Skip to main content

«Φιλελέδες» χουλιγκάνοι εναντίον του Ν. Αγγελίδη

του Διονύση Ελευθεράτου

Μια απλή ανάλυση των ποσοστών - ρεκόρ αποχής, λευκών και άκυρων μαρτυρά ότι η διατύπωση του συναδέλφου Νίκου Αγγελίδη που ξεσήκωσε τους νεοφιλελεύθερους ηχεί πολύ συγκρατημένη…

Ξετσίπωτος πολιτικός χουλιγκανισμός. Τίποτα επιεικέστερο δεν ενδείκνυται για να χαρακτηριστεί η εμετική επίθεση της ΝΔ και κυρίως του επικεφαλής του Ποταμιού, εναντίον του δημοσιογράφου Νίκου Αγγελίδη. Λέμε «κυρίως», διότι και μόνη η έκφραση «ανόητος ή φασίστας» του Σταύρου Θεοδωράκη (από πού νομίζει άραγε ότι αντλεί το δικαίωμα να βρίζει έτσι;) ξεπερνά κατά πολύ τον συμβατικό χουλιγκανισμό. Είναι, σαν να λέμε, «Τελικός Κυπέλλου 2017, στο Βόλο», αλλά στο πολλαπλάσιο.

Ακόμη κι αν κάποιος διακρινόταν για υπέρμετρα καλές διαθέσεις απέναντι στον Στ. Θεοδωράκη ή τη ΝΔ, δύσκολα θα μπορούσε να «χωνέψει» τέτοια πολιτική βαρβαρότητα. Τέτοια επίθεση, για τέτοιο θέμα, εξ αιτίας μιας απλής δημοσιογραφικής διαπίστωσης (και μάλιστα εξόφθαλμα ορθής) για τις ιδεολογικές, πολιτικές, εκλογικές τάσεις στη γαλλική κοινωνία. Διαπίστωσης, η οποία φαίνεται πως κατά την άποψη ορισμένων δε δικαιούται να λεχθεί καν, στην κρατική τηλεόραση, χωρίς… πρότερη έγκριση εκ μέρους του «τόξου» των απανταχού «φιλελέδων».

Φτου να μην βασκαθούν οι… αγανακτισμένοι «γαλαζοποταμίσιοι»! Ωραία είναι να «αγωνιάς» για την τύχη της δημοκρατίας στη Γαλλία, αλλά στην Ελλάδα να φέρεσαι με τρόπο που θα δικαιολογούσε το ερώτημα, μήπως βρήκες ενδιαφέροντα στοιχεία στους χουντικούς νόμους περί Τύπου και περί διασποράς ανεπιθύμητων «φημών»…

Είπε επί λέξει ο δημοσιογράφος: «Είναι πολλοί που λένε ότι μεταξύ δυο πολύ κακών υποψηφίων, επικράτησε ο λίγο χειρότερος πάντως… Ο εκπρόσωπος των τραπεζών και του συστήματος, απέναντι στην ακροδεξιά και νεοφασίζουσα υποψήφια». Και έπεσαν να τον φάνε οι «φιλελέδες» χουλιγκάνοι, διότι – είπαν- εξίσωσε τον Μακρόν με τη Λεπέν.

Μόνο τυφλοί ή αδαείς θα αμφισβητούσαν ότι είναι όντως πολλοί στη Γαλλία όσοι αρνήθηκαν να δουν τον Μακρόν ως το «μικρότερο κακό», που «όφειλαν» να στηρίξουν – έστω και με βαριά καρδιά- για να καταστεί ηχηρότερη η, ούτως ή άλλως προδιαγεγραμμένη, ήττα της Λεπέν. Μια απλή ανάλυση των ποσοστών - ρεκόρ αποχής, λευκών και άκυρων μαρτυρά ότι η εισαγωγική έκφραση του συναδέλφου Νίκου Αγγελίδη, αυτό το «είναι πολλοί που», ηχεί πολύ συγκρατημένη. Αυτή είναι η πραγματικότητα, είτε αρέσει είτε όχι.

Ο συνάδελφος λοιπόν «κατακρεουργήθηκε», επειδή… διαπίστωσε. Σκεφθείτε τι θα γινόταν εάν ο ίδιος ή κάποιος άλλος σχολίαζε κιόλας, σε περίπτωση που το σχόλιό του δεν άρεσε στα ιερατεία των «φιλελέδων»!...

Δηλαδή, για να καταλάβουμε: Ένας δημοσιογράφος που εργάζεται στην κρατική τηλεόραση θα είχε το δικαίωμα (και ασφαλώς το έχει) να πει – στη διάρκεια μιας ανοικτής συζήτησης- πως, αν ήταν Γάλλος ψηφοφόρος, θα στήριζε τον Μακρόν κι ένας άλλος που δεν συμμερίζεται αυτήν την άποψη θα όφειλε να «καταπιεί» τη γλώσσα του; Σε ποια εγχειρίδια «φιλελέδικης» δημοκρατίας το γράφει αυτό;

Να φανταστούμε ότι είναι τα ίδια εγχειρίδια που διαβάζει πχ ο Νίκος Δένδιας, προτού αποφασίσει να… εγκαλέσει στην τάξη τον δημοσιογράφο στην Καθημερινή Πέτρο Παπακωνσταντίνου, με το «επιχείρημα» ότι η άποψη του συναδέλφου πως τα μαγαζιά κλείνουν εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης («αλλόκοτος» ισχυρισμός, ε;…) δεν θα έβρισκε σύμφωνη τη διεύθυνση της εφημερίδας του;

Όλο αυτό το «τόξο» αποφάσισε εσχάτως – λόγω Λεπέν - να ασχοληθεί με την τύχη της γαλλικής δημοκρατίας. «Συγκινητικό», αλλά όψιμο. Θα μπορούσαμε να θυμίσουμε άφθονα περιστατικά φαλκίδευσης αρχών της αστικής δημοκρατίας (και στη Γαλλία), για τα οποία δεν έδειξε να χαλά τη ζαχαρένια του. Μακρύς και πολυεπίπεδος ο κατάλογος, από τις απαγορεύσεις πραγματοποίησης διαδηλώσεων υπέρ των Παλαιστινίων, έως την παράκαμψη της εθνοσυνέλευσης για να επιβληθεί η περίφημη «μεταρρύθμιση» στα εργασιακά, που κατέβασε τη μισή Γαλλία στους δρόμους. Μεγάλη… αποθέωση της δημοκρατίας, αυτό το τελευταίο.

Λοιπόν, για να τελειώνει το παραμύθι – και για να επιστρέψουμε στα καθ’ ημάς:

Κανείς νουνεχής δεν θα δεχθεί μαθήματα δημοκρατίας από κόμματα που έκαναν «ψωμοτύρι» (ή ανέχθηκαν) τη μέθοδο διακυβέρνησης με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου.

Κανείς δεν θα δεχθεί μαθήματα δημοκρατίας από κόμματα, όπως η ΝΔ, που διακηρύττουν την πρόθεσή τους να απαγορεύσουν ουσιαστικά την απεργία.

Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό είναι ένα συγκινητικό σημείο συνάντησης της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς με την καραμανλική παράδοση (νόμος 330 του 1976, υπουργός Κ. Λάσκαρης που θα… καταργούσε την πάλη των τάξεων), αλλά ας κλάψουν οι ίδιοι, ο ένας στο ώμο του άλλου, για το «αντάμωμα». Για να κλαις από τα γέλια είναι όμως το επιχείρημα των «γαλοζοφιλελέδων», πως για λόγους δημοκρατίας μια απεργία θα μπορεί να αποφασίζεται μόνο με την πλειοψηφία του κλάδου, όχι πχ της συνέλευσης. Την ίδια ώρα, βεβαίως – βεβαίως, αποφάσεις που μπορεί να καθορίζουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, ίσως και για δυο – τρεις γενιές, θα λαμβάνονται ανετότατα και δημοκρατικότατα στη Βουλή με την ανάταση δέκα – δεκαπέντε χεριών, αν αυτά συνιστούν πλειοψηφία επί των παρόντων…

Από αυτούς, λοιπόν, εξυπακούεται ότι κανείς (φυσιο)λογικός άνθρωπος δεν θα δεχθεί μαθήματα δημοκρατίας.

Μήπως, τουλάχιστον, διαθέτουν κάποια «προπονημένα» αντι-ακροδεξιά αντανακλαστικά, μήπως κυλούν στα πολιτικά τους μέρη ορισμένα αντι-ακροδεξιά ρυάκια, έστω κι αν αυτά δεν «εκβάλλουν» σε κάποια ευρύτερη «δημοκρατική συνέπεια»; Ας γελάσουμε!... Όχι μόνο επειδή αυτό το «έστω κι αν» δεν νοείται, αλλά και διότι, πώς να το κάνουμε, δεν πάσχουμε δα και από αμνησία.

«Αντι-ακροδεξιά» αντανακλαστικά, το κόμμα των Βορίδη, Γεωργιάδη και μέχρι πρότινος Μπαλτάκου. Μάλιστα…

«Αντι- ακροδεξιά» αντανακλαστικά, το κόμμα που κρατούσε σε συρτάρια τις 30 και πλέον δικογραφίες για τη «Χρυσή Αυγή» κι αποφάσισε να «αλλάξει τροπάρι», όταν τα γεγονότα στο Μελιγαλά απέδειξαν πόσο ανεξέλεγκτα είχαν γίνει τα κάπως… ζόρικα εκ δεξιών «παλικάρια». Μάλιστα…

«Αντι- ακροδεξιά» αντανακλαστικά το κόμμα, του οποίου ο αρχηγός (Α. Σαμαράς) χαρακτήριζε «τυράννους» τους μετανάστες και δεσμευόταν για απαλλαγή των παιδικών σταθμών από τα παιδιά των «μιασμάτων». Μάλιστα…

«Αντι- ακροδεξιά» αντανακλαστικά το ΠΑΣΟΚ, που συγκυβέρνησε με τον ΛΑ.ΟΣ των «καθαρών Ελλήνων» και της αδύναμης (ενίοτε και απρόθυμης) να κρυφτεί νοσταλγίας για την «Ελλάδα – Ελλήνων – Χριστιανών». Μάλιστα…

«Αντι- ακροδεξιά» αντανακλαστικά το Ποτάμι; Μάλιστα… Το Ποτάμι που το Νοέμβριο του 2014 κάλεσε τον Στέλιο Ράμφο να δώσει διάλεξη, αλλά κανένα στέλεχος, κανένας οπαδός ή φίλος του κόμματος δεν βρήκε μισή κουβέντα διαμαρτυρίας, όταν ο… πάνσοφος ρήτωρ εκστόμισε τη διαδεδομένη στους «χρυσαυγίτικους» κύκλους αρλούμπα: «Το 1974, όταν έφυγε η χούντα, άφησε μηδέν δημόσιο χρέος».

Το δημόσιο χρέος βεβαίως το ’74 ήταν 114,1 δισ. δραχμές, δηλαδή – σε απόλυτα μεγέθη- 3,6 φορές μεγαλύτερο από εκείνο του 1966 (32 δισ.). Για να μην αναφερθούμε στο θηριώδη στασιμοπληθωρισμό που παρέδωσε η χούντα και στις λοιπές πτυχές του κατ’ ευφημισμόν «οικονομικού θαύματός» της. Ποιο… χρέος του Ποταμιού, όμως, ήταν αυτό που επέβαλε τη σιωπή, όταν ο Στ. Ράμφος αναμασούσε την παντελώς αβάσιμη προπαγάνδα των «νοσταλγών»;

Να ήταν το χρέος απέναντι στην επιλογή να αφορίζεται για όλα ο ριζοσπαστισμός της μεταπολίτευσης; Να ήταν το χρέος απέναντι στη σταυροφορία εναντίον του «λαϊκισμού», στην οποία έχουν θέση όλοι όσοι προθυμοποιούνται να τον «κατακεραυνώνουν»; Να ήταν απλώς άγνοια, ασχετοσύνη; Και να μην βρέθηκε ένας να αναρωτηθεί δημοσίως αν ο Ράμφος ήταν απολύτως βέβαιος ότι έλεγε ακριβή πράγματα;

Αφήστε κύριοι, αφήστε… Κοιτάξτε τη φωλιά σας και μην «αγωνιάτε» για το αν οι Γάλλοι θα πέσουν στα δίχτυα της Λεπέν (που δεν θα πέσουν) ή στην «παγίδα» που τους στήνει ο… τρισκατάρατος Νίκος Αγγελίδης.

Και – τώρα που το ξανασκεφτόμαστε- μάλλον αδικήσαμε τους «κανονικούς» χουλιγκάνους που τους παραλληλίσαμε με εσάς. Διότι αυτοί, αφ’ ενός επιτίθενται σε «ομολόγους» τους και αφ’ ετέρου δεν ισχυρίζονται ότι ξυλοκοπούν στο όνομα της… ηρεμίας.

Το να «σταυρώνεις» έναν δημοσιογράφο που είπε ό,τι είπε ο Αγγελίδης και να δηλώνεις ότι το κάνεις στο όνομα της δημοκρατίας, σε κατατάσσει αυτομάτως στους υποκριτές που δεν αντιλαμβάνεται καν πόσο αισθητός είναι ο φαρισαϊσμός τους.

Ας μας συγχωρέσουν λοιπόν οι «απλοί» χουλιγκάνοι…

Πηγή:


Σχετικά:


Comments

Popular posts from this blog

New York Times accidentally destroys the Western propaganda on Venezuela

globinfo freexchange
In another rare 'real journalism' short crisis, the New York Times decided to reveal the truth about the trucks with 'humanitarian aid' on the Colombia-Venezuela border, that were set on fire.
As The Interceptreported:
On February 24, CNN told the world what we all now know is an absolute lie: that “a CNN team saw incendiary devices from police on the Venezuelan side of the border ignite the trucks,” though it generously added that “the network’s journalists are unsure if the trucks were burned on purpose.
Other media outlets endorsed the lie while at least avoiding what CNN did by personally vouching for it. “Humanitarian aid destined for Venezuela was set on fire, seemingly by troops loyal to Mr Maduro,The Telegraph claimed. The BBC uncritically printed: “There have also been reports of several aid trucks being burned – something Mr Guaidó said was a violation of the Geneva Convention.
That lie – supported by…

The underground war between Venezuela and the US big oil cartel confirmed through WikiLeaks

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD) holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A document under the title VENEZUELA: AMERICAN OIL AND SERVICE COMPANIES ENGAGE AMBASSADOR, from July, 2009, depicts the agony of the US oil corporations to stay in Venezuela, as they had already lost control over country's rich reserves.
The summary…

Neoliberal fascists attempt to regain control over the European continent to prevent a Leftist revival

While the neoliberal regime is pushing Jeremy Corbyn for a second Brexit referendum, Brussels bureaufascists visit Greece to make sure that the country will remain on the path of neoliberal destruction.
globinfo freexchange
UK's neoliberal regime is now pushing Jeremy Corbyn to promise a second Brexit referendum, hoping to reverse current Brexit vote. As the Independentreported:
Jeremy Corbyn is under new pressure to fully back giving the public a Final Say on Brexit after his own version of EU withdrawal was emphatically rejected in the Commons. His vision of the UK leaving Europe was defeated by a margin of 240 votes to 323, meaning the leader will now be expected to fulfil a promise to bring forward or support a vote to approve a new referendum. The 83-vote defeat comes after Mr Corbyn told Labour MPs on Monday that he was ready to support moves to demand a public vote, having lost a string of MPs who resigned in part over his Brexit strategy.
It appears that the blackmail worked …

Fraudulent neoliberalism was born when it was assumed that the banking parasites produce real value

Democracy At Work
Adam Smith looked on bankers as if they were unproductive. Essentially said they're parasites who kind of live off the value created by others. Bankers - if you have a labor theory of value - it's hard to see how bankers can be producing value.
Before the 1970s, financial services were not included in the calculation of gross domestic product (GDP). In other words, they were considered as adding nothing to the total value of gross domestic product. Only after 1970 did they get included, and now, of course, they're considered to be great value producers. So, do financiers produce value? This starts to become a very important kind of question.

To save Labour from the wreckers, Corbyn needs big balls (and a willie)

In 2015, anti-war socialist Jeremy Corbyn caused a stunning shock when, as a 500-1 shot, he became elected as Labour Party leader. Corbyn’s campaign engendered great enthusiasm among those desperate for Labour to make a clean break with elite-friendly pro-war neoliberal Blairism.
by Neil Clark
In the 2017 general election Corbyn defied the odds, and the smug inside the tent pundits again, with Labour achieving its biggest increase in its share of the vote since 1945.
Corbyn seemed to be on an unstoppable path to Number 10. But since then momentum has been lost. Literally.
Let’s call out the elephant in the room. The pro-Israel lobby in Labour and outside of it has never been reconciled to having a pro-Palestinian peace activist as party leader and potential Prime Minister.
They have done everything possible to destroy Corbyn personally and professionally, with charges of ’anti-Semitism’ the weapon of choice. But Corbyn hasn’t done himself any favours by failing to fight back forcefully ag…

As mainstream journalists acknowledge Douma attacks were “staged,” the “humanitarian” Syria regime-change network tries to save a sinking ship

There is increasing desperation on the part of the “humanitarian” regime-change network to protect its influence and the power of its narratives, not just in Syria but in future conflicts.
by Whitney Webb and Vanessa Beeley
Part 3 - Global Public Policy Institute’s place in regime-change network
Beyond Schneider’s conflicts of interests by virtue of his work history and current associations, the organization that employs him — the Global Public Policy Institute — is directly connected to an oligarch-directed and oligarch-funded regime-change network that specializes in manufacturing “humanitarian” justifications for Western military adventurism abroad. The main oligarchs who drive this network, as detailed in a recent articles series at MintPress, include Jeffrey Skoll, George Soros, Pierre Omidyar, and Ted Turner — philanthrocapitalists aligned with the neoliberal, globalist agendas of the U.S/U.K alliance.
In addition to its stated mission of “improving global governance,” in line with…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 3ο - Η «κατασκευή» υποχρεώσεων
Οπωσδήποτε η Βενεζουέλα είχε νομικές και οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι σε ξένα κράτη. Ωστόσο, αυτές δημιουργήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με τέτοιο τρόπο από τις Μεγάλες Δυνάμεις που οδηγούσαν ουσιαστικά στην πλήρη υποταγή του αδύναμου λατινοαμερικανικού κράτους.
Ο ίδιος ο Βρετανός επιτετραμμένος στο Καράκας Richard Edwardes είχε ανακαλύψει από τη δεκαετία του 1860 τον μηχανισμό απάτης πο…

UK's panicked neoliberal regime desperate to build a third loyal party to halt Corbyn's progressive counterattack

globinfo freexchange
Right after the seven neoliberal Blairites left the Labour party towards the formation of a new "independent" party, three Tories decided to join them.
As the Guardianreported: “Three Conservatives have quit their party to join the new Independent Group of MPs, declaring that hard Brexiters have taken over and that the modernising wing of the party has been 'destroyed'. Anna Soubry, Sarah Wollaston and Heidi Allen explained their decision to join the new group, founded this week by seven Labour MPs, who also left their party.
It all happened too fast and someone would be rather naive to believe that these moves were not pre-agreed and fully coordinated.
All the picks appear to be carefully selected. The establishment takes back those who has raised carefully with the 'principles' of the neoliberal ideology in order to save them from the collapsing conservative party and the Corbynism-'contaminated' Labour. Next step, a third 'ind…

The war criminal Elliott Abrams and the liberals who love him

Elliott Abrams, who is steering Trump’s Venezuela policy, has a long track record of war crimes. Yet a number of liberal commentators are rushing to his defense.
by Paul Heideman
Part 1
Practically the entire American political establishment and corporate press are repeating the Trump administration’s claims to have humanitarian motives in Venezuela. As that administration inches closer to full-blown military invasion, whether direct or by proxy, it behooves us to look into the track record of the officials steering this so-called “humanitarian policy.” None other are more deserving of scrutiny than Elliott Abrams, whose crimes have spanned the globe, from El Salvador to Nicaragua to Iraq.
Before this month, Elliott Abrams was likely glad to have been largely forgotten by the U.S. public. When the Trump administration announced Abrams’ appointment as U.S. Special Representative in Venezuela in late January, the news caused some ripples on the Left, but across mainstream media outlets, the…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 1ο
Θα μπορούσαν όλα αυτά να συμβαίνουν το 2019, αλλά συνέβαιναν στη Βενεζουέλα του 1899, όταν η Δύση έπρεπε να τακτοποιήσει πάλι έναν μισητό δικτάτορα κάπου στην Καραϊβική.
Οι ομοιότητες διαβολικές. Η κατάληξη ίδια;
Πράγματι, η Βενεζουέλα την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα είχε βυθιστεί σε εμφυλίους οι οποίοι ακύρωναν τις όποιες προσπάθειες είχαν γίνει από τις κυβερνήσεις των φιλελεύθερων των προηγούμενων δεκαετιών.