Skip to main content

Πώς ο Τραμπ ανοίγει τον δρόμο στην Κίνα και τη Ρωσία

Μέρος 4ο - Η Κίνα και το «One Belt One Road»

Όταν ο Ξι Ζιπίνγκ εγκαινίασε το One Belt - One Road (OBOR) τον Σεπτέμβριο του 2013 κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού που συνδέει την Ευρώπη με την Κίνα (το δίκτυο των εμπορικών δρόμων μεταξύ της Κίνας και των κρατών που βρίσκονται στα δυτικά και στα νότια της και σημαντικότερο εμπορικό δίκτυο από την αρχαιότητα μέχρι και την πτώση της Κωνσταντινούπολης, το 1453), το σιδηροδρομικό δίκτυο που συνδέει το Yiwu (κέντρο για περισσότερους από 70.000 προμηθευτές και κατασκευαστές νοτιοανατολικά της Σαγκάης) με την Ευρώπη λειτουργούσε ήδη ένα χρόνο. Μάλιστα, το πρώτο δοκιμαστικό ταξίδι με προορισμό το Ντούισμπουργκ της Γερμανίας είχε γίνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα.

Ταξιδεύοντας μέσω Καζακστάν, Ρωσίας, Λευκορωσίας, Πολωνίας, Γερμανίας, Βελγίου, Γαλλίας και Ισπανίας, οι εμπορικές αμαξοστοιχίες χρειάζονται 17 ημέρες για να καλύψουν τα περίπου 7.700 μίλια, μειώνοντας κατά το ήμισυ το κόστος της μεταφοράς μέσω θαλασσίων οδών και κατά 9/10 μέσω αερομεταφορών. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2020 περισσότερα από 7,5 εκατ. εμπορευματοκιβώτια θα φεύγουν από κινεζικές πόλεις όπως το Yiwu προς ευρωπαϊκούς προορισμούς.

Σύμφωνα με το σχέδιο, το One Belt - One Road θα συνδέει στο μέλλον την Κίνα, τη Νοτιοανατολική Ασία, τη Νότια Ασία, την Κεντρική και Δυτική Ασία, τη Μέση Ανατολή, τη Ανατολική Αφρική και την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την κατασκευή αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, αυτοκινητοδρόμων, σιδηροδρομικών γραμμών, λιμένων βαθέων υδάτων και μονάδων παραγωγής ενέργειας. Η χρηματοδότηση προέρχεται από κινεζικές τράπεζες, κοινοπραξίες και την Ασιατική Διεθνή Τράπεζα Επενδύσεων, μία επίσης σημαντική πρωτοβουλία της Κίνας.

Όταν ο πρωθυπουργός της Καμπότζης Hun Sen σχολίασε ότι «κάποιες χώρες έχουν πολλές ιδέες αλλά όχι χρήμα, αλλά στην περίπτωση της Κίνας η ιδέα έρχεται πάντα μαζί με το χρήμα» διατύπωνε μία άποψη που πλέον είναι ευρέως διαδεδομένη.

Τον περασμένο Μάιο, ο Κινέζος πρόεδρος απευθυνόμενος σε σύνοδο στην οποία έδωσαν το «παρών» 70 αρχηγοί κρατών και επικεφαλής διεθνών οργανισμών στο Πεκίνο, υποσχέθηκε πρόσθετη χρηματοδότηση ύψους 113 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το One Belt - One Road παροτρύνοντας χώρες σε όλο τον κόσμο να συμμετάσχουν σε αυτό. «Δεν έχουμε καμία πρόθεση να δημιουργήσουμε μια μικρή ομάδα επιζήμια για τη σταθερότητα. Ελπίζουμε να δημιουργήσουμε μια μεγάλη οικογένεια αρμονικής συνύπαρξης» δήλωνε ο Κινέζος πρόεδρος.

Παρότι είχαν προσκληθεί, ΗΠΑ και Ινδία απείχαν. Τότε ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Τζέιμς Μάτις πιάνοντας το πνεύμα της συγκυρίας είπε για τις ΗΠΑ: «Σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο υπάρχουν πολλές ζώνες και δρόμοι και κανένα κράτος δεν πρέπει να υπαγορεύει ‘μία ζώνη, μία οδό’. Αλλά, αυτήν την περίοδο, οι ΗΠΑ δεν προσφέρουν ούτε ζώνες, ούτε οδούς σε κανέναν».

Σύμφωνα με τον Economist, το 86% των έργων OBOR που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη χρησιμοποιούν Κινέζους εργολάβους, γεγονός που επιτρέπει στην Κίνα να χρησιμοποιήσει το πλεόνασμα της παραγωγής της σε χάλυβα και τσιμέντο. Το Πεκίνο έχει δεσμευτεί να επενδύσει 46 δισεκατομμύρια δολάρια σε έναν οικονομικό διάδρομο Κίνας - Πακιστάν, ο οποίος θα περιλαμβάνει αναβάθμιση σε αγωγούς και αυτοκινητόδρομους που θα συνδέουν τη δυτική Κίνα με τον λιμένα βαθέων υδάτων του Πακιστάν Gwadar στην Αραβική Θάλασσα. Το Gwadar απέχει λιγότερο από 400 μίλια από τα Στενά του Χορμούζ, που θεωρείται πέρασμα μεγάλης σημασίας για τα πετρελαιοφόρα. Αυτό σημαίνει ότι το αργό πετρέλαιο που αποστέλλεται από τους λιμένες του Περσικού Κόλπου στην Κίνα σύντομα θα αρχίσει να φτάνει στο κινεζικό έδαφος με αγωγό. Το ταξίδι διά θαλάσσης θα μειωθεί δραματικά, με αποτέλεσμα μεγάλη εξοικονόμηση χρόνου και πόρων.

Η πολιτική του Πεκίνου να χαράξει οδούς στο εξωτερικό και να επεκτείνει την έννοια του OBOR πέρα από την Ευρασία, ιδιαίτερα στην Αφρική, ήταν εντυπωσιακή. Μεταξύ 1976 και 2016, για παράδειγμα, η Κίνα δημιούργησε πέντε μεγάλες σιδηροδρομικές γραμμές στην Αφρική, απασχολώντας 50.000 Κινέζους για να ολοκληρώσει τη γραμμή Τανζανία - Ζάμπια, 1.150 μιλίων. Οκτώ ακόμη σιδηροδρομικά έργα βρίσκονται σε εξέλιξη.

Στο πρόσφατο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, οι Κινέζοι παρουσίασαν ένα ακόμη φιλόδοξο σχέδιο στο πλαίσιο του, OBOR που συνδέεται και επηρεάζεται από την κλιματική αλλαγή. Ο λόγος για το «Polar Silk Road» (ένα πολικό δρόμο του μεταξιού) που σύμφωνα με τους New York Times «θα συνδέσει την Κίνα με την Ευρώπη και τον Ατλαντικό μέσω μίας θαλάσσιας οδού η οποία θα περνάει από τους λιωμένους πάγους της Αρκτικής». Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική του Τραμπ «Πρώτα η Αμερική» δεν πρέπει να θεωρείται τίποτα λιγότερο παρά ένα πραγματικό «μεγάλο πρωτάθλημα» για την άνοδο της Κίνας.

Πηγή, σύνδεσμοι:


[1] [2] [3] [5]

Comments

Popular posts from this blog

New York Times accidentally destroys the Western propaganda on Venezuela

globinfo freexchange
In another rare 'real journalism' short crisis, the New York Times decided to reveal the truth about the trucks with 'humanitarian aid' on the Colombia-Venezuela border, that were set on fire.
As The Interceptreported:
On February 24, CNN told the world what we all now know is an absolute lie: that “a CNN team saw incendiary devices from police on the Venezuelan side of the border ignite the trucks,” though it generously added that “the network’s journalists are unsure if the trucks were burned on purpose.
Other media outlets endorsed the lie while at least avoiding what CNN did by personally vouching for it. “Humanitarian aid destined for Venezuela was set on fire, seemingly by troops loyal to Mr Maduro,The Telegraph claimed. The BBC uncritically printed: “There have also been reports of several aid trucks being burned – something Mr Guaidó said was a violation of the Geneva Convention.
That lie – supported by…

The underground war between Venezuela and the US big oil cartel confirmed through WikiLeaks

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD) holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A document under the title VENEZUELA: AMERICAN OIL AND SERVICE COMPANIES ENGAGE AMBASSADOR, from July, 2009, depicts the agony of the US oil corporations to stay in Venezuela, as they had already lost control over country's rich reserves.
The summary…

Neoliberal fascists attempt to regain control over the European continent to prevent a Leftist revival

While the neoliberal regime is pushing Jeremy Corbyn for a second Brexit referendum, Brussels bureaufascists visit Greece to make sure that the country will remain on the path of neoliberal destruction.
globinfo freexchange
UK's neoliberal regime is now pushing Jeremy Corbyn to promise a second Brexit referendum, hoping to reverse current Brexit vote. As the Independentreported:
Jeremy Corbyn is under new pressure to fully back giving the public a Final Say on Brexit after his own version of EU withdrawal was emphatically rejected in the Commons. His vision of the UK leaving Europe was defeated by a margin of 240 votes to 323, meaning the leader will now be expected to fulfil a promise to bring forward or support a vote to approve a new referendum. The 83-vote defeat comes after Mr Corbyn told Labour MPs on Monday that he was ready to support moves to demand a public vote, having lost a string of MPs who resigned in part over his Brexit strategy.
It appears that the blackmail worked …

Fraudulent neoliberalism was born when it was assumed that the banking parasites produce real value

Democracy At Work
Adam Smith looked on bankers as if they were unproductive. Essentially said they're parasites who kind of live off the value created by others. Bankers - if you have a labor theory of value - it's hard to see how bankers can be producing value.
Before the 1970s, financial services were not included in the calculation of gross domestic product (GDP). In other words, they were considered as adding nothing to the total value of gross domestic product. Only after 1970 did they get included, and now, of course, they're considered to be great value producers. So, do financiers produce value? This starts to become a very important kind of question.

To save Labour from the wreckers, Corbyn needs big balls (and a willie)

In 2015, anti-war socialist Jeremy Corbyn caused a stunning shock when, as a 500-1 shot, he became elected as Labour Party leader. Corbyn’s campaign engendered great enthusiasm among those desperate for Labour to make a clean break with elite-friendly pro-war neoliberal Blairism.
by Neil Clark
In the 2017 general election Corbyn defied the odds, and the smug inside the tent pundits again, with Labour achieving its biggest increase in its share of the vote since 1945.
Corbyn seemed to be on an unstoppable path to Number 10. But since then momentum has been lost. Literally.
Let’s call out the elephant in the room. The pro-Israel lobby in Labour and outside of it has never been reconciled to having a pro-Palestinian peace activist as party leader and potential Prime Minister.
They have done everything possible to destroy Corbyn personally and professionally, with charges of ’anti-Semitism’ the weapon of choice. But Corbyn hasn’t done himself any favours by failing to fight back forcefully ag…

As mainstream journalists acknowledge Douma attacks were “staged,” the “humanitarian” Syria regime-change network tries to save a sinking ship

There is increasing desperation on the part of the “humanitarian” regime-change network to protect its influence and the power of its narratives, not just in Syria but in future conflicts.
by Whitney Webb and Vanessa Beeley
Part 3 - Global Public Policy Institute’s place in regime-change network
Beyond Schneider’s conflicts of interests by virtue of his work history and current associations, the organization that employs him — the Global Public Policy Institute — is directly connected to an oligarch-directed and oligarch-funded regime-change network that specializes in manufacturing “humanitarian” justifications for Western military adventurism abroad. The main oligarchs who drive this network, as detailed in a recent articles series at MintPress, include Jeffrey Skoll, George Soros, Pierre Omidyar, and Ted Turner — philanthrocapitalists aligned with the neoliberal, globalist agendas of the U.S/U.K alliance.
In addition to its stated mission of “improving global governance,” in line with…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 3ο - Η «κατασκευή» υποχρεώσεων
Οπωσδήποτε η Βενεζουέλα είχε νομικές και οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι σε ξένα κράτη. Ωστόσο, αυτές δημιουργήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με τέτοιο τρόπο από τις Μεγάλες Δυνάμεις που οδηγούσαν ουσιαστικά στην πλήρη υποταγή του αδύναμου λατινοαμερικανικού κράτους.
Ο ίδιος ο Βρετανός επιτετραμμένος στο Καράκας Richard Edwardes είχε ανακαλύψει από τη δεκαετία του 1860 τον μηχανισμό απάτης πο…

UK's panicked neoliberal regime desperate to build a third loyal party to halt Corbyn's progressive counterattack

globinfo freexchange
Right after the seven neoliberal Blairites left the Labour party towards the formation of a new "independent" party, three Tories decided to join them.
As the Guardianreported: “Three Conservatives have quit their party to join the new Independent Group of MPs, declaring that hard Brexiters have taken over and that the modernising wing of the party has been 'destroyed'. Anna Soubry, Sarah Wollaston and Heidi Allen explained their decision to join the new group, founded this week by seven Labour MPs, who also left their party.
It all happened too fast and someone would be rather naive to believe that these moves were not pre-agreed and fully coordinated.
All the picks appear to be carefully selected. The establishment takes back those who has raised carefully with the 'principles' of the neoliberal ideology in order to save them from the collapsing conservative party and the Corbynism-'contaminated' Labour. Next step, a third 'ind…

The war criminal Elliott Abrams and the liberals who love him

Elliott Abrams, who is steering Trump’s Venezuela policy, has a long track record of war crimes. Yet a number of liberal commentators are rushing to his defense.
by Paul Heideman
Part 1
Practically the entire American political establishment and corporate press are repeating the Trump administration’s claims to have humanitarian motives in Venezuela. As that administration inches closer to full-blown military invasion, whether direct or by proxy, it behooves us to look into the track record of the officials steering this so-called “humanitarian policy.” None other are more deserving of scrutiny than Elliott Abrams, whose crimes have spanned the globe, from El Salvador to Nicaragua to Iraq.
Before this month, Elliott Abrams was likely glad to have been largely forgotten by the U.S. public. When the Trump administration announced Abrams’ appointment as U.S. Special Representative in Venezuela in late January, the news caused some ripples on the Left, but across mainstream media outlets, the…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 1ο
Θα μπορούσαν όλα αυτά να συμβαίνουν το 2019, αλλά συνέβαιναν στη Βενεζουέλα του 1899, όταν η Δύση έπρεπε να τακτοποιήσει πάλι έναν μισητό δικτάτορα κάπου στην Καραϊβική.
Οι ομοιότητες διαβολικές. Η κατάληξη ίδια;
Πράγματι, η Βενεζουέλα την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα είχε βυθιστεί σε εμφυλίους οι οποίοι ακύρωναν τις όποιες προσπάθειες είχαν γίνει από τις κυβερνήσεις των φιλελεύθερων των προηγούμενων δεκαετιών.