Skip to main content

Ο Τραμπ, ο Πούτιν και τα μυστήρια

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Καθώς ετοιμαζόταν να αναχωρήσει από την Ουάσιγκτον για τη μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία του, ο Ντόναλντ Τραμπ εκτίμησε ότι από τα τρία σημαντικά ραντεβού στην ατζέντα του –τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, την επίσκεψη στη Βρετανία και τη συνάντηση με τον Πούτιν στο Ελσίνκι– το τελευταίο θα μπορούσε, παραδόξως, να αποδειχθεί «το πιο εύκολο». Τις επόμενες ημέρες, φρόντισε να δικαιώσει την προφητεία του. Στις Βρυξέλλες, κατσάδιασε και πάλι τους «τζαμπατζήδες» εταίρους, δεν δίστασε μάλιστα να απειλήσει ότι θα μπορούσε να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη Συμμαχία. Στο Λονδίνο, έριξε τορπίλη στις ελπίδες της Τερέζα Μέι για διμερή εμπορική συμφωνία με την Αμερική μετά το Brexit και συντάχθηκε με τον επικεφαλής της εσωκομματικής αντιπολίτευσης Μπόρις Τζόνσον.

Αντιθέτως, στη συνάντησή του με τον υπ’ αριθμόν ένα γεωπολιτικό αντίπαλο των ΗΠΑ, ο Αμερικανός πρόεδρος βρήκε την ψυχική γαλήνη που δυσκολεύεται να μοιραστεί με τους συμμάχους του. 'Οχι μόνο δεν στρίμωξε τον Ρώσο ομόλογό του σε κανένα επίμαχο ζήτημα (Κριμαία, Ουκρανία, Συρία), αλλά και έδειξε να τον εμπιστεύεται περισσότερο από τις δικές του μυστικές υπηρεσίες αναφορικά με την υποτιθέμενη ρωσική παρέμβαση στις αμερικανικές εκλογές του 2016.

Η σύγκριση

Εκείνο που πρέπει να πόνεσε πιο πολύ το βαθύ κράτος της Αμερικής δεν ήταν τι είπε και τι δεν είπε ο Τραμπ, αλλά η ίδια η σύγκρισή του με τον Πούτιν. Απέναντι σε έναν ψυχρό και ενίοτε κυνικό αλλά με ξεκάθαρους στόχους και πλήρη αυτοέλεγχο ηγέτη, πρόβαλε ένας απροετοίμαστος και συχνά ακατάληπτος Τραμπ να συμβολίζει μια υπερδύναμη που δεν γνωρίζει πού πατάει και πού πηγαίνει.

Το βαρύ τραύμα προκάλεσε έκρηξη βιτριολικών επιθέσεων, με κατηγορίες που θα ήταν αδιανόητες για οποιονδήποτε άλλο πρόεδρο των ΗΠΑ. Ο πρώην διευθυντής της CIA Τζον Μπρέναν χαρακτήρισε τη στάση του «προδοτική», ενώ η επικεφαλής των Δημοκρατικών στη Βουλή Νάνσι Πελόζι διερωτήθηκε «με τι τον κρατάει ο Πούτιν».

Αρθρογράφοι σοβαρών εντύπων παρουσίαζαν ως πιθανό ενδεχόμενο να είναι ο Τραμπ ανδρείκελο των Ρώσων, οι οποίοι μπορεί να τον κρατούν όμηρο με κάποιο οικονομικό ή σεξουαλικό σκάνδαλο και να τον προετοίμαζαν επί χρόνια να βγει πρόεδρος της Αμερικής για να διαλύσει τη Δύση. Είναι εντυπωσιακό ότι ευφυείς άνθρωποι, που έχουν ασκηθεί στο να λοιδορούν τις «θεωρίες συνωμοσίας», δεν δίστασαν να σερβίρουν την πιο τερατώδη θεωρία συνωμοσίας των τελευταίων χρόνων. Δεν αποκλείεται, βέβαια, ο παραλογισμός να ασκεί ψυχοθεραπευτική λειτουργία: είναι πολύ βολικό να ρίχνεις το ανάθεμα σε ένα «ανδρείκελο των Ρώσων», αντί να αναρωτηθείς τι δεν πάει καλά με αυτή την κοινωνία που γεννάει ένα τόσο ισχυρό ρεύμα εθνικισμού, ξενοφοβίας και αντιδραστικού λαϊκισμού, το οποίο καταφέρνει να φέρει έναν Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Είναι αλήθεια ότι ο Αμερικανός πρόεδρος χάρισε στον Πούτιν μια ανέξοδη επικοινωνιακή νίκη. Και μόνον η πραγματοποίηση της συνάντησης κορυφής έβγαλε τη Ρωσία από τη διπλωματική «καραντίνα» όπου την είχαν θέσει οι Δυτικοί μετά την κρίση στην Ουκρανία και την προσάρτηση της Κριμαίας. Ενώ ο Μπαράκ Ομπάμα υποστήριζε ότι η Ρωσία έχει πλέον υποβαθμιστεί σε καθεστώς περιφερειακής δύναμης, ο Τραμπ την επανέφερε σε ρόλο παγκόσμιας πυρηνικής υπερδύναμης, συνυπογράφοντας αυτό που θέλει να καλλιεργεί ο Πούτιν τόσο στους ομοεθνείς του όσο και διεθνώς.

Γεγονός παραμένει ότι επί της ουσίας τίποτα δεν άλλαξε με το Ελσίνκι. Στη σύνοδο κορυφής του G7, στο Κεμπέκ, ο Τραμπ φέρεται να είπε κεκλεισμένων των θυρών ότι η Δύση θα πρέπει κάποια στιγμή να συμβιβαστεί με την προσάρτηση της Κριμαίας, γιατί «όλοι εκεί πέρα μιλούν ρωσικά». Το γεγονός αυτό προκάλεσε ανησυχία στο αντιρωσικό στρατόπεδο για πιθανή άρση των κυρώσεων ή ακόμη και για χαλάρωση της στρατιωτικής πίεσης του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη. Τίποτα από αυτά δεν συνέβη, είτε γιατί ο Τραμπ το ξανασκέφτηκε είτε γιατί η αντίδραση του βαθέος κράτους τον ανάγκασε να οπισθοχωρήσει. 'Οσο για το Συριακό, ο Πούτιν εμφανίστηκε ανοικτός στην αξίωση του Ισραήλ να πιέσει για την απομάκρυνση των στρατευμάτων του Ιράν και της Χεζμπολάχ από τη χώρα, αν και δεν είναι αυτονόητο κατά πόσον μπορεί να το καταφέρει. Γιατί όμως ο Τραμπ θέλει να εξομαλύνει τις σχέσεις με τη Ρωσία; Η εξήγηση μάλλον είναι πιο πεζή από ό,τι πολλοί υποθέτουν.

Ο επιχειρηματίας της αγοράς ακινήτων βλέπει τη διεθνή πολιτική κατά βάση με οικονομικά κριτήρια – τόσο απλοϊκά, ώστε να προτείνει στην Τερέζα Μέι να... κάνει μήνυση στην Ε.Ε. για να εκβιάσει καλύτερους όρους για το Brexit. Από οικονομική σκοπιά, η Ευρώπη και η Κίνα είναι οι ισχυρότεροι ανταγωνιστές της Αμερικής – το μαρτυρούν άλλωστε τα τεράστια ελλείμματά της. Αντιθέτως, η Ρωσία, με μια οικονομία μικρότερη από εκείνη της Καλιφόρνιας, αποτελεί παρωνυχίδα. Μάλιστα, μια εξομάλυνση των σχέσεων μαζί της αφενός θα εξοικονομούσε στρατιωτικές δαπάνες για τις ΗΠΑ, αφετέρου θα απέτρεπε μια προοπτικά επικίνδυνη, μεγάλη ευρασιατική συμμαχία της με την Κίνα.

«Εμφύλιος»

Τίποτα δεν δείχνει, όμως, ότι έχει ωριμάσει ένας τόσο ριζικός, στρατηγικός αναπροσανατολισμός στους κόλπους του αμερικανικού κατεστημένου. Χωρίς τη ρωσοφοβία, το ΝΑΤΟ δεν έχει ουσιώδη λόγο ύπαρξης και χωρίς το ΝΑΤΟ η διατήρηση της γεωπολιτικής ενότητας Αμερικής - Ευρώπης θα τεθεί υπό αμφισβήτηση από τις φυγόκεντρες δυνάμεις του οικονομικού ανταγωνισμού. Το πολιτικό «λιντσάρισμα» του Τραμπ από το ίδιο του το κόμμα για το Ελσίνκι και η νέα ψύχωση με την υπόθεση της 29χρονης Ρωσίδας Μαρίας Μπούτινα υποδηλώνουν ότι οι δυνάμεις που συντηρούν τον δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι. Η επιμονή του Τραμπ να προσκαλέσει, παρ’ όλα αυτά, τον Πούτιν στον Λευκό Οίκο το φθινόπωρο και η πρωτοφανής ενέργεια του Νταν Κόουτς, γενικού διευθυντή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, να ειρωνευτεί δημοσίως τον πρόεδρο της χώρας του για αυτήν του την επιλογή προμηνύουν ότι η σύγκρουση στο εσωτερικό των αμερικανικών ελίτ θα είναι σφοδρή και η έκβασή της αβέβαιη.

Πηγή:

Comments

Popular posts from this blog

New York Times accidentally destroys the Western propaganda on Venezuela

globinfo freexchange
In another rare 'real journalism' short crisis, the New York Times decided to reveal the truth about the trucks with 'humanitarian aid' on the Colombia-Venezuela border, that were set on fire.
As The Interceptreported:
On February 24, CNN told the world what we all now know is an absolute lie: that “a CNN team saw incendiary devices from police on the Venezuelan side of the border ignite the trucks,” though it generously added that “the network’s journalists are unsure if the trucks were burned on purpose.
Other media outlets endorsed the lie while at least avoiding what CNN did by personally vouching for it. “Humanitarian aid destined for Venezuela was set on fire, seemingly by troops loyal to Mr Maduro,The Telegraph claimed. The BBC uncritically printed: “There have also been reports of several aid trucks being burned – something Mr Guaidó said was a violation of the Geneva Convention.
That lie – supported by…

The underground war between Venezuela and the US big oil cartel confirmed through WikiLeaks

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD) holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A document under the title VENEZUELA: AMERICAN OIL AND SERVICE COMPANIES ENGAGE AMBASSADOR, from July, 2009, depicts the agony of the US oil corporations to stay in Venezuela, as they had already lost control over country's rich reserves.
The summary…

Neoliberal fascists attempt to regain control over the European continent to prevent a Leftist revival

While the neoliberal regime is pushing Jeremy Corbyn for a second Brexit referendum, Brussels bureaufascists visit Greece to make sure that the country will remain on the path of neoliberal destruction.
globinfo freexchange
UK's neoliberal regime is now pushing Jeremy Corbyn to promise a second Brexit referendum, hoping to reverse current Brexit vote. As the Independentreported:
Jeremy Corbyn is under new pressure to fully back giving the public a Final Say on Brexit after his own version of EU withdrawal was emphatically rejected in the Commons. His vision of the UK leaving Europe was defeated by a margin of 240 votes to 323, meaning the leader will now be expected to fulfil a promise to bring forward or support a vote to approve a new referendum. The 83-vote defeat comes after Mr Corbyn told Labour MPs on Monday that he was ready to support moves to demand a public vote, having lost a string of MPs who resigned in part over his Brexit strategy.
It appears that the blackmail worked …

Fraudulent neoliberalism was born when it was assumed that the banking parasites produce real value

Democracy At Work
Adam Smith looked on bankers as if they were unproductive. Essentially said they're parasites who kind of live off the value created by others. Bankers - if you have a labor theory of value - it's hard to see how bankers can be producing value.
Before the 1970s, financial services were not included in the calculation of gross domestic product (GDP). In other words, they were considered as adding nothing to the total value of gross domestic product. Only after 1970 did they get included, and now, of course, they're considered to be great value producers. So, do financiers produce value? This starts to become a very important kind of question.

UK's panicked neoliberal regime desperate to build a third loyal party to halt Corbyn's progressive counterattack

globinfo freexchange
Right after the seven neoliberal Blairites left the Labour party towards the formation of a new "independent" party, three Tories decided to join them.
As the Guardianreported: “Three Conservatives have quit their party to join the new Independent Group of MPs, declaring that hard Brexiters have taken over and that the modernising wing of the party has been 'destroyed'. Anna Soubry, Sarah Wollaston and Heidi Allen explained their decision to join the new group, founded this week by seven Labour MPs, who also left their party.
It all happened too fast and someone would be rather naive to believe that these moves were not pre-agreed and fully coordinated.
All the picks appear to be carefully selected. The establishment takes back those who has raised carefully with the 'principles' of the neoliberal ideology in order to save them from the collapsing conservative party and the Corbynism-'contaminated' Labour. Next step, a third 'ind…

To save Labour from the wreckers, Corbyn needs big balls (and a willie)

In 2015, anti-war socialist Jeremy Corbyn caused a stunning shock when, as a 500-1 shot, he became elected as Labour Party leader. Corbyn’s campaign engendered great enthusiasm among those desperate for Labour to make a clean break with elite-friendly pro-war neoliberal Blairism.
by Neil Clark
In the 2017 general election Corbyn defied the odds, and the smug inside the tent pundits again, with Labour achieving its biggest increase in its share of the vote since 1945.
Corbyn seemed to be on an unstoppable path to Number 10. But since then momentum has been lost. Literally.
Let’s call out the elephant in the room. The pro-Israel lobby in Labour and outside of it has never been reconciled to having a pro-Palestinian peace activist as party leader and potential Prime Minister.
They have done everything possible to destroy Corbyn personally and professionally, with charges of ’anti-Semitism’ the weapon of choice. But Corbyn hasn’t done himself any favours by failing to fight back forcefully ag…

As mainstream journalists acknowledge Douma attacks were “staged,” the “humanitarian” Syria regime-change network tries to save a sinking ship

There is increasing desperation on the part of the “humanitarian” regime-change network to protect its influence and the power of its narratives, not just in Syria but in future conflicts.
by Whitney Webb and Vanessa Beeley
Part 3 - Global Public Policy Institute’s place in regime-change network
Beyond Schneider’s conflicts of interests by virtue of his work history and current associations, the organization that employs him — the Global Public Policy Institute — is directly connected to an oligarch-directed and oligarch-funded regime-change network that specializes in manufacturing “humanitarian” justifications for Western military adventurism abroad. The main oligarchs who drive this network, as detailed in a recent articles series at MintPress, include Jeffrey Skoll, George Soros, Pierre Omidyar, and Ted Turner — philanthrocapitalists aligned with the neoliberal, globalist agendas of the U.S/U.K alliance.
In addition to its stated mission of “improving global governance,” in line with…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 3ο - Η «κατασκευή» υποχρεώσεων
Οπωσδήποτε η Βενεζουέλα είχε νομικές και οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι σε ξένα κράτη. Ωστόσο, αυτές δημιουργήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με τέτοιο τρόπο από τις Μεγάλες Δυνάμεις που οδηγούσαν ουσιαστικά στην πλήρη υποταγή του αδύναμου λατινοαμερικανικού κράτους.
Ο ίδιος ο Βρετανός επιτετραμμένος στο Καράκας Richard Edwardes είχε ανακαλύψει από τη δεκαετία του 1860 τον μηχανισμό απάτης πο…

The war criminal Elliott Abrams and the liberals who love him

Elliott Abrams, who is steering Trump’s Venezuela policy, has a long track record of war crimes. Yet a number of liberal commentators are rushing to his defense.
by Paul Heideman
Part 1
Practically the entire American political establishment and corporate press are repeating the Trump administration’s claims to have humanitarian motives in Venezuela. As that administration inches closer to full-blown military invasion, whether direct or by proxy, it behooves us to look into the track record of the officials steering this so-called “humanitarian policy.” None other are more deserving of scrutiny than Elliott Abrams, whose crimes have spanned the globe, from El Salvador to Nicaragua to Iraq.
Before this month, Elliott Abrams was likely glad to have been largely forgotten by the U.S. public. When the Trump administration announced Abrams’ appointment as U.S. Special Representative in Venezuela in late January, the news caused some ripples on the Left, but across mainstream media outlets, the…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 1ο
Θα μπορούσαν όλα αυτά να συμβαίνουν το 2019, αλλά συνέβαιναν στη Βενεζουέλα του 1899, όταν η Δύση έπρεπε να τακτοποιήσει πάλι έναν μισητό δικτάτορα κάπου στην Καραϊβική.
Οι ομοιότητες διαβολικές. Η κατάληξη ίδια;
Πράγματι, η Βενεζουέλα την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα είχε βυθιστεί σε εμφυλίους οι οποίοι ακύρωναν τις όποιες προσπάθειες είχαν γίνει από τις κυβερνήσεις των φιλελεύθερων των προηγούμενων δεκαετιών.