
Η συγκεκριμένη τακτική χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τα Αμερικανικά ΜΜΕ κατά την προεκλογική περίοδο των προεδρικών εκλογών του 2016. Το φιλελεύθερο μιντιακό κατεστημένο εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον του Μπέρνι Σάντερς, αντίπαλου της Χίλαρι Κλίντον για το χρίσμα των Δημοκρατικών. Και αυτό, γιατί έβλεπε με τρόμο ότι οι σοσιαλιστικές πολιτικές που πρέσβευε ο Μπέρνι Σάντερς (εντελώς αντίθετες με τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου), είχαν τεράστια απήχηση σ…

Η ουσία πίσω από τη νέα επιχείρηση προπαγάνδας με αφορμή τις συντάξεις-μαμούθ

failed evolution

Με το γνωστό στυλ, τα ιδιωτικά ΜΜΕ σχεδίασαν μια νέα επιχείρηση προπαγάνδας με όχημα την "ανακάλυψη" των συντάξεων-μαμούθ. Τα μιντιακά "λαγωνικά" έδωσαν άλλη μια πάσα, αυτή τη φορά στον υπουργό εργασίας, Γιάννη Βρούτση, προκειμένου να επιδοθεί στο τυπικό αντι-ΣΥΡΙΖΑ κρεσέντο με ύφος εισαγγελέα. 
Η Έφη Αχτσιόγλου, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους δίνοντας την πραγματική εικόνα:  
              Για όσους ασφαλίζονταν με τα παλαιά καθεστώτα (πριν τον ν. 4387/2016) αλλά αιτήθηκαν συνταξιοδότησης μετά τον ν. 4387/2016 και μετά την 01.01.2019, ακριβώς επειδή το παλαιό σύστημα για κάποιες κατηγορίες ασφαλισμένων δεν προέβλεπε ανώτατα όρια εισφορών δεν προέκυπταν και ανώτατα όρια συντάξεων. Για τον λόγο αυτό   είχαμε επεξεργαστεί και δρομολογήσει νομοθετική ρύθμιση η οποία έθετε ανώτατο όριο σύνταξης το δωδεκαπλάσιο της εθνικής σύνταξης, όμως η ρύθμιση αυτή δεν πρόλαβε να περάσει από τη Βουλή καθώς προκηρύχθηκαν πρόωρα εκλογές.
Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα…

Οι γαλάζιοι υπηρέτες του κεφαλαίου βάζουν μπρος τον 'οδοστρωτήρα'

globinfo freexchange
Αφού πούλησαν μπόλικο πατριωτιλίκι στους 'Μακεδονομάχους' για να πάρουν αυτοδυναμία, τώρα είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν, για λογαριασμό των 'μεγάλων αφεντικών'. Κυριολεκτικά. Η χειρότερη δεξιά της μεταπολίτευσης, ανοίγει το δρόμο για τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, καθώς ο Κυριάκος βάζει μπρος τον 'οδοστρωτήρα' κατά των εργαζομένων. Το πόσο απόλυτα αφοσιωμένη είναι η γαλάζια παράταξη στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου φάνηκε κιόλας ξεκάθαρα.
Μετά τις προχθεσινές (ν)τροπολογίες, τις οποίες πέρασε με σχεδόν πραξικοπηματικό τρόπο η κυβέρνηση Μητσοτάκη, καταργείται η υποχρέωση των εργοδοτών να αιτιολογούν απολύσεις αλλά και η ευθύνη εργολάβων/υπεργολάβων απέναντι στους εργαζομένους τους. Και οι δυο παραπάνω ρυθμίσεις είχαν εισαχθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.' 
Δικαιωνόμαστε απόλυτα όταν υποστηρίξαμε ότι η υφυπουργός Εργασίας, το δεξί χέρι του Βρούτση, λόγω φανατικής προσήλωσης στην ιδεολογία της, αναμένεται να πετσοκό…

Απόλυτη επιβεβαίωση: ο ιδεολογικός φανατισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη την έφερε κιόλας μπροστά στο πρώτο αδιέξοδο

globinfo freexchange

Για άλλη μια φορά επιβεβαιωνόμαστε πανηγυρικά. Αμέσως μετά την αναγνώριση του αποτυχημένου πραξικοπηματία Χουάν Γκουαϊδό από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, είχαμε επισημάνει ότι:

Η κίνηση αυτή αποτελεί άλλη μια απόδειξη ότι ακόμα και η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης θα καθορίζεται, ως επί το πλείστον, από τον τυφλό φανατισμό της και όχι από μελετημένες κινήσεις που απαιτούν συνεχείς ελιγμούς και συνετές αποφάσεις.

Ασχέτως ιδεολογικού προσανατολισμού και προτιμήσεων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έπρεπε να εκμεταλλευτεί την ουδέτερη στάση της χώρας όσον αφορά τη Βενεζουέλα και να έχει την υπομονή να περιμένει να δει που θα οδηγήσουν οι διαπραγματεύσεις. Όμως αντί να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα που απέκτησε η χώρα με την ουδέτερη στάση, κάτω από τις παρούσες συνθήκες, έσπευσε να το σπαταλήσει, λόγω της ιδεολογικής εμμονής που χαρακτηρίζει τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της.

Αυτό είναι ένα δείγμα του ιδεολογικού φανατισμού που διακατέχει τα γαλάζια στελέχη και πο…

US Air Force and Raytheon join Navy and Lockheed Martin by Introducing Directed Energy Weapons

After many years of speculation as to weather the use of Directed Energy Weapons in war would be unleashed upon the world, we now have our answer. [...] The U.S. Navy and Lockheed Martin were the first to announce a system called HELIOS (High-Energy Laser and Integrated Optical-Dazzler with Surveillance).

[...]

As you can see, much of the focus is centered around countering drone attacks. The new announcement from the U.S. Air Force also focuses primarily on this threat, both from the cheap and readily available quadcopter drones that can be modified, to much more advanced A.I. drone swarms.

[...]

As nation after nation becomes wired for war and neutralizes then surpasses each other, new methods must be developed to maintain military supremacy. This is the nature of military conflict and one of the prime reasons why the world seems to have new security threats each and every day. It becomes one endless problem-reaction-solution loop that only serves to benefit those who are investe…

Τρεις βασικοί λόγοι για τους οποίους η νεοφιλελεύθερη δικτατορία συνεχίζει την αντι-ΣΥΡΙΖΑ προπαγάνδα

του system failure
Πρόκειται ενδεχομένως για ένα παγκοσμίως μοναδικό φαινόμενο, τουλάχιστον στο βαθμό που το βιώνουμε στην Ελλάδα. Μιλάμε για το γεγονός ότι ένα σύστημα εξουσίας συνεχίζει με αμείωτη ένταση την προπαγάνδα εναντίον μιας καθαρά ηττημένης αντιπολίτευσης. 
Παρόλο που το πολιτικό κομμάτι αυτού του συστήματος κατάφερε τελικά, μετά κόπων και βασάνων, δηλαδή μετά από αδιάκοπες επιχειρήσεις προπαγάνδας μέχρι ολικής πλύσης εγκεφάλου, να ξαναπάρει την εξουσία, ολόκληρος ο μηχανισμός της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας δεν σταμάτησε ούτε δευτερόλεπτο αυτές τις επιχειρήσεις.  
Στη νεοφιλελεύθερη μεταδημοκρατία, το πανίσχυρο αυτό σύστημα εξουσίας έχει καταφέρει μέχρι στιγμής:
- Να ελέγχει απόλυτα σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, αλλά πλέον και τη δημόσια τηλεόραση. Άρα, τον κύριο όγκο της καθημερινής πληροφόρησης που φτάνει στον μέσο Έλληνα, ο οποίος αποδείχθηκε εξαιρετικά επιρρεπής απέναντι στα αλλεπάλληλα κύματα παραπληροφόρησης, ήδη από την αρχή της κρίσης. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος τ…