Skip to main content

Το Σχέδιο Β! και αν αποτύχει ο κ. Λαπαβίτσας

του Παντελή Σαββίδη

Στη Θεωρία Παιγνίων του κ.Βαρουφάκη, όλα τα ενδεχόμενα που θα μπορούσαν να προκύψουν τις τελευταίες ημέρες ήταν πιθανά. Άλλωστε, τα μαθηματικά της θεωρίας αυτής, για την οποία ο υπουργός οικονομικών έγραψε ένα ενδιαφέρον βιβλίο, βασίζονται στις πιθανότητες και τη στατιστική.

Ο κ. Βαρουφάκης αντιμετώπισε τη χώρα και το λαό ως παίγνιο αλλά, εκεί που έφθασαν τα πράγματα δεν υπήρχε άλλη οδός. Ως παίγνιο τον διαχειρίστηκαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Δεν υπήρχε ορθολογιστική λύση στο αδιέξοδο που οδήγησαν τη χώρα οι επιφανείς πολιτικοί της μεταπολίτευσης.

Από την ανάπτυξη του Σχεδίου Α! της νέας Ελληνικής κυβέρνησης μπορεί να μην προέκυψε η επιθυμητή λύση αλλά αναδείχθηκαν πολλά θετικά στοιχεία.

Κατ αρχάς αμφισβητήθηκαν τα μεταπολιτευτικά στερεότυπα ότι μόνο οι γαλαζοαίματοι διάδοχοι των πολιτικών οικογενειών μπορούν να διαχειριστούν τις κρατικές υποθέσεις της χώρας.

Δεύτερον, υπάρχει μια αντιστροφή της αρνητικής εικόνας που σχηματίστηκε στους λαούς της Ευρώπης για την Ελλάδα και τους Έλληνες, εικόνα που φρόντισαν, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, να καλλιεργήσουν οι ευρωπαϊκές και ελλαδικές ηγεσίες.

Ο κ. Βαρουφάκης έπαιξε αριστοτεχνικά αυτό το παιχνίδι δίνοντας ρεσιτάλ στο Βερολίνο. Ανατάραξε τις ευρωπαϊκές συνειδήσεις γύρω από την εικόνα της χώρας και του λαού μας. Η Ελλάδα, για άλλη μια φορά βγήκε στην πολιτική και κοινωνική πρωτοπορία και διαμορφώνει, με τη δυναμική που προσδίδει και την αμφισβήτηση της κατεστημένης πολιτικής, το ευρωπαϊκό μέλλον. Θα ακολουθήσουν άλλοι λαοί που θα συμπληρώσουν την εικόνα της μελλοντικής Ευρώπης αλλά, από τη σημερινή στασιμότητα είναι η Ελλάδα που βγάζει τη γηραιά ήπειρο.

Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, κυρίως του νότου, που είχαν και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, δεν θέλησαν να ακολουθήσουν, για δικούς τους υπολογισμούς που είναι καταφανείς, την Ελληνική προσπάθεια. Είμαστε βέβαιοι πως η βούληση των λαών τους είναι διαφορετική. Ακόμη και του γερμανικού λαού προς τον οποίο απευθύνθηκε με τον δέοντα σεβασμό και αγγίζοντας τις λεπτές χορδές της συλλογικής του συνείδησης, ο έλληνας υπουργός οικονομικών.

Υπάρχει και κάτι ακόμη που είναι πολύ ουσιαστικό και από το οποίο ξεκινάει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση ή η θέση μιας χώρας στην παγκόσμια σκηνή. Η απαίτηση για σεβασμό του ελληνικού λαού και της κυβέρνησής του. Αυτό, για λόγους ανεξήγητους, οι προκάτοχοι της σημερινής κυβέρνησης το λησμόνησαν αν και διατυμπάνιζαν τη γνώση τους για τη διεθνή πολιτική και τις ευαισθησίες τους σε θέματα ελληνικής πατρίδας.

Τόσο ο σημερινός πρωθυπουργός όσο και υπουργοί του έκαναν σαφές σε διεθνές επίπεδο ότι το να χρωστά μια χώρα είναι απολύτως φυσιολογικό και δεν σημαίνει ότι μπορούν να της συμπεριφέρονται προσβλητικά και με αγένεια. Όσο και να μην φαίνεται αυτό είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση των ημερών. Η ελληνική κοινωνία ένοιωσε να έχει υπόσταση και κυβέρνηση.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΨΗΛΟΥ ΡΙΣΚΟΥ

Για να είμαστε δίκαιοι με την ιστορία, η πολιτική αυτή υψηλού ρίσκου δεν είναι εφεύρημα της σημερινής κυβέρνησης. Ως έναν βαθμό την ακολούθησε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, τον οποίο κατά πολλούς μιμείται ο κ. Τσίπρας αλλά, ο αριστοτέχνης του είδους ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Ο κρητικός πολιτικός, στον οποίο οφείλει η σημερινή Ελλάδα τα σύνορά της, μπήκε στη μάχη των βαλκανικών πολέμων με μεγάλες αβεβαιότητες. Αν αναζητούσε τη βεβαιότητα και τη σιγουριά στις κινήσεις του, η Ελλάδα θα είχε ακόμη σύνορα στη Μελούνα.

Εκείνο που κάνει τη διαφορά του Βενιζέλου από τους κατοπινούς μιμητές της πολιτικής τακτικής του είναι ότι ο κρητικός πολιτικός ήταν αριστοτέχνης στη διαμόρφωση ισορροπιών και συμμαχιών στην εξωτερική πολιτική. Τα πολιτικά οφέλη που είχε στο εσωτερικό, ήταν αντανάκλαση των επιτυχιών του στο εξωτερικό.

Σήμερα, η πολιτική ηγεσία διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας χωρίς τη δύναμη που μπορεί να της προσδώσουν οι συμμαχίες. Ενδεχομένως να τις αναζήτησε στη Ρώμη, τη Μαδρίτη και το Παρίσι πριν αναλάβει το υψηλό ρίσκο. Αλλά, οι ηγεσίες των χωρών αυτών υπαναχώρησαν μετά τα τηλεφωνήματα της κ. Μέρκελ. Η υπαναχώρηση αυτή δεν θα περάσει απαρατήρητη στις κοινωνίες τους. Αλλά, στην πολιτική, εν τέλει, μετρά το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα είναι μια προϊούσα, σε επίπεδο πολιτικής εξουσίας, συνειδητοποίηση της ελληνικής μοναξιάς.

Το λέγαμε, άλλωστε, σε προηγούμενο κείμενό μας πως οι ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι ώριμες για μια ρήξη με την κυρίαρχη γερμανική πολιτική στην Ευρώπη. Είχαμε, όμως, αμφιβολίες για τις ηγεσίες τους. Δυστυχώς, επιβεβαιωθήκαμε.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Β!

Αυτό, όμως, ήταν το Σχέδιο Α! Τώρα αρχίζει το Σχέδιο Β! Τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει;

Ο Γερμανικός αντίλογος, όπως και οι παρασκηνιακές κινήσεις του Βερολίνου, ήταν καλά προετοιμασμένα. Όλοι συνιστούν στην Ελλάδα να τηρήσει τις συμφωνίες αλλά, παράλληλα, προτείνουν λύσεις που θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές. Ο ίδιος ο υπουργός οικονομικών είπε πως και ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να έχει υπογράψει το 60% των μνημονίων.

Οι λύσεις που προτείνονται συνίστανται σε δύο στοιχεία. Πρώτον, μακρά επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους και δεύτερον μείωση του ποσού των δόσεων.

Το πρώτο θα προσδώσει αξιοπιστία στη χώρα, το δεύτερο θα της δώσει τη δυνατότητα να αρχίσει να επενδύει στην ανάπτυξη.

Βεβαίως, η ανάπτυξη ήταν μια καραμέλα όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων αλλά, καθώς ο βασιλιάς είναι πλέον γυμνός, βλέπουμε πως την εννοούσαν. Ανάπτυξη με τη διευκόλυνση των ημετέρων και να φτάνει ως την εξώπορτα της αθηναϊκής αυλής μας.

Αν αυτά θα είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της ανάπτυξης που θα ακολουθήσει και η σημερινή κυβέρνηση, υπογράφουμε από τώρα την αποτυχία της.

Τα νέα και άφθαρτα πρόσωπα που τη συγκροτούν θα διαμορφώσουν μια ανάλογη δυναμική και στα κόμματα της αντιπολίτευσης και αυτό, ίσως, αποτελέσει τη μεγαλύτερη ελπίδα της Ελλάδας. Δεν έχουν δικαίωμα να αποτύχουν εν ονόματι της μακραίωνης ιστορίας και των τραγικών βιωμάτων αυτού του λαού.

Το Σχέδιο Β!, όπως επιγραμματικά αναφέρθηκε παραπάνω, είναι μια ρεαλιστική λύση. Διαφορετικά, ο κίνδυνος παρέκκλισης είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά είναι εμφανής. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την ελληνική πολιτική ηγεσία να υποτιμά την αδιαλλαξία της Γερμανίας. Ούτε και μερικούς ευρωκράτες να υπολογίζουν εσφαλμένα την πολιτική δυναμική στην Ελλάδα. Η χημική αυτή αντίδραση έχει υψηλή ενθαλπία, που μπορεί να λιώσει τους συνεκτικούς δεσμούς της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Γ!

Και τότε;

Τότε, προφανώς, και αυτό το συνάγω με λογικούς συνειρμούς, θα εφαρμοσθεί το Σχέδιο Γ! με τον καταλληλότερο άνθρωπο στους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος, ίσως και στην Ελλάδα: τον κ. Κώστα Λαπαβίτσα, καθηγητή οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Αφρικανικών και Ασιατικών Σπουδών του Λονδίνου. Ο κ. Λαπαβίτσας είναι πολύ καλός οικονομολόγος και έχει εργαστεί λεπτομερώς σε ένα πρόγραμμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και επιστροφής στη δραχμή. Έχει σχέδιο αλλά και πολλές αβεβαιότητες γι αυτήν την πορεία. Συνομίλησα αρκετές φορές, όχι μόνο τηλεοπτικά, μαζί του και νομίζω πως μπορεί να ανταπεξέλθει σε υψηλή θέση ευθύνης. Αν και η παρουσία του παραπέμπει σημειολογικά στο μοιραίο, η αξιοποίησή του στις διαπραγματεύσεις ίσως στείλει τα αναγκαία μηνύματα αποφασιστικότητας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη “Μακεδονίας” της 8.2.2015.

Πηγή:

Comments

Popular posts from this blog

Τραγωδία στο Μάτι και δεξιό παρακράτος: νέα στοιχεία για πιθανή επιχείρηση προβοκάτσιας

globinfo freexchange     Όπως είχαμε επισημάνει ήδη από τον Σεπτέμβριο του 19, η εγχώρια μιντιακή χούντα και οι καθεστωτικές μαριονέτες της Μητσοτακικής δεξιάς είχαν επιλέξει τελικά να ρίξουν το μεγαλύτερο βάρος της αντι-ΣΥΡΙΖΑ προπαγάνδας σε δύο βασικούς πυλώνες: στη συμφωνία των Πρεσπών και στην τραγωδία στο Μάτι.    Όσο περνούσε ο καιρός και αφού κατακάθισε η σκόνη της μιντιακής προπαγάνδας, όλα έδειχναν ότι το σενάριο μιας πιθανής προβοκάτσιας στην υπόθεση "Μάτι" ενορχηστρωμένης από το δεξιό παρακράτος (όσο και αν αυτό φάνταζε εξωφρενικό), δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί.   Τα πρώτα ισχυρά σημάδια για την πιθανότητα ενός τέτοιου σεναρίου τα έδωσε το ίδιο το καθεστώς Μητσοτάκη με την επιβράβευση των υπεύθυνων αξιωματικών για τη διαχείριση της φωτιάς στο Μάτι, οι οποίοι πήραν προαγωγή! Κάτι φυσικά που απέκρυψαν επιμελώς όλα τα συστημικά κανάλια της μιντιακής χούντας (στην οποία ανήκει ασφαλώς και η Μητσοτακική ΥΕΝΕΔ) που στηρίζει σύσσωμη το καθεστώς. Πρόσφατα, ήρθαν και νέα

Day 821: Julian Assange still in prison

failed evolution   World's number one political prisoner, Julian Assange, still in high security prison for exposing horrendous war crimes carried out by the US imperialists and their allies.      

The notorious London spy school churning out many of the world’s top journalists

The fact that the very department that trains high state officials and agents of secretive three letter agencies is also the place that produces many of the journalists we rely on to stand up to those officials and keep them in check is seriously problematic.   by Alan Macleod   Part 5 - The Bellingcat Boys While the journalists cataloged above are not spooks, some other Department of War Studies figures working in journalism could possibly be described as such, particularly those around the influential and increasingly notorious investigative website Bellingcat . Cameron Colquhoun, for instance, spent almost a decade at GCHQ, Britain’s version of the NSA, where he was a senior analyst running cyber and counter-terrorism operations. He holds qualifications from both King’s College London and the State Department. This background is not disclosed in his Bellingcat profile, which merely describes him as the managing director of a private intelligence company that “ conduct[s] ethical in

US govt, celebrities, bots fuel astroturfed Cuba protests to push regime change

Moderate Rebels   Max Blumenthal and Ben Norton briefly discuss how the US government and corporate media are heavily amplifying small protests in Cuba to destabilize the country. While Washington suffocates the Cuban people with an illegal, 60-year blockade that the entire world just voted against at the UN, C-list celebrities are promoting #SOSCuba propaganda, and thousands of bots are spreading fake news on social media.  

The death of neoliberalism

New Economic Thinking     Market fetishists may not know it yet, but it's over. Suresh Naidu breaks down neoliberalism, and why it can no longer support itself.  

The bourgeoisie did not respect its heavy heritage

232 years later, regression towards the new Feudalism  by system failure It was 14th July of 1789 when the representatives of the bourgeoisie in France promised a different world. Indeed, authoritarianism and depression by Monarchy and Feudalism brought naturally a desire for a more equitable society. The triplet "Liberty, Equality, Fraternity" was not a simple slogan reproduced to become a cliche, but represented the pure willing of the majority for a big change. 128 years later, another revolution, in Russia this time, promised to impose the implementation of those things declared in 1789, as the proletariat was building a class consciousness and the bourgeoisie had already abandoned its initial declarations. Several decades since then, two ostensibly different worlds were fighting against each other. On the one hand, the Soviet Communism that imposed a direct state authoritarianism and a monstrous bureaucracy, on the other, the indirect authoritarianism by the Western stat

Reddit captured by national security state

Redacted Tonight   Lee Camp looks into the fall of Reddit. The website was originally a bastion of free speech where antiestablishment viewpoints and news could be amplified over the corporate propaganda that people in the modern west are used to. The ruling class wouldn't allow that to stand. It's a sad story that has brought us to this point where the front page of Reddit acts as a repository for corporate and State Department propaganda. 

THE ANGRY ARAB: How the US Controls Lebanon

The “war on terror” is even more convenient for Washington’s dreams of hegemony and domination than the previous war on communism, writes As`ad AbuKhalil.    by As`ad AbuKhalil   Part 2 - A War Without Limits   The American “war on terrorism” is even more convenient for U.S. dreams of hegemony and domination than the previous war on communism.  Unlike the latter, the “war on terrorism” knows no end and has no limits.  It is a war with no timetable or specific achievable goals, and that is how the U.S. likes it. The U.S. can’t declare a completion of its war on terrorism, just as states can’t declare an end to wars on crime or poverty. Those are virtual and theoretical wars, but with the U.S. this has become a war industry: essential for world domination.  U.S. troops are now present in most Arab countries. Morocco, Libya, Tunisia, Sudan Egypt, Iraq, Syria, Lebanon, and all Gulf countries host a large presence of U.S. troops. In Lebanon, while the Western media regurgitate Israeli and S

OPCW chief misleads UN with new lies, excuses on Syria cover-up

The Grayzone Facing growing outcry, OPCW Director General Fernando Arias went before the United Nations Security Council and told new falsehoods about his organization’s Syria cover-up scandal — along with more disingenuous excuses to avoid addressing it. Scholar and researcher Piers Robinson joins Aaron Maté to debunk Arias' latest evasions and distortions.  

The notorious London spy school churning out many of the world’s top journalists

The fact that the very department that trains high state officials and agents of secretive three letter agencies is also the place that produces many of the journalists we rely on to stand up to those officials and keep them in check is seriously problematic.   by Alan Macleod   Part 3 - The British invasion Unsurprisingly for a university based in London, the primary journalistic destination for Department of War Studies graduates is the United Kingdom. Indeed, the BBC, the country’s powerful state broadcaster, is full of War Studies alumni. Arif Ansari, head of news at the BBC Asian Network, completed a masters analyzing the Syrian Civil War in 2017 and was soon selected for a leadership development scheme, placing him in charge of a team of 25 journalists who curate news primarily geared toward the substantial Middle Eastern and South Asian communities in Great Britain. Many BBC employees begin studying at King’s years after their careers have already taken off, and balance their pr