Skip to main content

Trump's brutality is part of Obama's legacy now

by Jacob Bacharach

On Oct. 14, 2011, an order by Barack Obama resulted in the murder of Abdulrahman al-Awlaki, a 16-year-old American boy. Obama had ordered the execution of the boy’s father, also an American citizen, allegedly a member of the al-Qaeda network, two weeks before. Abdulrahman hadn’t seen his father in more than two years; he’d traveled abroad to search for him. We blew the kid up in a restaurant. When confronted by reporters, Obama’s press secretary, Robert Gibbs, glibly justified the extrajudicial killing of an American child: He should have had “a more responsible father.” Today, Donald Trump and his sycophants contend that the children of undocumented immigrants are the victims of their parents’ irresponsible law-breaking.

Like most ex-presidents in the last half century, Obama slid out of the White House and into a well-paid semi-retirement of remunerative speaking engagements and ineffectual good works. His and Hillary Clinton’s mutual antipathy was evident throughout the 2016 campaign. After her humiliation at the hands of Trump, a vulgar, racist dummy who continually questioned Obama’s citizenship and who ran in no small part because of his own public humiliation by the then-president at the 2011 White House Correspondents’ Association Dinner, Obama made a few desultory efforts to make nice with the new president-elect and then embraced the silence on current political affairs that is the decorous mark of modern post-presidencies. He emerged only last week, as word of the Trump administration’s vicious campaign to separate and imprison the children of migrants and asylum seekers in detention camps came to dominate national media coverage and caused real and widespread popular outrage.

[T]o watch those families broken apart in real time puts to us a very simple question,” Obama wrote on his Facebook page. “Are we a nation that accepts the cruelty of ripping children from their parents’ arms, or are we a nation that values families, and works to keep them together? Do we look away, or do we choose to see something of ourselves and our children?

There is some irony in hearing this from the same man who bragged, during the 2012 campaign, that he was “really good at killing people.” The claim was in reference to drone warfare, but Obama’s militarism was not confined to the occasional Hellfire missile, which the national security establishment and its media interlocutors treat as an antiseptic alternative to the messiness of conventional war. In 2011, in part due to the heavy lobbying of then-Secretary of State Hillary Clinton, the United States participated in a disastrous Euro-American campaign in Libya, destroying the government of Muammar Gaddafi, a leader who only a few years earlier had been feted for his active cooperation in national disarmament, and plunging Libya into the chaos of failed statehood, from which it has not recovered. Gaddafi was killed and possibly tortured to death. African migrants captured in Libya as they attempt to reach the Mediterranean and Europe have allegedly been sold—in open markets—as slaves.

In Syria, under Obama, the United States managed to support nearly every side in a multi-party civil war. By 2016, it was widely reported that militias armed by the Pentagon were openly battling militias armed by the CIA. The conflict has created one of the greatest refugee crises in modern history, as millions of people seek to escape a wrecked country and reach relative safety in Europe: men leaving wives and children; child siblings making deadly sea crossings without parents; a maze of fences, camps and varying levels of open hostility awaiting them no matter what routes they take. And we should not forget Yemen, where since 2015 the United States has supported and armed a Saudi campaign of terror bombing that has created a man-made famine and cholera epidemic, the scale of which could come to rival the Great Famine in Ukraine.

Compared to the actual madman that is Trump, Obama was a humanist, but then again, so was Thomas More, and look at how many heretics he burned at the stake. Throughout his career, Obama made use of rhetorical appeals to a broad, shared humanity, to the values of empathy, fellow-feeling and tolerance. In practice, his presidency was less liberal rebirth than liberal retrenchment, and he worked to formalize the very systems of brutality that Donald Trump and his evil coterie wield to such terrifying effect.

I was at Kelly’s Bar & Lounge in Pittsburgh’s East Liberty neighborhood when Obama was elected to his first term. The neighborhood had already begun to gentrify, although it would still be years before the $2,000-a-month apartments, restaurant valet signs, Pure Barre exercise studio and the Google flag flying over the old National Biscuit Co., where, during the St. Patrick’s Day Flood in 1936, my great-grandfather had worked for three straight days baking bread for the city. In the 1960s, an ill-conceived urban development plan hollowed out the neighborhood’s commercial core, and the city built a set of high-rise public housing complexes; the neighborhood developed a reputation for blight, which is to say that it became largely black.

The clientele at Kelly’s in 2008 was mostly white, comparatively well-to-do, liberal-ish. We could hear a dull roar from the neighborhood as the networks began to call the election, and then everyone went out into the street, residents and interlopers, and we all congratulated ourselves and each other, even those of us, like me, who stood far to the left of mainstream Democratic politics and viewed Obama’s occasionally high-flown rhetoric as decoration on an otherwise plain and tepid program of decidedly “centrist” reforms. America had soundly elected its first black president, and you can go to hell if that didn’t at least give you one night to smile and hope for the future.

His election came as a relief. I am not too cynical to say so. It is hard to recall now in this hypersaturated Trump era just how mad and untethered the Bush years were. By the time the 2008 race rolled around, Bush’s popularity was in irrevocable decline, his wars largely accepted as failures, the catastrophe of Hurricane Katrina still top of mind. But for much of his presidency, a grim, jingoistic national unity prevailed. There were liberal blogs, and the ineffectual sarcasm of “The Daily Show,” but that was scant opposition, and even the vast antiwar marches in the run-up to the Iraq war swiftly melted away in favor of cable news’ music videos of “Shock & Awe” bombing.

The gaudy insanity of Trump’s campaign seems unprecedented until you look up photos of pasty Midwesterners in the middle of the ’04 Republican National Convention blinged out with patriotic swag and purple bandages as part of that season’s conspiracy theory—that John Kerry had faked a war injury to earn a decoration. Dick Cheney shot a man in the face and faced no consequences; his victim apologized to him! Guantanamo. Abu Ghraib. Heckuva job, Brownie. The financial crisis. It was relentless and mad-making.

Obama felt like a salve, if not a cure. He was reasoned and articulate. His abilities as a great American speechmaker were overrated, but he was still a talented orator. He’d prevailed in a primary race infected by the Clinton campaign’s scurrilous resort to innuendo about his race and origin, and he whipped John McCain, an aging and seemingly unbalanced Senator who was and remains bizarrely beloved by American political journalists. It felt as if it might at least herald a reversion to the mean, a return to the smaller-bore politics of the 1990s; perhaps, due to the discrediting of market liberalism by the rapid succession of early-2000s corporate accounting scandals and the subprime collapse, there might even be a way to claw back some of the vicious attacks on the social welfare system by the neoliberal Clintonites of that decade. Perhaps we might successfully agitate for dismantling the poisonous security and intelligence apparatuses that metastasized under Bush and Cheney.

Instead, Obama largely set about organizing them. Obama would later be criticized, often from the left—I am guilty of it myself—for his seeming diffidence, and defended, often from the center-right that composes the majority of the Democratic Party, as having been almost entirely hamstrung by a Congress controlled by an insane and deeply racist GOP. Both the criticism and the defense give him too little credit as one of the great bureaucratic rationalizers of the modern era, taking the slapdash and ad hoc excesses of the prior decade and normalizing them. Obama’s infamous “look forward, not backward” dictum regarding any criminal prosecutions of Bush-era war criminals and finance-industry crooks was neither the feckless attitude of a weak leader nor the misguided ecumenicism of a would-be peacemaker in a partisan age; it was something more akin to the efficiency-minded corporate fixer who loves the product but wants to reorganize the back office.

Even before the 2010 midterms ushered in a powerfully intransigent Republican legislative majority, it was clear that Obama preferred executive management. He arrogated to himself all of the powers of prior presidents, including the even-more-unfettered war-making authority conferred upon George W. Bush by the machinations of Dick Cheney and Donald Rumsfeld, and the cooperation of a foolish and supine Congress. He took a special personal interest in drone warfare, putting himself in sole charge of the so-called disposition matrix—the infamous kill list—in an unsubtle signal that the president alone held this literal power of life and death. He made some conciliatory gestures toward immigrant communities, DACA (Deferred Action for Childhood Arrivals) most notably, but these were firmly undergirded by the guiding post-Third Way principles of the meritocratic, corporatist Democratic establishment: namely, that only the deserving are deserving.

He simultaneously and quietly organized ICE, a fascist reimagining of the old Immigration and Naturalization Service (along with parts of the old Customs Service and Federal Protective Service) dreamed up during the creation of the equally spooky and Big-Brotherish Department of Homeland Security. He deported more people than any prior president.

Obama’s most famous public utterance may have been his declaration at the 2004 Democratic convention that “there is not a liberal America and a conservative America—there is the United States of America.” He went on to ding “pundits” for dividing American into “red states” and “blue states.” In the intervening years, a popular map shading red-to-blue, demonstrating that the majority of the country’s land area is “purple,” has become popular among the sorts of people who believe in common-sense solutions and work for think tanks and op-ed pages. But the only real purple America is its imperial presidency, and if we are not simply to survive the present crisis and pray for another Obama-like figure to calmly restore order to agencies and policies that should not exist in the first place, then we must actually engage with his legacy, which despite a few admirable moments, largely consists of solidifying and centralizing the vast executive power he promptly handed over to Trump.

Apologists for the Obama administration will point out that he was in every way a better man and a better president, which is accidentally damning with faint praise. He was better and smarter, but he wasn’t wise, and he wasn’t humble. He believed in the power of the presidency, and we are living with the consequences.

Source, links:


 Image result for obama drones

Comments

Popular posts from this blog

Εθνικές εκλογές 2019: τι μας επιφυλάσσει ο νεοφιλελεύθερος εφιάλτης που επιστρέφει δριμύτερος

Οι προβλέψεις φαίνεται να επαληθεύονται εντυπωσιακά. Όπως είχαμε αναφέρει ήδη από το 2016 και αμέσως μετά την εκλογή Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, το αποτέλεσμα των εσωτερικών εκλογών στη γαλάζια παράταξη έλυνε τα χέρια του άξονα Βρυξελλών-Βερολίνου. Οι γραφειοφασίστες των Βρυξελλών και το διευθυντήριο του Βερολίνου απέκτησαν μια πρώτης τάξεως εφεδρεία σε περίπτωση που τα πράγματα "στράβωναν" με την κυβέρνηση Τσίπρα.  

globinfo freexchange 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έδωσε κάποια μικρά σημάδια ανυπακοής ενάντια στη λιτότητα που επιβάλλει το νεοφιλελεύθερο ιερατείο, ρέποντας 'επικίνδυνα' προς μια πιο φιλολαϊκή πολιτική. Δεν είναι τυχαίο φυσικά ότι τα πρώτα αυτά σημάδια άρχισαν να γίνονται ορατά μόλις η χώρα βγήκε από το πρόγραμμα επιτήρησης που επέβαλε η Τρόικα (έστω και τυπικά).

Παρόλο που το τοπίο καταστροφής στην οικονομία είναι κάτι παραπάνω από ορατό, λόγω των επιβαλλόμενων καταστροφικών πολιτικών του ΔΝΤ, η κυβέρνηση έσπευσε να εκμεταλλευτεί τα διευρυμένα περιθ…

Άρχισαν να το μετανιώνουν από τώρα οι 'νοικοκυραίοι' πατριώτες;

failed evolution
Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα δικαιωνόμασταν τόσο γρήγορα. Ήδη από τα τέλη Μαΐου είχαμε γράψει:

Οι νεοφιλελεύθεροι ιμπεριαλιστές λοιπόν έστησαν το τέλειο κόλπο. Θέλοντας να ετοιμάσουν την απόλυτα αφοσιωμένη μαριονέτα τους, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, για να αναλάβει την εξουσία, έστησαν το σκηνικό στα μέτρα του. Έβαλαν τον Τσίπρα να υπογράψει μνημόνιο, να υπογράψει τη συμφωνία των Πρεσπών και γενικά να κάνει όλη τη βρόμικη δουλειά για να μη λερωθεί ο 'ατσαλάκωτος' Κυριάκος.
Το εγχώριο μιντιακό κατεστημένο δεν έχασε χρόνο. Άρχισε αμέσως νέες επιχειρήσεις προπαγάνδας με επίκεντρο τη συμφωνία των Πρεσπών, προκειμένου να φανεί ότι η εγχώρια δεξιά, όσο και αν έχει αλλάξει, δεν έχει χάσει τα πατριωτικά ανακλαστικά της, σε αντίθεση με τους 'προδότες Αριστερούς'.  
Η προπαγάνδα έπιασε, και ένα σημαντικό ποσοστό των λούμπεν μικροαστών πήγε στην κάλπη θυμωμένο, προκειμένου να τιμωρήσει τον 'ανθέλληνα' Τσίπρα. Η μιντιακή πλύση εγκεφάλου κατάφερε με τ…

Την ώρα που ο Μητσοτάκης σχεδιάζει ασφαλιστικό Πινοσέτ, ο πιο δημοφιλής υποψήφιος για την Αμερικανική προεδρία κυρήσσει πόλεμο στις ασφαλιστικές

globinfo freexchange

Σοκ και δέος είχαν προκαλέσει οι δηλώσεις Καραγκούνη το Σεπτέμβριο του 18 περί "ασφαλιστικού Πινοσέτ" προλειαίνοντας το έδαφος για τους σχεδιασμούς μιας πιθανής κυβέρνησης Μητσοτάκη. 
Λίγο πριν τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, η ΝΔ έδωσε μια πρόγευση του τι πρόκειται να επακολουθήσει στον τομέα της ασφάλισης. Ορισμένα γαλάζια στελέχη προσπάθησαν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να ιδιωτικοποιηθεί ο ασφαλιστικός κλάδος και υπονοώντας (ως συνήθως) ότι τέτοιες υπερβολές οφείλονται στην "Αριστερή προπαγάνδα".

Όμως η απόλυτη αφοσίωση του σκληρού πυρήνα της γαλάζιας παράταξης στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία είναι κάτι παραπάνω από φανερή. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι νεοφιλελεύθεροι 'τζιχαντιστές' της δεξιάς ονειρεύονται πλήρη ιδιωτικοποίηση υγείας, ασφάλισης, παιδείας, ως πρώτο πιάτο στο μενού του νεοφιλελεύθερου 'οδοστρωτήρα'.

Οι μιντιακοί γκεμπελίσκοι και τα δεξιά τρολ κραυγάζουν εναντίον της Αριστερής "ιδεοληψί…

The Greeks have just committed suicide by electing the most fanatically neoliberal government ever

globinfo freexchange

The result of the recent Greek national elections will puzzle future historians for decades. The Greek voters gave a clear victory to the conservative right party, New Democracy, which will govern with 158 seats, without the need to make any coalitions.
It could be characterized a "paradoxical" result mainly for two reasons:
First, the voters gave a clear governmental order to one of the traditional powers of the old political system, which are highly responsible for the Greek crisis that erupted in 2010. Several top names of the new government, and even New Democracy leader, Kyriakos Mitsotakis, have been accused of being involved in various corruption scandals, in the not so distant past.
Second, the fact that the voters elected perhaps the most fanatically neoliberal government ever. This means that Mitsotakis administration is expected to implement the brutal neoliberal policies imposed by Greece's creditors to the letter. Recall that those polic…

Σοκ και δέος από την υφυπουργό εργασίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη: "καταφέραμε να μειώσουμε πάρα πολύ το κόστος εργασίας" (!!!)

globinfo freexchange
Ήταν Απρίλιος του 2017. Η τότε σύμβουλος μεταρρυθμίσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη και νυν υφυπουργός Εργασίας στην κυβέρνησή του, Δόμνα Μιχαηλίδου, δήλωνε στο άκρως φιλικό περιβάλλον του ΣΚΑΙ:
"Η Ελλάδα μεταξύ 2013-2014 ήταν πρωταγωνίστρια στις μεταρρυθμίσεις και στις μεταρρυθμίσεις ανταγωνιστικότητας. Και σύμφωνα με στοιχεία από τον ΟΟΣΑ και σύμφωνα με στοιχεία από την Παγκόσμια Τράπεζα, είχαμε πάρα πολύ μεγάλη άνοδο της ανταγωνιστικότητας.  [...] Καταφέραμε να μειώσουμε πάρα πολύ το κόστος εργασίας. Το εργασιακό μπήκε σε ένα πλαίσιο πιο ευέλικτο, το μισθολογικό μπήκε σε ένα πλαίσιο πολύ πιο σκληρό, οπότε καταφέραμε να μειώσουμε το κόστος εργασίας."

Προσέξτε όμως κάτι πολύ χαρακτηριστικό. Ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ, πριν κάνει την ερώτησή του, παρουσιάζει ορισμένα στοιχεία που δείχνουν ότι οι χώρες με τα πιο ακριβά μεροκάματα (Ελβετία, Γερμανία) βρίσκονται στην κορυφή του πίνακα της ανταγωνιστικότητας. Επιπλέον, στην επόμενη καρτέλα, παρουσιάζει τ…

Preparing the invasion of Iran: the US empire regroups its proxies in Afghanistan

globinfo freexchange

On the occasion of the recent attack against two oil tankers in the Gulf of Oman, we estimated that the US imperialists will follow a certain scenario to achieve primary goal, which is to fully control the Strait of Hormuz. The goal could be achieved through a strategically and geographically restricted, fast-track invasion of Iran.

A certain part of the operation could include some US forces and proxies inside Afghanistan.

As we wrote, already since 2017 the US announced that it will increase the number of US troops in Afghanistan, and one reason probably has to do with Iran. A significant number of US troops on the Iranian eastern border would be very useful. It will be used to keep the Iranian forces busy and gradually weaken the Iranian operational capabilities in an extended attrition war. This will permit the US to gradually secure and establish their presence in the Strait of Hormuz.

This attrition war could be held - and probably would be more effecti…

Πρόγραμμα ΝΔ: το απόλυτο τίποτα της νεοφιλελεύθερης καταστροφής

του system failure
Είναι πολύ εύκολο να καταλάβει κανείς το σχέδιο Μητσοτάκη για την επόμενη μέρα, με βάση αυτό που διαφημίζει ως "πρόγραμμα". Η χειρότερη δεξιά της μεταπολίτευσης, φανατικά προσηλωμένη στον καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό, έχει ως βασικό και απ'ότι φαίνεται μοναδικό στόχο, τις επενδύσεις και την ανάπτυξη. Δηλαδή, με λίγα λόγια, ο Κυριάκος θα πατήσει ένα κουμπί και όλα τα άλλα θα τα κάνουν οι περίφημες αγορές. Θα'ρθουν επενδυτές, θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, θα επιστρέψουν οι νέοι από το εξωτερικό και η νεκρή μεσαία τάξη θα αναστηθεί ως εκ θαύματος. 
Μια μεσαία τάξη που, κατά τη λογική των μιντιακώνγκεμπελίσκων και των δεξιών τρολ, καταστράφηκε επί ΣΥΡΙΖΑ. Λες και δεν υπήρχε χώρα πριν το 15. Λες και η γαλαζοπράσινη λαίλαπα δεν χρεοκόπησε τη χώρα, δεν πετσόκοψε μισθούς και συντάξεις, δεν ρήμαξε τα ασφαλιστικά ταμεία, δεν έσωσε τα τραπεζιτικά παράσιτα με δισεκατομμύρια στέλνοντας τον λογαριασμό στα συνήθη υποζύγια. 
Η αλήθεια είναι ότι…

Αδίστακτοι, αμετανόητοι, φανατικοί: οι νεοφιλελεύθεροι 'τζιχαντιστές' της δεξιάς θέλουν να δώσουν και άλλο πακέτο στις τράπεζες!

globinfo freexchange

Είναι τόσο αδίστακτοι και φανατικοί; Ναι, είναι. Μετά την πρόγευση που πήραμε για τον εργασιακό μεσαίωνα και το ασφαλιστικό Πινοσέτ που ετοιμάζει μια πιθανή κυβέρνηση Μητσοτάκη, ήρθε άλλο ένα στέλεχος του σκληρού νεοφιλελεύθερου πυρήνα να αποκαλύψει άλλη μια συνιστώσα της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας που έρχεται: νέο πακέτο δισεκατομμυρίων για τις τράπεζες, σε βάρος φυσικά των γνωστών υποζυγίων. 
Βλέποντας τη διαφορά που πήρε η ΝΔ στις ευρωεκλογές και τις δημοσκοπήσεις να της δίνουν σταθερό προβάδισμα, οι νεοφιλελεύθεροι 'τζιχαντιστές' της δεξιάς έχουν αποθρασυνθεί εντελώς και δεν μπορούν να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα. 
Σοκ και δέος, λοιπόν, αυτή τη φορά από τις δηλώσεις του Μπάμπη Παπαδημητρίου. Ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ και υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό Real News ότι «η εποπτεία λέει ότι τα κόκκινα δάνεια, τα οποία είναι το μεγάλο πρόβλημα των τραπεζών και τις εμποδίζει να κάνουν πιο καλά τη δουλειά τους θα απορροφηθούν τ…

Ο όχι και τόσο σοφός λαός έδωσε αυτοδυναμία στη χειρότερη δεξιά της μεταπολίτευσης

του system failure
Κυκλοφορεί συχνά-πυκνά το μύθευμα ότι ο λαός είναι σοφός και επιλέγει τους εκπροσώπους του με σοφία. Το συγκεκριμένο κλισέ που αναπαράγεται κοντά σε κάτι άλλα χαριτωμένα του τύπου "στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα", υπονοεί σχεδόν ότι, με κάποιον μυστηριώδη και μεταφυσικό τρόπο, μια ετερόκλητη μάζα εκατομμυρίων ψηφοφόρων καταφέρνει να συνεννοηθεί λίγο πριν από τις κάλπες για να εκλέξει ένα πολιτικά ισορροπημένο κοινοβούλιο, ότι και αν σημαίνει αυτό. 
Στις τελευταίες εκλογές, οι ψηφοφόροι έδωσαν αυτοδυναμία στην πιο νεοφιλελεύθερη δεξιά όλων των εποχών, πράγμα που εκ πρώτης όψεως φαντάζει παράλογο, ειδικά μετά από τις καταστροφικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επέβαλαν οι δανειστές στα χρόνια της κρίσης. Πολιτικές που έφεραν τη χώρα και την οικονομία σε χειρότερη κατάσταση.  
Φαντάζει ακόμα πιο παράλογο και για το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι έδωσαν αυτοδυναμία σε ένα από τα κόμματα του παλαιοκομματικού κατεστημένου, το οποίο ευθύνεται σε μεγάλο βαθ…

Baraka's message to Bernie: an indirect invitation for a coalition with the Greens?

 'Bernie has to go left or he is finished'

globinfo freexchange

On June, 19, Bernie Sanders officially declared war on corporate Democrats on behalf of the progressives. Bernie tweeted:
          The cat is out of the bag. The corporate wing of the Democratic Party is publicly "anybody but Bernie." They know our progressive agenda of Medicare for All, breaking up big banks, taking on drug companies and raising wages is the real threat to the billionaire class.  
Yet, it seems that this was still not enough to persuade the broader progressive political spectrum that he is willing to fight the real fight against the establishment.
A few days later, Ajamu Baraka tweeted: "Poor Bernie. He can no longer hide in the liberal lane now occupied by pro-capitalist, liberal reformer Warren. And it is now not enough to point out income & wealth inequality without contextualizes it as endemic to capitalism. Bernie has to go left or he is finished."
Poor Bernie. He can …