Skip to main content

Brazil's Jair Bolsonaro is the fascist face of neoliberalism

Luísa Abbott Galvão / Inequality.org

In less than a week, Brazil will vote to elect its next president in what’s widely considered the most consequential election in Brazil’s history.

On one side is Fernando Haddad — a soft-spoken academic, former Minister of Education for the Workers Party (PT), and recent mayor of São Paulo most remembered for painting bike lanes across Brazil’s economic capital. Haddad faces Jair Bolsonaro — a former military man and long-time member of Brazil’s Chamber of Deputies representing Rio de Janeiro. Bolsonaro’s extreme far-right overtures have earned him the distinction of being compared to Trump, Duterte, and Hitler.

Brazil’s democracy is younger than I am, and follows a brutal period of military dictatorship from 1964 to 1985. Tragically, this election process hasn’t been a rigorous debate of ideas for the improvement of our country. Instead, it’s testing the very fate of our democracy.

Bolsonaro, whose running mate is a retired army general, has built a campaign on his disdain for democracy and glorification of authoritarianism. He’s gained infamy worldwide for past comments praising torturers and for asserting during a 1999 televised appearance that the Brazilian dictatorship should have executed “at least 30,000” people. As a presidential candidate, Bolsonaro has called for political opponents to be shot, promised to deny the legitimacy of any election results that don’t declare him the winner, and refused to partake in debates ahead of the general elections.

Bolsonaro took the lead in the first round of voting with 47 percent of valid votes. In the ten days that followed, there were over 50 catalogued incidents of physical attacks and threats carried out by Bolsonaro supporters in 18 states and the federal district, including the murder of a Bolsonaro critic by a supporter at a bar in the state of Bahia.

Given this backdrop of anti-democratic demagoguery, incitement of violence, and virulent bigotry, it might feel inappropriate to give Bolsonaro’s candidacy the benefit of a judgement of merit. However, not only does the high possibility of a Bolsonaro presidency force us to contend with the implications of his policy proposals, it requires us to understand that neoliberalism isn’t only a feature of his candidacy — it’s the means by which his candidacy has been made viable.

The 1964 dictatorship in Brazil was installed by a military coup aimed at blocking the administration of a president who was seen at the time being as too left-wing. The coup was supported by many well-to-do Brazilians at the time. “And why not?” journalist Vincent Bevins asked recently in the New York Review of Books. “If you were rich and stayed in line politically, things were never that bad—this kind of nostalgia [is] often reproduced in media and historical memory.”

Recent surveys have found that 55 percent of Brazilians wouldn’t mind a non-democratic form of government if it “solved problems.” And Brazilians have legitimate problems, among which healthcare, citizen security, corruption, unemployment, and education have ranked as highly important in recent polls.

Bolsonaro’s campaign recipe has not only been to promote — through no shortage of lies and misinformation — shortcuts to democratic and civic processes. He’s also aligned himself with corporate and financial interests, attracting support from moderates willing to overlook, understate, and ultimately masque his fascist nature by leaning into his recently-adopted free-market agenda.

While support for Bolsonaro was initially highest among rich white men and Evangelical Christians, it’s impossible to win the 49 million votes he received in the first round without support from a larger swathe of the population. Bolsonaro gained that support because this election has been driven to a significant degree by what Brazilians are against rather than by what they are for.

The core of Bolsonarism,” a Jacobin article says, “is hatred of the organized working class, of trade unions, which today…is incarnated in PT and, above all, in the image of Lula,” Brazil’s former president, for whom Haddad is filling in as candidate. Lula, who is in jail on flimsy bribery charges, has not been allowed to run.

But why so much hatred for PT? The party was recently in power for over 13 years, or three and a half presidential terms, spanning the tenures of Lula and former President Dilma Rousseff. Lula’s investment in social programs during a time of booming economic expansion in Brazil has been credited with lifting 30 million Brazilians out of poverty, and for giving poor, Black and Brown, female, and otherwise disadvantaged Brazilians unprecedented opportunity for advancement.

Tensions grew under Dilma’s tenure over her mismanagement of the economy. Socioeconomic indicators began to reverse course as Brazil entered into one the worst recession of the last quarter century. Coupled with her support for the massive anti-corruption investigation taking place, which implicated a large proportion of the sitting members of Congress, political opponents saw her as a problem to resolve quickly. They conspired to successfully impeach her from office in a process that’s been described by many as a “soft” coup d’état.

Dilma was succeeded by a coalition-government member from a center party, then-Vice President Michel Temer, who has spent the last two years overseeing the implementation of severe austerity measures and other reforms that have especially hurt the poor and the previously-growing middle class.

This election is marked with widespread and deep resentment for the PT’s handling of the economy. But the PT is also unreasonably singled out for its role in corruption. Haddad recently recognized PT’s errors on the economy and their role in corruption in a public mea culpa, promising reform if elected.

But the selective scapegoating of PT when it comes to corruption is unfair for several reasons. First of all, it was during a PT administration that the country’s largest corruption investigation in the country’s history was enabled. The singular focus on the PT is also incongruent with Brazilians’ perception of corruption generally, and fails to consider the ubiquity of corruption across political parties in our government.

Over 83 percent of Brazilians believe that more than half of all politicians are corrupt. And their perceptions aren’t totally off: more than half of Brazilian senators and one third of the members of Brazil’s lower chamber of Congress face criminal accusations. Bolsonaro has taken advantage of this anti-PT, anti-left, anti-government, anti-corruption sentiment by touting extra-democratic governance and adopting a neoliberal agenda.

But history always offers a well of insights. “It’s really strange that so many people now believe that the military regime somehow delivered safety to Brazilians or managed the economy well, since, by the end of the 1970s, they were very often seen as corrupt and incompetent, and crime statistics were worsening due to the government’s own policies,” historian Marcos Napolitano told the New York Review of Books.

Napolitano’s research, Bevins writes, “has shown that by encouraging mass migration into urban slums with no public services, and allowing a militarized police to routinely use extra-judicial killings to control marginalized populations, the dictatorship actually set the country on the path toward its current widespread violence.”

Widespread violence and public security have been a leading concern for Brazilians for many years, and a key invocation in Bolsonaro’s campaign. Brazil, already claiming the position of world leader in homicides, set a new record by registering nearly 64,000 homicides over the last year. Most victims were young Black men from poor urban areas.

We have two persistent phenomena: violence against women and criminal gangs dealing in drugs and arms,” said Renato Sérgio de Lima, director of the Brazilian Public Security Forum. This violence is largely linked to poverty and inequality — including the criminalization of poverty in Brazil. Dealing with it requires a comprehensive intervention that starts with significant investment in and economic inclusion of marginalized communities.

Bolsonaro’s remedy? Ease gun laws for citizens, give policemen carte blanche to kill, build more prisons, and expand military-controlled schools.

In contrast to the nationalistic economic tendencies gleaned from his 27-year Congressional voting record, Bolsonaro has chosen Paulo Guedes, a “Chicago Boy” neoliberal economist, as his main economic advisor. Guedes’s policy recommendations include privatizing almost all state-run companies, opening up the Amazon to foreign development, and further cutting social spending.

Guedes is currently under investigation for possible securities fraud, but the irony is clearly lost on Bolsonaro supporters. Bolsonaro’s economic promises, many of them documented on Instagram, include across-the-board deregulation, a refusal to tax the wealthy and their inheritances, a commitment to cutting taxes overall, and a reduction to Bolsa Família, a successful conditional cash transfer program, under the guise of fighting fraud in the system.

Bolsonaro has capitalized on Brazil’s deep economic and social inequality to push for an agenda that will undoubtedly drive even bigger rifts into the Brazilian socioeconomic fabric and further disenfranchise the country’s most vulnerable people. We must fight to defend our democracy and human rights. But we should not lose sight of the importance of fighting the corporate and financial powers that are not only extractive in their own right, but are also being used as vehicles for authoritarianism.

Source, links:


Related:


Comments

Popular posts from this blog

The real reason Boris Johnson pushes for a no-deal Brexit

globinfo freexchange

The UK political landscape looks increasingly chaotic, especially after Boris Johnson's ultimatum for a no-deal Brexit on 31 October. It looks like the whole country suffers from a general nervous breakdown through a "bellum omnium contra omnes" situation. But if you "follow the money", you will, eventually, see the whole picture quite clearly. And you will realize that this whole Brexit issue, is primarily the product of a merciless war among rival factions of the British capital.

In the mid-July, Reuters "exposed" some key supporters of Boris Johnson who have poured hundreds of thousands of pounds into his campaign. As Reutersreported:

          More than half the donations came from financiers and businessmen who funded the campaign to leave the European Union. The two biggest backers are Anthony Bamford, the billionaire chairman of the construction equipment maker JCB, and Jonathan Moynihan, chairman of venture capital fund Ipe…

Άρχισαν να το μετανιώνουν από τώρα οι 'νοικοκυραίοι' πατριώτες;

failed evolution
Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα δικαιωνόμασταν τόσο γρήγορα. Ήδη από τα τέλη Μαΐου είχαμε γράψει:

Οι νεοφιλελεύθεροι ιμπεριαλιστές λοιπόν έστησαν το τέλειο κόλπο. Θέλοντας να ετοιμάσουν την απόλυτα αφοσιωμένη μαριονέτα τους, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, για να αναλάβει την εξουσία, έστησαν το σκηνικό στα μέτρα του. Έβαλαν τον Τσίπρα να υπογράψει μνημόνιο, να υπογράψει τη συμφωνία των Πρεσπών και γενικά να κάνει όλη τη βρόμικη δουλειά για να μη λερωθεί ο 'ατσαλάκωτος' Κυριάκος.
Το εγχώριο μιντιακό κατεστημένο δεν έχασε χρόνο. Άρχισε αμέσως νέες επιχειρήσεις προπαγάνδας με επίκεντρο τη συμφωνία των Πρεσπών, προκειμένου να φανεί ότι η εγχώρια δεξιά, όσο και αν έχει αλλάξει, δεν έχει χάσει τα πατριωτικά ανακλαστικά της, σε αντίθεση με τους 'προδότες Αριστερούς'.  
Η προπαγάνδα έπιασε, και ένα σημαντικό ποσοστό των λούμπεν μικροαστών πήγε στην κάλπη θυμωμένο, προκειμένου να τιμωρήσει τον 'ανθέλληνα' Τσίπρα. Η μιντιακή πλύση εγκεφάλου κατάφερε με τ…

Ο πραγματικός λόγος που ο Μπόρις Τζόνσον πιέζει για Brexit χωρίς συμφωνία

globinfo freexchange

Το Βρετανικό πολιτικό τοπίο μοιάζει να γίνεται όλο και πιο χαοτικό όσο πλησιάζουμε την 31η Οκτωβρίου, ημερομηνία-τελεσίγραφο που έχει ορίσει ο τωρινός Βρετανός πρωθυπουργός, Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος μάλιστα απειλεί με ένα Brexit χωρίς συμφωνία. Ολόκληρη η χώρα φαίνεται να βρίσκεται υπό το καθεστώς μιας γενικής νευρικής κρίσης, με τα διάφορα στρατόπεδα υπέρ και κατά του Brexix, το καθένα για τους δικούς του λόγους, να έχουν λάβει θέσεις μάχης σε μια "όλοι εναντίον όλων" κατάσταση. 
Όπως ανέφερε η Εφημερίδα των Συντακτών:  
«Στις Βρυξέλλες και στο Λονδίνο ένα ερώτημα ακούγεται όλο και πιο δυνατά: Mπορεί να αναχαιτιστεί ο Μπόρις Τζόνσον;»… Καυτή και εύλογη η απορία που μετέφερε χθες το πρακτορείο Associated Press, καθώς εντείνεται ραγδαία η ανησυχία και στις δύο πλευρές της Μάγχης πως ο νέος, σκληροπυρηνικός μπρεξιστής, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου όχι μόνο δεν μπλοφάρει επιμένοντας πως θα βγάλει τη χώρα από την Ε.Ε. στις 31 Οκτωβρίου με ή χωρ…

Τα identity politics και η "φεγγαρόφωτη" των νεοφιλελέδων

globinfo freexchange
Το χθεσινό άρθρο του Liberal που αφορά το πρόσωπο της νέας υφυπουργού Εργασίας, Δόμνας Μιχαηλίδου, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που οι Αμερικανοί ονομάζουν identity politics. 
Με τον όρο identity politics, οι Αμερικανοί περιγράφουν έναν τρόπο άκρως επιφανειακής πολιτικής προσέγγισης, που στην ουσία αποτελεί ένα τέχνασμα της νεοφιλελεύθερης σχολής, το οποίο έχει σαν στόχο να αποπροσανατολίσει και να απομακρύνει το κοινό από την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης. 
Η συγκεκριμένη τακτική χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τα Αμερικανικά ΜΜΕ κατά την προεκλογική περίοδο των προεδρικών εκλογών του 2016. Το φιλελεύθερο μιντιακό κατεστημένο εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον του Μπέρνι Σάντερς, αντίπαλου της Χίλαρι Κλίντον για το χρίσμα των Δημοκρατικών. Και αυτό, γιατί έβλεπε με τρόμο ότι οι σοσιαλιστικές πολιτικές που πρέσβευε ο Μπέρνι Σάντερς (εντελώς αντίθετες με τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου), είχαν τεράστια απήχηση σ…

Η ουσία πίσω από τη νέα επιχείρηση προπαγάνδας με αφορμή τις συντάξεις-μαμούθ

failed evolution

Με το γνωστό στυλ, τα ιδιωτικά ΜΜΕ σχεδίασαν μια νέα επιχείρηση προπαγάνδας με όχημα την "ανακάλυψη" των συντάξεων-μαμούθ. Τα μιντιακά "λαγωνικά" έδωσαν άλλη μια πάσα, αυτή τη φορά στον υπουργό εργασίας, Γιάννη Βρούτση, προκειμένου να επιδοθεί στο τυπικό αντι-ΣΥΡΙΖΑ κρεσέντο με ύφος εισαγγελέα. 
Η Έφη Αχτσιόγλου, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους δίνοντας την πραγματική εικόνα:  
              Για όσους ασφαλίζονταν με τα παλαιά καθεστώτα (πριν τον ν. 4387/2016) αλλά αιτήθηκαν συνταξιοδότησης μετά τον ν. 4387/2016 και μετά την 01.01.2019, ακριβώς επειδή το παλαιό σύστημα για κάποιες κατηγορίες ασφαλισμένων δεν προέβλεπε ανώτατα όρια εισφορών δεν προέκυπταν και ανώτατα όρια συντάξεων. Για τον λόγο αυτό   είχαμε επεξεργαστεί και δρομολογήσει νομοθετική ρύθμιση η οποία έθετε ανώτατο όριο σύνταξης το δωδεκαπλάσιο της εθνικής σύνταξης, όμως η ρύθμιση αυτή δεν πρόλαβε να περάσει από τη Βουλή καθώς προκηρύχθηκαν πρόωρα εκλογές.
Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα…

Απόλυτη επιβεβαίωση: ο ιδεολογικός φανατισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη την έφερε κιόλας μπροστά στο πρώτο αδιέξοδο

globinfo freexchange

Για άλλη μια φορά επιβεβαιωνόμαστε πανηγυρικά. Αμέσως μετά την αναγνώριση του αποτυχημένου πραξικοπηματία Χουάν Γκουαϊδό από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, είχαμε επισημάνει ότι:

Η κίνηση αυτή αποτελεί άλλη μια απόδειξη ότι ακόμα και η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης θα καθορίζεται, ως επί το πλείστον, από τον τυφλό φανατισμό της και όχι από μελετημένες κινήσεις που απαιτούν συνεχείς ελιγμούς και συνετές αποφάσεις.

Ασχέτως ιδεολογικού προσανατολισμού και προτιμήσεων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έπρεπε να εκμεταλλευτεί την ουδέτερη στάση της χώρας όσον αφορά τη Βενεζουέλα και να έχει την υπομονή να περιμένει να δει που θα οδηγήσουν οι διαπραγματεύσεις. Όμως αντί να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα που απέκτησε η χώρα με την ουδέτερη στάση, κάτω από τις παρούσες συνθήκες, έσπευσε να το σπαταλήσει, λόγω της ιδεολογικής εμμονής που χαρακτηρίζει τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της.

Αυτό είναι ένα δείγμα του ιδεολογικού φανατισμού που διακατέχει τα γαλάζια στελέχη και πο…

Τρεις βασικοί λόγοι για τους οποίους η νεοφιλελεύθερη δικτατορία συνεχίζει την αντι-ΣΥΡΙΖΑ προπαγάνδα

του system failure
Πρόκειται ενδεχομένως για ένα παγκοσμίως μοναδικό φαινόμενο, τουλάχιστον στο βαθμό που το βιώνουμε στην Ελλάδα. Μιλάμε για το γεγονός ότι ένα σύστημα εξουσίας συνεχίζει με αμείωτη ένταση την προπαγάνδα εναντίον μιας καθαρά ηττημένης αντιπολίτευσης. 
Παρόλο που το πολιτικό κομμάτι αυτού του συστήματος κατάφερε τελικά, μετά κόπων και βασάνων, δηλαδή μετά από αδιάκοπες επιχειρήσεις προπαγάνδας μέχρι ολικής πλύσης εγκεφάλου, να ξαναπάρει την εξουσία, ολόκληρος ο μηχανισμός της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας δεν σταμάτησε ούτε δευτερόλεπτο αυτές τις επιχειρήσεις.  
Στη νεοφιλελεύθερη μεταδημοκρατία, το πανίσχυρο αυτό σύστημα εξουσίας έχει καταφέρει μέχρι στιγμής:
- Να ελέγχει απόλυτα σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, αλλά πλέον και τη δημόσια τηλεόραση. Άρα, τον κύριο όγκο της καθημερινής πληροφόρησης που φτάνει στον μέσο Έλληνα, ο οποίος αποδείχθηκε εξαιρετικά επιρρεπής απέναντι στα αλλεπάλληλα κύματα παραπληροφόρησης, ήδη από την αρχή της κρίσης. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος τ…

Το βαθύτερο νόημα του να κάνεις κολοτούμπες σε συνέδριο του Economist

του system failure
Διαδοχικά κύματα σοκ  έπληξαν τις τελευταίες μέρες τους ψηφοφόρους που βάλθηκαν να τιμωρήσουν τον 'προδότη' Τσίπρα για τη συμφωνία των Πρεσπών, επιλέγοντας στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές τη χειρότερη δεξιά της μεταπολίτευσης και μάλιστα αυτοδύναμη. 
Μετά την επιλογή Μαυρωτά για τη θέση του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού, ο οποίος είχε υπερψηφίσει και υπερασπιστεί τη συμφωνία ως βουλευτής του Ποταμιού, ήρθαν άλλα δύο απανωτά χτυπήματα από τις δηλώσεις Παναγιωτόπουλου και Βαρβιτσιώτη. 
Δεν είναι όμως μόνο η κραυγαλέα υποκρισία και αναδίπλωση των γαλάζιων στελεχών όσον αφορά τη συμφωνία. Είναι και το γεγονός ότι οι επικών διαστάσεων 'κολοτούμπες' Παναγιωτόπουλου και Βαρβιτσιώτη, έγιναν σε συνέδριο του Economist
Και έχει αυτό τόσο μεγάλη σημασία; Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς. Ουσιαστική, ίσως όχι και τόσο. Αλλά συμβολική, σίγουρα ναι.  
Η συμπεριφορά Παναγιωτόπουλου-Βαρβιτσιώτη αποτελεί τυπικό χαρακτηριστικό του πολιτικού αμοραλισμού που επικρατ…

Τα κρατικοδίαιτα τραπεζοπαράσιτα ετοιμάζονται για άλλο ένα μεγάλο πάρτι με κυβέρνηση Μητσοτάκη

globinfo freexchange
Οι γαλάζιοι υπηρέτες του κεφαλαίου ετοιμάζονται να ρίξουν άλλο ένα πακέτο δισεκατομμυρίων στις τραπεζικές μαύρες τρύπες. Αυτή τη φορά, θέλουν να τις απαλλάξουν από τα κόκκινα δάνεια και φυσικά ο λογαριασμός θα πάει, ως συνήθως, στα γνωστά υποζύγια.  
Όπως αποκάλυψε ρεπορτάζ του The Press Project:
Την έγκριση των ευρωπαϊκών θεσμών φέρεται να αναμένει η κυβέρνηση, ώστε να προχωρήσει σε σχέδιο «κρατικής υποβοήθησης» των τραπεζών, εφαρμόζοντας ουσιαστικά το σχέδιο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) για κρατική ενίσχυση προς κάλυψη των κόκκινων δανείων που αναμένεται να φτάσει τα 20 δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα, οι τράπεζες προχωρούν σε τιτλοποιήσεις κόκκινων δανείων ύψους 6,5 δισ. ευρώ, με πρώτη και καλύτερη τη Eurobank και τις υπόλοιπες να ακολουθούν. 
[...]
Υπενθυμίζεται πως λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, αλλά και μετά από αυτές, στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρέθηκε το «μαξιλάρι» των 37 δισ. ευρώ της προηγούμενης κυβέρνησης και τα σχέδια της…

Οι γαλάζιοι υπηρέτες του κεφαλαίου βάζουν μπρος τον 'οδοστρωτήρα'

globinfo freexchange
Αφού πούλησαν μπόλικο πατριωτιλίκι στους 'Μακεδονομάχους' για να πάρουν αυτοδυναμία, τώρα είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν, για λογαριασμό των 'μεγάλων αφεντικών'. Κυριολεκτικά. Η χειρότερη δεξιά της μεταπολίτευσης, ανοίγει το δρόμο για τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, καθώς ο Κυριάκος βάζει μπρος τον 'οδοστρωτήρα' κατά των εργαζομένων. Το πόσο απόλυτα αφοσιωμένη είναι η γαλάζια παράταξη στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου φάνηκε κιόλας ξεκάθαρα.
Μετά τις προχθεσινές (ν)τροπολογίες, τις οποίες πέρασε με σχεδόν πραξικοπηματικό τρόπο η κυβέρνηση Μητσοτάκη, καταργείται η υποχρέωση των εργοδοτών να αιτιολογούν απολύσεις αλλά και η ευθύνη εργολάβων/υπεργολάβων απέναντι στους εργαζομένους τους. Και οι δυο παραπάνω ρυθμίσεις είχαν εισαχθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.' 
Δικαιωνόμαστε απόλυτα όταν υποστηρίξαμε ότι η υφυπουργός Εργασίας, το δεξί χέρι του Βρούτση, λόγω φανατικής προσήλωσης στην ιδεολογία της, αναμένεται να πετσοκό…