Skip to main content

Τεχνητή ιδεολογική διαστρέβλωση στην Ελλάδα της κρίσης

... μια τυπική στρατηγική του κατεστημένου όταν τα πράγματα δυσκολεύουν

του system failure

Με αφορμή το νέο γύρο ιδεολογικού πολέμου που ξέσπασε στην Ελλάδα της κρίσης και αφορά μια νέα απόπειρα του νεοφιλελεύθερου κατεστημένου να αναζωπυρώσει τη θεωρία των δύο άκρων και των ίσων αποστάσεων, είναι καλό να θυμηθούμε ορισμένα πράγματα.

Όπως αναφέρει το tvxs.gr, “Η αντικομμουνιστική «εκστρατεία» της Νέας Δημοκρατίας - με ανακοινώσεις, καθώς και μέσω των φιλικών της ΜΜΕ - με αφορμή την απόφαση Κοντονή έφτασε σε οριακά σημεία κάθε έννοια ιστορικού ορθολογισμού, με την Μαριέττα Γιαννάκου, στέλεχος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αποφαίνεται, με ανάρτησή της στο Twitter, ότι το ναζιστικό κόμμα ήταν «αριστερής προέλευσης», λόγω των συνθετικών της ονομασίας του. Ο ιστορικός ορθολογισμός δοκιμάζεται σκληρά από την αντικομμουνιστική «επέλαση» της ΝΔ...


Στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ και αλλού, μια κοινή πρακτική ιδεολογικής διαστρέβλωσης αφορά τον Σοσιαλισμό. Κατά την πρακτική αυτή, χρησιμοποιούνται λογικά άλματα, προκειμένου να διαδώσουν την αντίληψη ότι ο Σοσιαλισμός είναι μια κακή και αυταρχική ιδεολογία. Ένας αρκετά διαδεδομένος τρόπος με τον οποίο γίνεται αυτό, είναι η ανιστόρητη και εντελώς άτοπη ταύτιση του Εθνικοσοσιαλισμού με τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό (και κατ'επέκταση, ουκ ολίγες φορές με τον Κομμουνισμό), τον οποίο διακήρυττε και ο Μπέρνι Σάντερς, αντίπαλος της Χίλαρι Κλίντον για τα προκριματικά του Δημοκρατικού Κόμματος, πριν από τις τελευταίες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ.

Η μεγάλη παραπλάνηση έγκειται στο γεγονός ότι και στις δύο αυτές ιδεολογίες - εκτός του ότι περιέχουν τον όρο Σοσιαλισμός - το κράτος παίζει κεντρικό ρόλο σε πολλούς τομείς που καθορίζουν την καθημερινότητα των πολιτών. Απομονώνοντας αυτό το χαρακτηριστικό, οι μηχανισμοί του νεοφιλελεύθερου κατεστημένου και πολλοί παρελκόμενοι (και παρασυρόμενοι), αναπαράγουν αυτή την άκρως διαστρεβλωτική αντίληψη για τον Σοσιαλισμό, που βασίζεται σε ένα γελοιωδώς απλουστευμένο λογικό άλμα: το κράτος παίζει κεντρικό ρόλο = Ο Σοσιαλισμός συμπίπτει με τη Ναζιστική ιδεολογία.

Πολλοί που δεν έχουν μελετήσει τις ιστορικές καταβολές και την εξέλιξη αυτών των ιδεολογιών, θα πιστέψουν ότι πράγματι είναι ταυτόσημες, ή εν πάσει περιπτώσει, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο είναι εκ θεμελίων διαφορετικές, αλλά και εντελώς αντίθετες. Επιπλέον, στην περίπτωση της Ναζιστικής Γερμανίας για παράδειγμα, δεν ήταν το κράτος που υποστήριξε τις εκστρατείες του Χίτλερ, αλλά κυρίως η δύναμη του μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου (και όχι μόνο του Γερμανικού).


Ένα μικρό παράδειγμα των θεμελιωδών διαφορών μεταξύ Δημοκρατικού Σοσιαλισμού και Εθνικοσοσιαλισμού:

  • Ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός υποστηρίζει τα δικαιώματα της πλειοψηφίας (το δικαίωμα στην εργασία, την εκπαίδευση, την υγεία, ανθρώπινα δικαιώματα, κ.λ.π.), ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εθνοτική, φυλετική, σεξουαλικού προσανατολισμού, οικονομική, πολιτική, ή άλλη διαφορά, μεταξύ των ατόμων. Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από τον Εθνικοσοσιαλισμό, ο οποίος υποστηρίζει τα δικαιώματα μόνο μιας συγκεκριμένης εθνοτικής ομάδας έναντι των άλλων, ενώ απορρίπτει και άλλες ομάδες με βάση κάποια άλλα χαρακτηριστικά.

  • Παρά το ότι περιέχει τον όρο "Σοσιαλισμός", ιστορικά και στην πράξη, ο Εθνικοσοσιαλισμός ανέπτυξε ισχυρούς δεσμούς με το μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο. Οι ισχυροί δεσμοί του Αδόλφου Χίτλερ με το Γερμανικό βιομηχανικό κεφάλαιο, όπως η οικογένεια Krupp για παράδειγμα, καθώς και με μεγάλες Αμερικανικές εταιρίες, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έχουν καταγραφεί. Προκειμένου να διατηρήσει τα απαραίτητα μέσα για τις μεγάλες του εκστρατείες, ο Χίτλερ χρησιμοποίησε τη δύναμη και τα μέσα παραγωγής του μεγάλου κεφαλαίου, σε συνδυασμό με εργατικό δυναμικό, σημαντικό μέρος του οποίου προέρχονταν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εργαζόταν υπό συνθήκες κανονικής δουλείας.

Είναι φυσικό σε περιόδους ιστορικών κρίσεων, όταν το πάρτι τελειώνει και η καπιταλιστική μηχανή αρχίζει να ρετάρει, το κατεστημένο να επιχειρεί διάφορα τρικ για να κρατήσει την εξουσία.

Βλέποντας τον κίνδυνο κατάρρευσης της νεοφιλελεύθερης 'ορθοδοξίας' ακόμα και στις μήτρες του νεοφιλελευθερισμού, οι μηχανισμοί του κατεστημένου επιχειρούν να πατάξουν τον εξ'αριστερών κίνδυνο ('επικίνδυνη' άνοδος του Μπέρνι Σάντερς στις ΗΠΑ, του Τζέρεμι Κόρμπιν στη Βρετανία και του Ζαν-Λυκ Μελανσόν στη Γαλλία). Οι περιπτώσεις των τριών αυτών Σοσιαλιστών είναι χαρακτηριστικές, γιατί έδειξαν στο κατεστημένο αυτό που δεν ήθελε με τίποτα να δει: τη μεγάλη απήχηση των ηγετών αυτών στη νεολαία. Ένας τρόπος αντιμετώπισης αυτού του 'κινδύνου' είναι ακριβώς η απόπειρα εξίσωσης του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού με τον Εθνικοσοσιαλισμό. Δηλαδή να επιχειρηθεί ένας εκφοβισμός της νεολαίας, προκειμένου αυτή να επιστρέψει στο νεοφιλελεύθερο κέντρο, ή έστω στην απολιτίκ συμπεριφορά.

Όμως το μεγάλο πρόβλημα εδώ έγκειται στο γεγονός ότι ανακύπτουν άμεσα τουλάχιστον δύο τεράστιες αντιφάσεις, που αποκαλύπτουν την ευκαιριακή, σαθρή έως και εικονική ιδεολογική υπόσταση του κυρίαρχου καθεστώτος.

Το πρώτο είναι ότι, ενώ τις προηγούμενες δεκαετίες το νεοφιλελεύθερο δόγμα γιγαντώθηκε και επικράτησε κυρίως στις χώρες της Δύσης, κατά βάση μέσα από μια έντονα απολιτίκ κουλτούρα, τώρα που νιώθει ότι κινδυνεύει, επιχειρεί να επανακτήσει τη δύναμή του, μέσα από μια τεχνητή ιδεολογική πόλωση. Η θεωρία των δύο άκρων επιστρατεύεται όλο και πιο συχνά, διότι το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο την έχει απόλυτη ανάγκη, έως ότου αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά ο εξ'αριστερών κίνδυνος.

Το δεύτερο, είναι ότι το νεοφιλελεύθερο δόγμα δαιμονοποιεί το κράτος συστηματικά και κατά συρροή. Άλλοτε χαρακτηρίζοντάς το ως τη γάγγραινα που τσακίζει την "ευλογημένη" ελεύθερη αγορά και άλλοτε χρησιμοποιώντας την έννοια του κράτους για να εξισώσει αντίπαλες ιδεολογίες στα πλαίσια της θεωρίας των δύο άκρων. Όμως στην ουσία, χρησιμοποιεί το κράτος για να ενισχύσει τα μεγάλα μονοπώλια (δηλαδή το αντίθετο της ελεύθερης αγοράς). Και όταν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο, το κράτος είναι αυτό που διασώζει την παρασιτική του φύση, δηλαδή τη ναυαρχίδα του νεοφιλελεύθερου δόγματος στον οικονομικό τομέα, που είναι το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.

Όσο το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο θα αισθάνεται απειλή, τόσο περισσότερο θα εφαρμόζει τη στρατηγική της τεχνητής ιδεολογικής διαστρέβλωσης. Και όσο βλέπει ότι η στρατηγική αυτή και διάφορες άλλες τακτικές, δεν έχουν αποτέλεσμα, τόσο πιο επικίνδυνο και αυταρχικό θα γίνεται.

Comments

  1. Ο Μουσολίνι πάντως ήταν σταλήθεια σοσιαλιστής (και αρχισυντάκτης της Αβάντι) ... πριν γίνει φασίστας. Το ξαναθυμήθηκε και στις τελευταίες μέρες του στο Σαλό. Όχι πως αυτό αποδεικνύει τίποτε...

    ReplyDelete
  2. Περί Μουσολίνι:
    Starikov N. Rouble Nationalization – the Way to Russia’s Freedom.
    Chapter 6. How the advocate of peace Benito Mussolini
    ended up supporting the war

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

New York Times accidentally destroys the Western propaganda on Venezuela

globinfo freexchange
In another rare 'real journalism' short crisis, the New York Times decided to reveal the truth about the trucks with 'humanitarian aid' on the Colombia-Venezuela border, that were set on fire.
As The Interceptreported:
On February 24, CNN told the world what we all now know is an absolute lie: that “a CNN team saw incendiary devices from police on the Venezuelan side of the border ignite the trucks,” though it generously added that “the network’s journalists are unsure if the trucks were burned on purpose.
Other media outlets endorsed the lie while at least avoiding what CNN did by personally vouching for it. “Humanitarian aid destined for Venezuela was set on fire, seemingly by troops loyal to Mr Maduro,The Telegraph claimed. The BBC uncritically printed: “There have also been reports of several aid trucks being burned – something Mr Guaidó said was a violation of the Geneva Convention.
That lie – supported by…

The underground war between Venezuela and the US big oil cartel confirmed through WikiLeaks

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD) holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A document under the title VENEZUELA: AMERICAN OIL AND SERVICE COMPANIES ENGAGE AMBASSADOR, from July, 2009, depicts the agony of the US oil corporations to stay in Venezuela, as they had already lost control over country's rich reserves.
The summary…

Neoliberal fascists attempt to regain control over the European continent to prevent a Leftist revival

While the neoliberal regime is pushing Jeremy Corbyn for a second Brexit referendum, Brussels bureaufascists visit Greece to make sure that the country will remain on the path of neoliberal destruction.
globinfo freexchange
UK's neoliberal regime is now pushing Jeremy Corbyn to promise a second Brexit referendum, hoping to reverse current Brexit vote. As the Independentreported:
Jeremy Corbyn is under new pressure to fully back giving the public a Final Say on Brexit after his own version of EU withdrawal was emphatically rejected in the Commons. His vision of the UK leaving Europe was defeated by a margin of 240 votes to 323, meaning the leader will now be expected to fulfil a promise to bring forward or support a vote to approve a new referendum. The 83-vote defeat comes after Mr Corbyn told Labour MPs on Monday that he was ready to support moves to demand a public vote, having lost a string of MPs who resigned in part over his Brexit strategy.
It appears that the blackmail worked …

Fraudulent neoliberalism was born when it was assumed that the banking parasites produce real value

Democracy At Work
Adam Smith looked on bankers as if they were unproductive. Essentially said they're parasites who kind of live off the value created by others. Bankers - if you have a labor theory of value - it's hard to see how bankers can be producing value.
Before the 1970s, financial services were not included in the calculation of gross domestic product (GDP). In other words, they were considered as adding nothing to the total value of gross domestic product. Only after 1970 did they get included, and now, of course, they're considered to be great value producers. So, do financiers produce value? This starts to become a very important kind of question.

UK's panicked neoliberal regime desperate to build a third loyal party to halt Corbyn's progressive counterattack

globinfo freexchange
Right after the seven neoliberal Blairites left the Labour party towards the formation of a new "independent" party, three Tories decided to join them.
As the Guardianreported: “Three Conservatives have quit their party to join the new Independent Group of MPs, declaring that hard Brexiters have taken over and that the modernising wing of the party has been 'destroyed'. Anna Soubry, Sarah Wollaston and Heidi Allen explained their decision to join the new group, founded this week by seven Labour MPs, who also left their party.
It all happened too fast and someone would be rather naive to believe that these moves were not pre-agreed and fully coordinated.
All the picks appear to be carefully selected. The establishment takes back those who has raised carefully with the 'principles' of the neoliberal ideology in order to save them from the collapsing conservative party and the Corbynism-'contaminated' Labour. Next step, a third 'ind…

To save Labour from the wreckers, Corbyn needs big balls (and a willie)

In 2015, anti-war socialist Jeremy Corbyn caused a stunning shock when, as a 500-1 shot, he became elected as Labour Party leader. Corbyn’s campaign engendered great enthusiasm among those desperate for Labour to make a clean break with elite-friendly pro-war neoliberal Blairism.
by Neil Clark
In the 2017 general election Corbyn defied the odds, and the smug inside the tent pundits again, with Labour achieving its biggest increase in its share of the vote since 1945.
Corbyn seemed to be on an unstoppable path to Number 10. But since then momentum has been lost. Literally.
Let’s call out the elephant in the room. The pro-Israel lobby in Labour and outside of it has never been reconciled to having a pro-Palestinian peace activist as party leader and potential Prime Minister.
They have done everything possible to destroy Corbyn personally and professionally, with charges of ’anti-Semitism’ the weapon of choice. But Corbyn hasn’t done himself any favours by failing to fight back forcefully ag…

As mainstream journalists acknowledge Douma attacks were “staged,” the “humanitarian” Syria regime-change network tries to save a sinking ship

There is increasing desperation on the part of the “humanitarian” regime-change network to protect its influence and the power of its narratives, not just in Syria but in future conflicts.
by Whitney Webb and Vanessa Beeley
Part 3 - Global Public Policy Institute’s place in regime-change network
Beyond Schneider’s conflicts of interests by virtue of his work history and current associations, the organization that employs him — the Global Public Policy Institute — is directly connected to an oligarch-directed and oligarch-funded regime-change network that specializes in manufacturing “humanitarian” justifications for Western military adventurism abroad. The main oligarchs who drive this network, as detailed in a recent articles series at MintPress, include Jeffrey Skoll, George Soros, Pierre Omidyar, and Ted Turner — philanthrocapitalists aligned with the neoliberal, globalist agendas of the U.S/U.K alliance.
In addition to its stated mission of “improving global governance,” in line with…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 3ο - Η «κατασκευή» υποχρεώσεων
Οπωσδήποτε η Βενεζουέλα είχε νομικές και οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι σε ξένα κράτη. Ωστόσο, αυτές δημιουργήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με τέτοιο τρόπο από τις Μεγάλες Δυνάμεις που οδηγούσαν ουσιαστικά στην πλήρη υποταγή του αδύναμου λατινοαμερικανικού κράτους.
Ο ίδιος ο Βρετανός επιτετραμμένος στο Καράκας Richard Edwardes είχε ανακαλύψει από τη δεκαετία του 1860 τον μηχανισμό απάτης πο…

The war criminal Elliott Abrams and the liberals who love him

Elliott Abrams, who is steering Trump’s Venezuela policy, has a long track record of war crimes. Yet a number of liberal commentators are rushing to his defense.
by Paul Heideman
Part 1
Practically the entire American political establishment and corporate press are repeating the Trump administration’s claims to have humanitarian motives in Venezuela. As that administration inches closer to full-blown military invasion, whether direct or by proxy, it behooves us to look into the track record of the officials steering this so-called “humanitarian policy.” None other are more deserving of scrutiny than Elliott Abrams, whose crimes have spanned the globe, from El Salvador to Nicaragua to Iraq.
Before this month, Elliott Abrams was likely glad to have been largely forgotten by the U.S. public. When the Trump administration announced Abrams’ appointment as U.S. Special Representative in Venezuela in late January, the news caused some ripples on the Left, but across mainstream media outlets, the…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 1ο
Θα μπορούσαν όλα αυτά να συμβαίνουν το 2019, αλλά συνέβαιναν στη Βενεζουέλα του 1899, όταν η Δύση έπρεπε να τακτοποιήσει πάλι έναν μισητό δικτάτορα κάπου στην Καραϊβική.
Οι ομοιότητες διαβολικές. Η κατάληξη ίδια;
Πράγματι, η Βενεζουέλα την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα είχε βυθιστεί σε εμφυλίους οι οποίοι ακύρωναν τις όποιες προσπάθειες είχαν γίνει από τις κυβερνήσεις των φιλελεύθερων των προηγούμενων δεκαετιών.