Skip to main content

H Καταλονία την ώρα της αλήθειας της

Μπορεί τα ΜΜΕ και οι καγκελαρίες της Ευρώπης να αποσιωπούν και να αγνοούν πεισματικά τη διαδικασία ανεξαρτοποίησης της Καταλονίας αλλά αυτό δεν σημαίνει και ότι το καταλανικό ζήτημα δεν πρόκειται να τις ταλανίσει αγρίως στο αμέσως προσεχές μέλλον. Πότε; Μα, το πολύ σε 4 μόλις μήνες αν όχι και ακόμα πιο πριν! Δηλαδή, τον επόμενο Σεπτέμβρη όταν είναι προγραμματισμένο (από την κυβέρνηση της Καταλωνίας) να διεξαχθεί το -ιστορικής σημασίας και κρισιμότητας- δημοψήφισμα για τη δημιουργία της ανεξάρτητης Καταλανικής Δημοκρατίας…

Εκτός βέβαια και αν η σύγκρουση της Βαρκελώνης με τη Μαδρίτη επιταχύνει τη διεξαγωγή αυτού του δημοψηφίσματος. Ή ακόμα καλύτερα, εκτός και αν συμβεί αυτό που προβλέπει το “μυστικό σχέδιο” της καταλανικής κυβέρνησης, που αποκάλυψε με πηχιαίους πρωτοσέλιδους τίτλους η El Pais τη Δευτέρα 22 Μαίου: Δηλαδή, η ακαριαία μονομερής κήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας στην περίπτωση που οι αρχές της Μαδρίτης εμποδίσουν τους Καταλανούς πολίτες να ψηφίσουν ασκώντας το δημοκρατικότατο δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση!

Νάμαστε λοιπόν μια ανάσα πριν από μιαν εξέλιξη που δεν μπορεί παρά να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις ολκής μέσα αλλά και έξω από τα όρια του Ισπανικού κράτους.

Μια πρώτη (μικρή) γεύση αυτών των αντιδράσεων προσέφεραν μάλιστα τα γεγονότα που διάνθισαν τη συνέντευξη τύπου που έδωσε στις 22 Μαίου στο δημαρχείο της Μαδρίτης, ο πρωθυπουργός της Καταλονίας Κάρλες Πουτσντεμόντ. Έξω από την αίθουσα, μερικές εκατοντάδες φασίστες της Φάλαγγας και άλλων ακροδεξιών οργανώσεων, αποδοκίμαζαν -με συνθήματα υπέρ του δικτάτορα Φράνκο και κατά των Καταλανών “προδοτών” και “τρομοκρατών- όχι μόνο τους Καταλανούς πολιτικούς ηγέτες που συνόδευαν τον κ. Πουτσντεμόντ, αλλά ακόμα και τους αρκετούς (μια ντουζίνα!) πρεσβευτές ξένων χωρών που θα παρακολουθούσαν τη συνέντευξη τύπου.

Σημαδιακή λεπτομέρεια: Αν και η Ενωμένη Ευρώπη, με επικεφαλής την Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Βρυξελλών, δεν σταματά να διαδηλώνει την κατηγορηματική της αντίθεση στην ανεξαρτησία της Καταλονίας, ανάμεσά τους βρισκόταν ο πρεσβευτής της...Γερμανίας.

Την ίδια ώρα μαινόταν ο πόλεμος νεύρων ανάμεσα στις αρχές της Μαδρίτης και της Βαρκελόνης, ενώ τα ισπανικά και καταλανικά ΜΜΕ διαπιστώνουν -με έκδηλο δέος- ότι οδεύουμε πια ολοταχώς προς την περίφημη “σύγκρουση των δυο τρένων”, που απειλεί να τινάξει στον αέρα όχι μόνο τις ισπανικές αλλά και τις ευρωπαϊκές μεταπολεμικές γεωπολιτικές ισορροπίες.

Από τη μια, οι ελάχιστα καλυμμένες απειλές της Μαδρίτης για τη χρήση ακόμα και της βίας ενάντια στις ανεξαρτησιακές βλέψεις των Καταλανών, και από την άλλη οι καταγγελίες των “αντιδημοκρατικών” μεθοδεύσεων της κυβέρνησης Ραχόϊ και οι λίγο ή πολύ δημόσιες προετοιμασίες για την “αποσύνδεση” της Καταλονίας από το Ισπανικό κράτος. Με λίγα λόγια, ο μεν κ. Ραχόϊ οχυρώνεται πίσω από το Σύνταγμα του Ισπανικού κράτους και χαρακτηρίζει “πραξικόπημα” κάθε ιδέα καταλανικού δημοψηφίσματος, ενώ δέχεται μόνο τη διεξαγωγή πανισπανικού δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της...Καταλονίας, ενώ αντίθετα οι καταλανικές αρχές και το 75% των Καταλανών πολιτών δηλώνουν ρητά ότι μόνοι αρμόδιοι να αποφασίσουν για το μέλλον τους είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή οι ίδιοι οι Καταλανοί!

Φυσικά, όλα αυτά θα μπορούσαν να φανούν μόνο...ανώδυνα λόγια των μεν και των δε, αν δεν είχαν ένα πολύ συγκεκριμένο και κρίσιμο περιεχόμενο όπως π.χ. τον έλεγχο της καταλανικής αστυνομίας (οι γνωστοί Mossos) και των λοιπών ένοπλων δυνάμεων της χώρας, που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να προκαλέσει ακόμα και τη βίαιη αντιπαράθεση των δυο στρατοπέδων.

Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι στο στόχαστρο της Μαδρίτης και των επικοινωνιακών της μέσων, που φτάνουν να απειλούν τη ζωή του (!), δεν είναι τόσο ο πρωθυπουργός της Καταλονίας όσο ο... συνταγματολόγος που έχει επιφορτιστεί να δώσει περιεχόμενο στην περίφημη “αποσύνδεση”, “εφευρίσκοντας” τις δομές του νέου ανεξάρτητου κράτους σε μέτωπα καθοριστικής σημασίας όπως η κοινωνική ασφάλιση, το φορολογικό ή η δικαιοσύνη. Το γεγονός μάλιστα ότι αυτός ο συνταγματολόγος Κάρλες Βιβέρ, που αποκαλείται και “εγκέφαλος” της καταλανικής ανεξαρτησίας, ήταν παλιότερα αντιπροέδρος του πανίσχυρου Συνταγματικού Δικαστηρίου της...Μαδρίτης, κάνει τους πολλούς εχθρούς του να τον χαρακτηρίζουν “προδότη” και φυσικά, να ζητούν το κεφάλι του.

Μικρή διδακτική λεπτομέρεια που ίσως ένδιαφέρει τον Έλληνα αναγνώστη: Η σύζυγος του κ. Βιβέρ, που είναι και αυτή πολύ σημαντικό θεσμικό πρόσωπο της Καταλονίας, βρισκόταν πρόσφατα -όπως και κάθε χρόνο- στην Αθήνα εργαζόμενη επί βδομάδες σε αυτοδιαχειριζόμενη οργάνωση που προσφέρει τροφή και βοήθεια σε μετανάστες, άστεγους και λοιπούς κατατρεγμένους των νεοφιλελεύθερων καιρών μας…

Με δεδομένο λοιπόν το γεγονός ότι η απόσχιση της Καταλονίας από το Ισπανικό κράτος και η δημιουργία της “ανεξάρτητης Καταλανικής Δημοκρατίας” δεν είναι πια κάποιο μακρινό ενδεχόμενο αλλά μια σχεδόν βεβαιότητα του αμέσως προσεχούς μέλλοντός μας, καλό θα ήταν να αρχίσουν οι πάντες, ακόμα και εδώ στη Ελλάδα, να παίρνουν τα μέτρα τους και να ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειές του.

Έχοντας μάλιστα κατά νου ότι η καταλανική απόσχιση και ανεξαρτησία θα μπορούσε να δημιουργήσει σχολή τόσο μέσα στο Ισπανικό κράτος (Χώρα των Βάσκων, Γαλικία,…) όσο και έξω από αυτό (Σκωτία, Βόρεια Ιρλανδία,…), ενώ παράλληλα θα κατάφερε δεινό πλήγμα στη δεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Μαδρίτης και στους Ευρωπαίους συμμάχους και υποστηρικτές της.

Και αυτό σε μια στιγμή που στο ένα από τα δυο κόμματα του ισπανικού δικομματισμού, στη σοσιαλδημοκρατία του PSOE, κατατροπώνεται η αντιδραστικότατη γερουσία των διαφόρων Φελίπε Γκονσάλες, Θαπατέρο και λοιπών “βαρόνων” που λυμαίνονταν το κόμμα στα τελευταία 40 χρόνια και επιστρέφει στην ηγεσία του ο Πέδρο Σάντσες που η ίδια αυτή “γερουσία” είχε ανατρέψει μόλις πρις από οκτώ μήνες. Αν και ο κ. Σάντσες απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ριζοσπάστης, πάντως η θριαμβευτική του (50,2%) εκλογή από τη βάση του κόμματος δεν είναι αμελητέας σημασίας την ώρα μάλιστα που σχεδόν παντού στην Ευρώπη (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία…) τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα παρακμάζουν όταν βέβαια δεν πνέουν τα λοίσθια.

Σταματάμε εδώ επειδή δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επικαιρότητα των προσεχών μηνών και εβδομάδων θα μας υποχρεώσει να επανέλθουμε αναλυτικότερα στις όλο και πιο κρίσιμες αλλά και συναρπαστικές περιπέτειες του καταλανικού ζητήματος. Η ώρα της αλήθειας έχει φτάσει και, όπως και στο μακρινό 1936, η Ευρώπη κρατάει την ανάσα της...

Πηγή:

Comments

Popular posts from this blog

New York Times accidentally destroys the Western propaganda on Venezuela

globinfo freexchange
In another rare 'real journalism' short crisis, the New York Times decided to reveal the truth about the trucks with 'humanitarian aid' on the Colombia-Venezuela border, that were set on fire.
As The Interceptreported:
On February 24, CNN told the world what we all now know is an absolute lie: that “a CNN team saw incendiary devices from police on the Venezuelan side of the border ignite the trucks,” though it generously added that “the network’s journalists are unsure if the trucks were burned on purpose.
Other media outlets endorsed the lie while at least avoiding what CNN did by personally vouching for it. “Humanitarian aid destined for Venezuela was set on fire, seemingly by troops loyal to Mr Maduro,The Telegraph claimed. The BBC uncritically printed: “There have also been reports of several aid trucks being burned – something Mr Guaidó said was a violation of the Geneva Convention.
That lie – supported by…

The underground war between Venezuela and the US big oil cartel confirmed through WikiLeaks

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD) holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A document under the title VENEZUELA: AMERICAN OIL AND SERVICE COMPANIES ENGAGE AMBASSADOR, from July, 2009, depicts the agony of the US oil corporations to stay in Venezuela, as they had already lost control over country's rich reserves.
The summary…

Neoliberal fascists attempt to regain control over the European continent to prevent a Leftist revival

While the neoliberal regime is pushing Jeremy Corbyn for a second Brexit referendum, Brussels bureaufascists visit Greece to make sure that the country will remain on the path of neoliberal destruction.
globinfo freexchange
UK's neoliberal regime is now pushing Jeremy Corbyn to promise a second Brexit referendum, hoping to reverse current Brexit vote. As the Independentreported:
Jeremy Corbyn is under new pressure to fully back giving the public a Final Say on Brexit after his own version of EU withdrawal was emphatically rejected in the Commons. His vision of the UK leaving Europe was defeated by a margin of 240 votes to 323, meaning the leader will now be expected to fulfil a promise to bring forward or support a vote to approve a new referendum. The 83-vote defeat comes after Mr Corbyn told Labour MPs on Monday that he was ready to support moves to demand a public vote, having lost a string of MPs who resigned in part over his Brexit strategy.
It appears that the blackmail worked …

Fraudulent neoliberalism was born when it was assumed that the banking parasites produce real value

Democracy At Work
Adam Smith looked on bankers as if they were unproductive. Essentially said they're parasites who kind of live off the value created by others. Bankers - if you have a labor theory of value - it's hard to see how bankers can be producing value.
Before the 1970s, financial services were not included in the calculation of gross domestic product (GDP). In other words, they were considered as adding nothing to the total value of gross domestic product. Only after 1970 did they get included, and now, of course, they're considered to be great value producers. So, do financiers produce value? This starts to become a very important kind of question.

To save Labour from the wreckers, Corbyn needs big balls (and a willie)

In 2015, anti-war socialist Jeremy Corbyn caused a stunning shock when, as a 500-1 shot, he became elected as Labour Party leader. Corbyn’s campaign engendered great enthusiasm among those desperate for Labour to make a clean break with elite-friendly pro-war neoliberal Blairism.
by Neil Clark
In the 2017 general election Corbyn defied the odds, and the smug inside the tent pundits again, with Labour achieving its biggest increase in its share of the vote since 1945.
Corbyn seemed to be on an unstoppable path to Number 10. But since then momentum has been lost. Literally.
Let’s call out the elephant in the room. The pro-Israel lobby in Labour and outside of it has never been reconciled to having a pro-Palestinian peace activist as party leader and potential Prime Minister.
They have done everything possible to destroy Corbyn personally and professionally, with charges of ’anti-Semitism’ the weapon of choice. But Corbyn hasn’t done himself any favours by failing to fight back forcefully ag…

As mainstream journalists acknowledge Douma attacks were “staged,” the “humanitarian” Syria regime-change network tries to save a sinking ship

There is increasing desperation on the part of the “humanitarian” regime-change network to protect its influence and the power of its narratives, not just in Syria but in future conflicts.
by Whitney Webb and Vanessa Beeley
Part 3 - Global Public Policy Institute’s place in regime-change network
Beyond Schneider’s conflicts of interests by virtue of his work history and current associations, the organization that employs him — the Global Public Policy Institute — is directly connected to an oligarch-directed and oligarch-funded regime-change network that specializes in manufacturing “humanitarian” justifications for Western military adventurism abroad. The main oligarchs who drive this network, as detailed in a recent articles series at MintPress, include Jeffrey Skoll, George Soros, Pierre Omidyar, and Ted Turner — philanthrocapitalists aligned with the neoliberal, globalist agendas of the U.S/U.K alliance.
In addition to its stated mission of “improving global governance,” in line with…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 3ο - Η «κατασκευή» υποχρεώσεων
Οπωσδήποτε η Βενεζουέλα είχε νομικές και οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι σε ξένα κράτη. Ωστόσο, αυτές δημιουργήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με τέτοιο τρόπο από τις Μεγάλες Δυνάμεις που οδηγούσαν ουσιαστικά στην πλήρη υποταγή του αδύναμου λατινοαμερικανικού κράτους.
Ο ίδιος ο Βρετανός επιτετραμμένος στο Καράκας Richard Edwardes είχε ανακαλύψει από τη δεκαετία του 1860 τον μηχανισμό απάτης πο…

The war criminal Elliott Abrams and the liberals who love him

Elliott Abrams, who is steering Trump’s Venezuela policy, has a long track record of war crimes. Yet a number of liberal commentators are rushing to his defense.
by Paul Heideman
Part 1
Practically the entire American political establishment and corporate press are repeating the Trump administration’s claims to have humanitarian motives in Venezuela. As that administration inches closer to full-blown military invasion, whether direct or by proxy, it behooves us to look into the track record of the officials steering this so-called “humanitarian policy.” None other are more deserving of scrutiny than Elliott Abrams, whose crimes have spanned the globe, from El Salvador to Nicaragua to Iraq.
Before this month, Elliott Abrams was likely glad to have been largely forgotten by the U.S. public. When the Trump administration announced Abrams’ appointment as U.S. Special Representative in Venezuela in late January, the news caused some ripples on the Left, but across mainstream media outlets, the…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 1ο
Θα μπορούσαν όλα αυτά να συμβαίνουν το 2019, αλλά συνέβαιναν στη Βενεζουέλα του 1899, όταν η Δύση έπρεπε να τακτοποιήσει πάλι έναν μισητό δικτάτορα κάπου στην Καραϊβική.
Οι ομοιότητες διαβολικές. Η κατάληξη ίδια;
Πράγματι, η Βενεζουέλα την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα είχε βυθιστεί σε εμφυλίους οι οποίοι ακύρωναν τις όποιες προσπάθειες είχαν γίνει από τις κυβερνήσεις των φιλελεύθερων των προηγούμενων δεκαετιών.

Νεοφιλελευθερισμός ή θάνατος: Ο οικονομικός πόλεμος των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα

«Οπουδήποτε υπήρχε σοσιαλισμός, παντού, όπου εφαρμόστηκε, δημιούργησε φτώχεια, δυστυχία, καταπίεση και απελπισία [...] Οι μέρες τους τέλειωσαν». Τάδε έφη Ντόναλντ Τραμπ, προσπαθώντας να ιδεολογικοποιήσει μια ακόμη ξεκάθαρη επέμβαση των ΗΠΑ στην Λατινική Αμερική, αυτή τη φορά εναντίον της Βενεζουέλας.
Η αμερικανική ερευνητική ιστοσελίδα The Intercept, αναφέρεται στο παραπάνω απόσπασμα της ομιλίας του Τραμπ σχετικά με το πώς οι ΗΠΑ επιχειρούν να προσδώσουν «ανθρωπιστικό» χαρακτήρα στην υποστήριξή τους σε ένα πραξικόπημα σε εξέλιξη. «Αυτή τη στιγμή είμαστε μάρτυρες μιας συντονισμένης, στοχοπροσηλωμένης, διακομματικής (σσ. εννοεί και με τη στήριξη των Δημοκρατικών) εκστρατείας για την ανατροπή της κυβέρνησης της Βενεζουέλας» σημειώνει το δημοσίευμα, χαρακτηρίζοντας το κομβόι της «ανθρωπιστικής βοήθειας» των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και της προβοκάτσιας που έχει στηθεί γύρω από την είσοδό του στα σύνορα ως «όπλο» υπέρ του πραξικοπήματος.
Προπαγανδιστικό «πογκρόμ» στην αλήθεια
Ο τρόπος με τον οποί…