Skip to main content

Τα αφεντικά βιάζονται να φέρουν τη νέα Φεουδαρχία

Διαβάζοντας την ανακοίνωση του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών σχετικά με την απόλυση εργαζόμενης από την εταιρεία «BIOSAR», όταν αρνήθηκε να υπογράψει νέα ατομική σύμβαση εργασίας, η έκπληξη ήταν έντονη αναφορικά με τους πραγματικά ευφάνταστους όρους που αυτή περιείχε, αλλά ακόμα πιο έντονο ήταν το ερώτημα που έμεινε να βασανίζει: γιατί ο «ΕΛΛΑΚΤΩΡ», ένας από τους μεγαλύτερους ομίλους που λειτουργεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και σε μια σειρά άλλες χώρες, με ένα ευρύτατο φάσμα δραστηριοτήτων σε πολλούς τομείς και σίγουρα με εξαιρετικούς νομικούς, πρότεινε μια ατομική σύμβαση εργασίας που φεύγει πολύ μπροστά ακόμα και από τα εσκαμμένα και νομοθετημένα μνημονιακά όρια, έτσι ώστε εάν οι συγκεκριμένοι όροι έφταναν σήμερα να εξεταστούν υπό το υπάρχον καθεστώς από τα ελληνικά δικαστήρια, θα απορρίπτονταν μάλλον πολλοί από αυτούς ως καταχρηστικοί; Η απάντηση η οποία θα υποστηριχθεί στη συνέχεια συμπυκνώνεται στο επιχείρημα πως ο Μπόμπολας και τα συν αυτώ συμφέροντα επιχειρούν να είναι τόσο μπροστά από την εποχή τους, ώστε τελικά ίσως καταφέρουν να την κάνουν παρούσα ακόμη πιο γρήγορα.

Η μεταρρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας, έτσι όπως εκδιπλώθηκε τα τελευταία χρόνια μέσα από το ελληνικό μνημονιακό παράδειγμα (και όχι μόνο), κινούνταν μέχρι στιγμής σε μια κατεύθυνση χαλάρωσης και ελαστικοποίησης του εργασιακού προτύπου με σκοπό τη δημιουργία μεγαλύτερων περιθωρίων κέρδους για την πλευρά του κεφαλαίου. Σε αυτό το πλαίσιο, σχετικοποιήθηκε ακόμη περισσότερο η έννοια της εξαρτημένης, μισθωτής εργασίας που συνεπαγόταν τα αυξημένα δικαιώματα και την προστασία που είχε κατακτηθεί μεταπολεμικά για τα εργατικά στρώματα, έγιναν ευκολότερες οι απολύσεις, σπανιότερη η καταβολή αποζημίωσης, περιορίστηκαν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, επιβλήθηκε σε μεγάλο εύρος ο κανόνας της ατομικής σύμβασης και η σταθερή και μόνιμη εργασία αντικαταστάθηκε από τον κανόνα της επισφάλειας και της προσωρινότητας. Η όποια επιθετική κίνηση από την πλευρά της εκάστοτε εργοδοσίας κινούνταν συνήθως γύρω από τα όρια του ανωτέρω πλαισίου και προσπαθούσε να εφαρμόσει αλλαγές στη σχέση της με τους εργαζομένους, ώστε να ωφεληθεί από τον νέο εργασιακό κανόνα (χωρίς να απουσιάζουν, βεβαίως, περιπτώσεις υπερβάσεων και αυθαιρεσίας).

Η περίπτωση, όμως, της νέας σύμβασης της εταιρίας ομίλου “ΕΛΛΑΚΤΩΡ” διαφέρει ποιοτικά απο τις συνήθεις κινήσεις της μέσης εργοδοσίας και υποδηλώνει προφανώς μια πολύ ιδιαίτερη στοχοθεσία με χαρακτηριστικά “πρωτοπορίας”. Ενδεικτικά, εντός της ατομικής σύμβασης περιέχονται όροι που δεσμεύουν την εργαζόμενη να αποζημιώσει την εταιρία για δαπάνες, ζημίες και λοιπά έξοδα που θα προκληθούν στο πλαίσιο άσκησης της εργασίας της, να καλύπτει από την τσέπη της έξοδα για ταξίδια στο εξωτερικό για δουλειές της εταιρίας, να μην πληρώνεται σε περίπτωση ασθένειας ή τραυματισμού και να δύναται να απολυθεί σε περίπτωση που απουσιάσει από την εργασία της για πάνω από 15 μέρες το χρόνο. Επίσης, ως εφαρμοστέο δίκαιο ορίζεται το αγγλικό και κατά συνέπεια για οποιαδήποτε διαφορά ανακύψει από τη σύμβαση αποκλειστική δωσιδικία θα έχουν τα αγγλικά δικαστήρια. Όλα τα ανωτέρω διαφεύγουν σαφώς τα ήδη υπάρχοντα όρια και με βεβαιότητα μπορούμε να επαναλάβουμε αυτό που επισημάνθηκε και εισαγωγικά. Εαν η συγκεκριμένη σύμβαση γινόταν αντικείμενο εξέτασης ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων σήμερα, με τα υπάρχοντα δεδομένα, την υπάρχουσα νομοθεσία και νομολογία οι όροι αυτοί στην πλειονότητά τους θα έπρεπε να κριθούν καταχρηστικοί. Επομένως, εαν δεν επιλέξουμε να θεωρήσουμε τους ακραίους όρους της συγκεκριμένης σύμβασης ένα λάθος της στιγμής μένει μόνο να τους εκλάβουμε ως την προσπάθεια κάποιων εκπροσώπων του κεφαλαίου να δώσουν μια σύντομη εικόνα από το μέλλον που επιθυμούν και απο τη νέα κατεύθυνση στην οποία θα προσπαθήσουν να “ανανεώσουν” τον εργασιακό κανόνα.

Ισχυρίζομαι σε αυτό το σημείο, πως η ανωτέρω περίπτωση, σε συνδυασμό με μια σειρά άλλων συγγενών ενδείξεων, όπως αντίστοιχα η επιχειρούμενη μεταρρύθμιση του εργασιακού κώδικα στη Γαλλία που εμπεριέχει ψήγματα της ίδιας λογικής (και αντίστοιχα οι εργασιακές μεταρρυθμίσεις στα ευρωπαϊκά κράτη τα τελευταία χρόνια) θα πρέπει να μας κινήσουν λίγο πιο έντονα το ενδιαφέρον να ασχοληθούμε βαθύτερα με το όραμα του κεφαλαίου ως προς την παγίωση ενός νέου τύπου σχέσης με την εργασία. Να μελετήσουμε λίγο προσεκτικότερα αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, αλλά δεν έχει αφήσει ακόμα ξεκάθαρα τα ίχνη του. Σίγουρα ο operaio disseminato του Σέρτζιο Μπολόνια, ο διάχυτος εργάτης που μετεξελίχθηκε στην κεντρική φιγούρα του κυρίαρχου μεταφορντικού μοντέλου της επισφάλειας αποτελεί το βασικό καμβά πάνω στον οποίο γίνονται και θα γίνουν οι όποιες μεταλλάξεις. Απλά, η ελαστικότητα, η επισφάλεια, οι μειωμένοι μισθοί δεν είναι μάλλον πλέον αρκετοί. Αυτό το οποίο μπορεί να επαναπροσδιορίσει επαναστατικά την ένταση της εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο, ίσως επιχειρηθεί να περάσει μέσα ακόμη και από την απροκάλυπτη μετακύλιση του ίδιου του επιχειρηματικού κινδύνου, μεγάλου μέρους του κόστους και της ευθύνης του κεφαλαίου στους εργαζόμενους. Αυτή είναι, άλλωστε, και η συνεκτική λογική πίσω από την εξαιρετικά εντυπωσιακή σύμβαση της εταιρίας του ομίλου «ΕΛΛΑΚΤΩΡ». Οι εργαζόμενοι θα αναλαμβάνουν τις πρόσθετες δαπάνες, τον κίνδυνο να αρρωστήσουν και να μην πληρωθούν, το ρίσκο να τραυματιστούν και να απολυθούν, ακόμη και το ρίσκο κάτι να πάει στραβά και να πρέπει να αποζημιώσουν την εταιρία για τα κέρδη που έχασε.

Οι εργατικοί αγώνες του παρελθόντος κατάφεραν να εξασφαλίσουν η σχέση εκμετάλλευσης κεφάλαιο-εργασία να αναγνωρίζεται με συγκεκριμένες νομικές μορφές και να προβλέπονται διάφοροι τρόποι προστασίας των εργαζομένων στην εκ των πραγμάτων άνιση σχέση εντός της οποίας βρίσκονται. Αυτός ήταν ο λόγος ύπαρξης της σχέσης εξαρτημένης εργασίας, της απαγόρευσης των ομαδικών απολύσεων, της αποζημίωσης σε περίπτωση απόλυσης, της πρόβλεψης νόμιμων ημερών άδειας, αποζημιώσεων των εργαζομένων σε περιπτώσεις εργατικών ατυχημάτων και μιας πληθώρας άλλων προστατευτικών διατάξεων που έχουν γίνει σε μεγάλο βαθμό παρελθόν. Όμως, η κατάργηση της ευθύνης του εργοδότη για μια σειρά ζητημάτων και κατ΄ επέκταση η κατάργηση της αντίστοιχης προστασίας του εργαζόμενου παρότι ζοφερή πραγματικότητα, απέχει πολύ από την καθιέρωση ενός κανόνα ευθύνης του εργαζομένου για όλα τα προαναφερθέντα, το οποίο αν αρχίσει να εφαρμόζεται συστηματικά μας μεταφέρει αυτόματα σε ένα εντελώς νέο επίπεδο.

Θα επρόκειτο, με άλλα λόγια, ένα μοντέλο “υπεύθυνου πρεκαριάτου” το οποίο μπορεί να μην έχει τα μέσα παραγωγής, να μην του αναγνωρίζεται σχέση μισθωτής-εξαρτημένης εργασίας, να μην του αναγνωρίζεται προστατευτικό πλαίσιο, άδειες, κάλυψη εισφορών, αποζημιώσεις και τόσα άλλα, να του ασκείται de facto διευθυντικό δικαίωμα και πλήρης έλεγχος της εργασίας και συν τοις άλλοις να επωμίζεται μεγάλο μέρος του επιχειρηματικού κινδύνου, του κόστους και των συνεπαγόμενων ευθυνών (όπως ακριβώς συμβαίνει με την υπό εξέταση ατομική σύμβαση της «BIOSAR»). Σε πολλούς και πολλές μπορεί να φανεί υπερβολική η παραπάνω σκέψη, ας σκεφτούμε, όμως, κάποια ίχνη που ήδη υπάρχουν. Τους ταχυμεταφορείς που τραυματίζονται και οι εργοδότριες εταιρίες όχι μόνο δεν τους καλύπτουν τα νοσήλια, αλλά απαιτούν και αποζημίωση επειδή δεν εξυπηρέτησαν τους πελάτες τους, τα πληρώματα της Ryanair που πληρώνουν απο την τσέπη τους το κόστος της εκπαίδευσής τους, τους μπλοκάκηδες μηχανικούς ή τους ασκούμενους/ες και νέους/ες δικηγόρους που αμείβονται με 400 ή 500 ευρώ δουλεύοντας σε σχέσεις εξαρτημένης εργασίας οι οποίες όμως δεν αναγνωριζονται ως τέτοιες, πληρώνουν με δικό τους κόστος τα ταμεία τους και αναλαμβάνουν εν τέλει και το κόστος της ίδιας τους της απόλυσης, η οποία μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή.

Στο ρωμαϊκό δίκαιο, αλλά και μεταγενέστερα μέχρι την κατάργηση της δουλείας στις αρχές του 19ου αιώνα, οι δούλοι θεωρούνταν αντικείμενα και ανήκαν στην κυριότητα του ιδιοκτήτη τους. Αν κάποιος δούλος δημιουργούσε κάποια ζημία στον κύριό του, ο δεύτερος θα τον συνέτιζε και θα αποκαθιστούσε την ισορροπία της σχέσης εκμετάλλευσης και υποταγής εφαρμόζοντας κάποια μέθοδο σωματικού κολασμού. Σήμερα, στην εποχή των ελεύθερων και ίσων ενώπιον του νόμου υποκειμένων, αν κατά την άσκηση των καθηκόντων κάποιου εργαζόμενου του ομίλου που μας απασχολεί, προκύψει οποιαδήποτε «απώλεια, ευθύνη, έξοδα (συμπεριλαμβανομένων των εύλογων δικαστικών εξόδων), ζημίες ή δαπάνες» ο τελευταίος απαιτεί, απλά, αποζημίωση απο τον ίδιο τον εργαζόμενο. Διότι η ιστορία ποτέ δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (και έτσι αποφύγαμε το ενδεχόμενο στη σύμβαση εργασίας να συμπεριληφθεί ρήτρα σωματικού κολασμού), μπορεί, όμως, σίγουρα να επαναληφθεί ως φάρσα, έστω και εξίσου πικρή. Και ο όμιλος των συμφερόντων Μπόμπολα έχει βάλει ψηλά τον πήχη γι΄ αυτό. Στην επόμενη σύμβαση μπορεί να σκεφθεί να προσθέσει και όρο οι εργαζόμενοι να υποθηκεύουν την ακίνητη περιουσία τους (ή οτιδήποτε άλλο) ως εξασφάλιση του ίδιου και ως αντάλλαγμα της τιμής που τους κάνει να τους προσφέρει μια θέση εργασίας στις επιχειρήσεις του. Ευτυχώς, όμως, σε αυτή τη σχέση υπάρχουν δύο και η ιστορία θα δείξει ποιος θα έχει τη μεγαλύτερη φαντασία και το μεγαλύτερο θράσος και θάρρος. Υπάρχει το επιχειρηματικό ρίσκο του κάθε Μπόμπολα, υπάρχει και το ρίσκο της ζωής και του αγώνα. Εμείς θα επιλέξουμε ποιο απο τα δυο θα αναλάβουμε.

Ολόκληρο το κείμενο από την Aναστασία Ματσούκα και οι παραπομπές:


Τρία χρόνια αργότερα, ένα κυβερνητικό στέλεχος μιλάει δημοσίως για συμφέροντα που ουσιαστικά εξυπηρετεί η Τρόικα. Συγκεκριμένα, ο υφυπουργός υποδομών, μεταφορών και δικτύων Μιχάλης Παπαδόπουλος, λέει μεταξύ άλλων:

Η τρόικα έχει εμμονές που δεν είναι βάσιμες και προέρχονται από τη λογική που έχουν δημιουργήσει τα τεχνικά κλιμάκιά της. Είναι ένα γωνιακό μαγαζάκι που όποιος περνάει αφήνει κάτι και έρχεται μετά η τρόικα και λέει: Α, κάντε και αυτό! Σου στέλνω ένα mail και έχουμε και αυτή την εκκρεμότητα. Δεν είναι εκκρεμότητα αυτή βεβαίως

Ναι υπάρχουν κάποιοι θεσμικοί φορείς είτε Έλληνες είτε ξένοι, περνάνε από την τρόικα και τους λένε κάντε και αυτό. Μπήκε σε μια λογική η τρόικα για να εξυπηρετήσουν κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα.

Είναι επίσης εντυπωσιακό το γεγονός, ότι ο υφυπουργός και στέλεχος της ΝΔ, χρησιμοποίησε παρόμοια ρητορική με τον Κοτζιά μιλώντας για “γωνιακό μαγαζάκι”. Είναι μια χρήσιμη επισήμανση για κάποιους που μιλάνε κατά καιρούς για “Αριστερή” ή “Κομμουνιστική” προπαγάνδα.

Comments

Popular posts from this blog

Donald Trump: the last symptom of a system that is about to collapse

globinfo freexchange
In another interesting interview with Chris Hedges, Richard Wolff explains why the Trump presidency is the last resort of a system that is about to collapse:
Finally, if everybody tries to save themselves (protection), we have a historical example: after the Great Depression that happened in Europe. And most people believe that it was a large part of what led to WWII after WWI, rather than a much saner collective effort. But capitalism doesn't go for collective efforts, it tends to destroy itself by its own mechanisms.
There has to be a movement from below. Otherwise, there is no counter force that can take us in another direction.
So, absent that counter force we are going to see this system spinning out of control and destroying itself in the very way its critics have for so long foreseen it well might.
When Trump announced his big tariffs on China, we saw the stock market dropped 700 points in a day. That's a sign of the anxiety, the danger, even in the min…

Austria has just returned to the Middle Ages

The Austrian government confirmed that the far-right is an emergency reserve of neoliberalism
globinfo freexchange
Haven't you yet convinced that the nationalists and the far-right are the most faithful dogs of the big capital? Then, look at what just happened in Austria. In the end, despite the mass protests in Vienna, Austrian employers will be able to introduce 12-hour working day without increasing wages. The relevant law adopted by the Parliament of the country, reports on Friday, July 6.



What's the first thing that Emmanuel Macron did after his election in France? He rushed to complete what Francois Hollande - the other puppet of the neoliberal establishment - had started: destroy trade unions, completely deregulate the labor market.
Yet, the media in France were promoting him as a 'progressive' (what a joke) who will stop the far-right threat.
In reality, big capital’s reserve, Marine Le Pen, is waiting in the 'bench', ready to take action any moment, now tha…

WikiLeaks reveals Italian officials had serious concerns about Italy's ability to participate in the monetary union already since the late 70s

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD)holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A 1978 cable from the US Bureau of Economic and Business Affairs to the Secretary of State, was monitoring in detail the Italian serious concerns on the perspective of Italy joining the European monetary union. It describes an atmosphere of anxiety insi…

The vicious circle of modern slavery

globinfo freexchange
It sounds unbelievable, but in one of supposedly the most advanced European nations, the government plans to allow the working day to be extended to 12 hours!
We are talking about Austria, where tens of thousands of people in Vienna packed the streets on Saturday to voice their opposition to loosening labor laws to allow for a 12-hour workday and subsequent 60-hour workweek. Police in Vienna said some 80,000 people took part, while the trade unions that organized the protest said some 100,000 people attended.
What can someone say about this unimaginably absurd decision?
In an age of all this advanced technology, with AI and hyper-automation, people should work less hours, enjoying all the benefits and extra free time for their families and themselves. Yet, in the homeland of Austrian economics that led us to brutal neoliberalism, it seems that the elites push things to the opposite direction. Why? Is it just because human labor can't compete the machines?
Think ab…

Bernie's revolution starts to wipe out the establishment with a huge political earthquake!

globinfo freexchange
It happened! A 28-year-old super-progressive beat the personification of the establishment in the Democratic primary! Alexandria Ocasio-Cortez won the Democratic primary in New York's 14th congressional district, defeating the establishment baron, Joe Crowley. This has been described by many, rightfully, as the biggest upset victory in the 2018 midterm election season.
What are the origins of this amazing, unprecedented result in the US political process?
We can find them in the 2016 Democratic primaries. Back then, Bernie Sanders put the foundations of a truly progressive movement that could beat the neoliberal establishment. We wrote then that Bernie speaks straightly about things buried by the establishment, as if they were absent. Wall Street corruption, growing inequality, corporate funding of politicians by lobbies. He says that he will break the big banks. He will provide free health and education for all the American people. Because of Sanders, Hillary w…

Corporate media pundits depict establishment's evident panic in front of Alexandria Ocasio-Cortez's huge victory

globinfo freexchange
Shortly after recent political earthquake with Alexandria Ocasio-Cortez's huge victory, the establishment apparatus started to react as expected.
TYT immediately responded by identifying the common narratives used by the corporate media pundits in the following video:

In this video you can track at least two kinds of typical 'arguments' provided by the neoliberal ideological framework. We wrote several times in this blog about such arguments that their carriers present them as being perfectly rational using 'logical leaps', while in reality, they are deeply irrational.
In the first argument, Steve Schmidt labels progressivism as 'dishonest', simply because it fights for free education, free healthcare, etc. The basic 'argument' is the usual: ordinary people can't have such things because of the enormous debt. Of course, the logical leap here is the fact that the neoliberal pundits always avoid to refer to the billions in bailout…

Key parts of the Matrix: the faithful little soldiers of the mainstream media

globinfo freexchange
Ludivine Bénard describes almost perfectly a key part of the Matrix of our times:
Journalistic titles hire journalists whose social background – socially, culturally, educationally and morally – fits perfectly with what the current capitalist order asks for.
People working in media are mostly middle-class types with the same interests, favouring consumerism, hedonism, libertarian individualism and unconditional Europeanism from Brussels. And they're all subject to this form of political illiteracy – they reduce reporting on politics to reporting on political personalities. The journalists and pollsters in the press turn political life into a theatrical stage, where personalities just endlessly talk and debate.
All that talk drowns out any serious criticism of the system.
The French people have been indoctrinated that way for decades – we've had more than 30 years of a certain consensus between the centrist powers of the conservative right of Les Républicains…

The idiotic circus of terror leads us to the final collapse

There is a familiar checklist for extinction and we are ticking off every item of it. The idiots know only one word: more. They are unencumbered by common sense. They hoard wealth and resources until workers cannot make a living and the infrastructure collapses. They live in privileged compounds where they eat chocolate cake and order missile strikes. They see the state as a projection of their own vanity.

failed evolution
The idiots seen in the decay the chance of personal advancement in profit, takeover in the final days of crumbling civilizations.

Idiot generals wage endless unwinnable wars that bankrupt the nation.
Idiot economists call for reducing taxes for the rich and cutting social service programs for the poor. And project economic growth on the basis of myth.
Idiot industrialists poison the water, the soil and the air. Slash jobs and depress wages.
Idiot bankers gamble on self-created financial bubbles and impose crippling debt peonage on the citizens.
Idiot journalists and …

The 'anti-establishment' Trump admits he is more elite than the elite!

globinfo freexchange
He said it!
From the first moment in this blog, even before Trump's election, we repeatedly said that Donnie is only a reserve of the establishment.
Finally, he essentially admitted that he is more elite than the elite! Or, more establishment than the establishment if you like. During a campaign rally in Duluth, Minnesota, Trump said "Why are they elite? I have a much better apartment than they do. I'm smarter than they are. I’m richer than they are. I became president and they didn't."
Kyle Kulinski is right. Donald Trump wants to be fully integrated in the Establishment Inc. He wants to be loved by the elites, join them. He sends signals to them, saying 'I did what you want, why don't you play with me?'.
The message to the American citizens is this: do not trust the orange clown. In case that will grab your vote for a second term, he will do whatever the establishment wants, and more. Meaning, more tax-cuts for the rich, more for-pro…

Three years from the coup against Greece by the European Financial Dictatorship

globinfo freexchange
Three years passed (July 5, 2015) since the European Financial Dictatorship through the European Central Bank (ECB) and its head Mario Draghi, was forced to proceed in an open financial coup against Greece.
The start of current decade revealed the most ruthless face of a global neo-colonialism. From Syria and Libya to Europe and Latin America, the old colonial powers of the West tried to rebound against an oncoming rival bloc led by Russia and China, which starts to threaten their global domination.
Inside a multi-polar, complex terrain of geopolitical games, the big players start to abandon the old-fashioned, inefficient direct wars. They use today other, various methods like brutal proxy wars, economic wars, financial and constitutional coups, provocative operations, 'color revolutions', etc.
In this highly complex and unstable situation, when even traditional allies turn against each other as the global balances change rapidly, the forces unleashed are abs…