Skip to main content

«Φιλελέδες» χουλιγκάνοι εναντίον του Ν. Αγγελίδη

του Διονύση Ελευθεράτου

Μια απλή ανάλυση των ποσοστών - ρεκόρ αποχής, λευκών και άκυρων μαρτυρά ότι η διατύπωση του συναδέλφου Νίκου Αγγελίδη που ξεσήκωσε τους νεοφιλελεύθερους ηχεί πολύ συγκρατημένη…

Ξετσίπωτος πολιτικός χουλιγκανισμός. Τίποτα επιεικέστερο δεν ενδείκνυται για να χαρακτηριστεί η εμετική επίθεση της ΝΔ και κυρίως του επικεφαλής του Ποταμιού, εναντίον του δημοσιογράφου Νίκου Αγγελίδη. Λέμε «κυρίως», διότι και μόνη η έκφραση «ανόητος ή φασίστας» του Σταύρου Θεοδωράκη (από πού νομίζει άραγε ότι αντλεί το δικαίωμα να βρίζει έτσι;) ξεπερνά κατά πολύ τον συμβατικό χουλιγκανισμό. Είναι, σαν να λέμε, «Τελικός Κυπέλλου 2017, στο Βόλο», αλλά στο πολλαπλάσιο.

Ακόμη κι αν κάποιος διακρινόταν για υπέρμετρα καλές διαθέσεις απέναντι στον Στ. Θεοδωράκη ή τη ΝΔ, δύσκολα θα μπορούσε να «χωνέψει» τέτοια πολιτική βαρβαρότητα. Τέτοια επίθεση, για τέτοιο θέμα, εξ αιτίας μιας απλής δημοσιογραφικής διαπίστωσης (και μάλιστα εξόφθαλμα ορθής) για τις ιδεολογικές, πολιτικές, εκλογικές τάσεις στη γαλλική κοινωνία. Διαπίστωσης, η οποία φαίνεται πως κατά την άποψη ορισμένων δε δικαιούται να λεχθεί καν, στην κρατική τηλεόραση, χωρίς… πρότερη έγκριση εκ μέρους του «τόξου» των απανταχού «φιλελέδων».

Φτου να μην βασκαθούν οι… αγανακτισμένοι «γαλαζοποταμίσιοι»! Ωραία είναι να «αγωνιάς» για την τύχη της δημοκρατίας στη Γαλλία, αλλά στην Ελλάδα να φέρεσαι με τρόπο που θα δικαιολογούσε το ερώτημα, μήπως βρήκες ενδιαφέροντα στοιχεία στους χουντικούς νόμους περί Τύπου και περί διασποράς ανεπιθύμητων «φημών»…

Είπε επί λέξει ο δημοσιογράφος: «Είναι πολλοί που λένε ότι μεταξύ δυο πολύ κακών υποψηφίων, επικράτησε ο λίγο χειρότερος πάντως… Ο εκπρόσωπος των τραπεζών και του συστήματος, απέναντι στην ακροδεξιά και νεοφασίζουσα υποψήφια». Και έπεσαν να τον φάνε οι «φιλελέδες» χουλιγκάνοι, διότι – είπαν- εξίσωσε τον Μακρόν με τη Λεπέν.

Μόνο τυφλοί ή αδαείς θα αμφισβητούσαν ότι είναι όντως πολλοί στη Γαλλία όσοι αρνήθηκαν να δουν τον Μακρόν ως το «μικρότερο κακό», που «όφειλαν» να στηρίξουν – έστω και με βαριά καρδιά- για να καταστεί ηχηρότερη η, ούτως ή άλλως προδιαγεγραμμένη, ήττα της Λεπέν. Μια απλή ανάλυση των ποσοστών - ρεκόρ αποχής, λευκών και άκυρων μαρτυρά ότι η εισαγωγική έκφραση του συναδέλφου Νίκου Αγγελίδη, αυτό το «είναι πολλοί που», ηχεί πολύ συγκρατημένη. Αυτή είναι η πραγματικότητα, είτε αρέσει είτε όχι.

Ο συνάδελφος λοιπόν «κατακρεουργήθηκε», επειδή… διαπίστωσε. Σκεφθείτε τι θα γινόταν εάν ο ίδιος ή κάποιος άλλος σχολίαζε κιόλας, σε περίπτωση που το σχόλιό του δεν άρεσε στα ιερατεία των «φιλελέδων»!...

Δηλαδή, για να καταλάβουμε: Ένας δημοσιογράφος που εργάζεται στην κρατική τηλεόραση θα είχε το δικαίωμα (και ασφαλώς το έχει) να πει – στη διάρκεια μιας ανοικτής συζήτησης- πως, αν ήταν Γάλλος ψηφοφόρος, θα στήριζε τον Μακρόν κι ένας άλλος που δεν συμμερίζεται αυτήν την άποψη θα όφειλε να «καταπιεί» τη γλώσσα του; Σε ποια εγχειρίδια «φιλελέδικης» δημοκρατίας το γράφει αυτό;

Να φανταστούμε ότι είναι τα ίδια εγχειρίδια που διαβάζει πχ ο Νίκος Δένδιας, προτού αποφασίσει να… εγκαλέσει στην τάξη τον δημοσιογράφο στην Καθημερινή Πέτρο Παπακωνσταντίνου, με το «επιχείρημα» ότι η άποψη του συναδέλφου πως τα μαγαζιά κλείνουν εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης («αλλόκοτος» ισχυρισμός, ε;…) δεν θα έβρισκε σύμφωνη τη διεύθυνση της εφημερίδας του;

Όλο αυτό το «τόξο» αποφάσισε εσχάτως – λόγω Λεπέν - να ασχοληθεί με την τύχη της γαλλικής δημοκρατίας. «Συγκινητικό», αλλά όψιμο. Θα μπορούσαμε να θυμίσουμε άφθονα περιστατικά φαλκίδευσης αρχών της αστικής δημοκρατίας (και στη Γαλλία), για τα οποία δεν έδειξε να χαλά τη ζαχαρένια του. Μακρύς και πολυεπίπεδος ο κατάλογος, από τις απαγορεύσεις πραγματοποίησης διαδηλώσεων υπέρ των Παλαιστινίων, έως την παράκαμψη της εθνοσυνέλευσης για να επιβληθεί η περίφημη «μεταρρύθμιση» στα εργασιακά, που κατέβασε τη μισή Γαλλία στους δρόμους. Μεγάλη… αποθέωση της δημοκρατίας, αυτό το τελευταίο.

Λοιπόν, για να τελειώνει το παραμύθι – και για να επιστρέψουμε στα καθ’ ημάς:

Κανείς νουνεχής δεν θα δεχθεί μαθήματα δημοκρατίας από κόμματα που έκαναν «ψωμοτύρι» (ή ανέχθηκαν) τη μέθοδο διακυβέρνησης με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου.

Κανείς δεν θα δεχθεί μαθήματα δημοκρατίας από κόμματα, όπως η ΝΔ, που διακηρύττουν την πρόθεσή τους να απαγορεύσουν ουσιαστικά την απεργία.

Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό είναι ένα συγκινητικό σημείο συνάντησης της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς με την καραμανλική παράδοση (νόμος 330 του 1976, υπουργός Κ. Λάσκαρης που θα… καταργούσε την πάλη των τάξεων), αλλά ας κλάψουν οι ίδιοι, ο ένας στο ώμο του άλλου, για το «αντάμωμα». Για να κλαις από τα γέλια είναι όμως το επιχείρημα των «γαλοζοφιλελέδων», πως για λόγους δημοκρατίας μια απεργία θα μπορεί να αποφασίζεται μόνο με την πλειοψηφία του κλάδου, όχι πχ της συνέλευσης. Την ίδια ώρα, βεβαίως – βεβαίως, αποφάσεις που μπορεί να καθορίζουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, ίσως και για δυο – τρεις γενιές, θα λαμβάνονται ανετότατα και δημοκρατικότατα στη Βουλή με την ανάταση δέκα – δεκαπέντε χεριών, αν αυτά συνιστούν πλειοψηφία επί των παρόντων…

Από αυτούς, λοιπόν, εξυπακούεται ότι κανείς (φυσιο)λογικός άνθρωπος δεν θα δεχθεί μαθήματα δημοκρατίας.

Μήπως, τουλάχιστον, διαθέτουν κάποια «προπονημένα» αντι-ακροδεξιά αντανακλαστικά, μήπως κυλούν στα πολιτικά τους μέρη ορισμένα αντι-ακροδεξιά ρυάκια, έστω κι αν αυτά δεν «εκβάλλουν» σε κάποια ευρύτερη «δημοκρατική συνέπεια»; Ας γελάσουμε!... Όχι μόνο επειδή αυτό το «έστω κι αν» δεν νοείται, αλλά και διότι, πώς να το κάνουμε, δεν πάσχουμε δα και από αμνησία.

«Αντι-ακροδεξιά» αντανακλαστικά, το κόμμα των Βορίδη, Γεωργιάδη και μέχρι πρότινος Μπαλτάκου. Μάλιστα…

«Αντι- ακροδεξιά» αντανακλαστικά, το κόμμα που κρατούσε σε συρτάρια τις 30 και πλέον δικογραφίες για τη «Χρυσή Αυγή» κι αποφάσισε να «αλλάξει τροπάρι», όταν τα γεγονότα στο Μελιγαλά απέδειξαν πόσο ανεξέλεγκτα είχαν γίνει τα κάπως… ζόρικα εκ δεξιών «παλικάρια». Μάλιστα…

«Αντι- ακροδεξιά» αντανακλαστικά το κόμμα, του οποίου ο αρχηγός (Α. Σαμαράς) χαρακτήριζε «τυράννους» τους μετανάστες και δεσμευόταν για απαλλαγή των παιδικών σταθμών από τα παιδιά των «μιασμάτων». Μάλιστα…

«Αντι- ακροδεξιά» αντανακλαστικά το ΠΑΣΟΚ, που συγκυβέρνησε με τον ΛΑ.ΟΣ των «καθαρών Ελλήνων» και της αδύναμης (ενίοτε και απρόθυμης) να κρυφτεί νοσταλγίας για την «Ελλάδα – Ελλήνων – Χριστιανών». Μάλιστα…

«Αντι- ακροδεξιά» αντανακλαστικά το Ποτάμι; Μάλιστα… Το Ποτάμι που το Νοέμβριο του 2014 κάλεσε τον Στέλιο Ράμφο να δώσει διάλεξη, αλλά κανένα στέλεχος, κανένας οπαδός ή φίλος του κόμματος δεν βρήκε μισή κουβέντα διαμαρτυρίας, όταν ο… πάνσοφος ρήτωρ εκστόμισε τη διαδεδομένη στους «χρυσαυγίτικους» κύκλους αρλούμπα: «Το 1974, όταν έφυγε η χούντα, άφησε μηδέν δημόσιο χρέος».

Το δημόσιο χρέος βεβαίως το ’74 ήταν 114,1 δισ. δραχμές, δηλαδή – σε απόλυτα μεγέθη- 3,6 φορές μεγαλύτερο από εκείνο του 1966 (32 δισ.). Για να μην αναφερθούμε στο θηριώδη στασιμοπληθωρισμό που παρέδωσε η χούντα και στις λοιπές πτυχές του κατ’ ευφημισμόν «οικονομικού θαύματός» της. Ποιο… χρέος του Ποταμιού, όμως, ήταν αυτό που επέβαλε τη σιωπή, όταν ο Στ. Ράμφος αναμασούσε την παντελώς αβάσιμη προπαγάνδα των «νοσταλγών»;

Να ήταν το χρέος απέναντι στην επιλογή να αφορίζεται για όλα ο ριζοσπαστισμός της μεταπολίτευσης; Να ήταν το χρέος απέναντι στη σταυροφορία εναντίον του «λαϊκισμού», στην οποία έχουν θέση όλοι όσοι προθυμοποιούνται να τον «κατακεραυνώνουν»; Να ήταν απλώς άγνοια, ασχετοσύνη; Και να μην βρέθηκε ένας να αναρωτηθεί δημοσίως αν ο Ράμφος ήταν απολύτως βέβαιος ότι έλεγε ακριβή πράγματα;

Αφήστε κύριοι, αφήστε… Κοιτάξτε τη φωλιά σας και μην «αγωνιάτε» για το αν οι Γάλλοι θα πέσουν στα δίχτυα της Λεπέν (που δεν θα πέσουν) ή στην «παγίδα» που τους στήνει ο… τρισκατάρατος Νίκος Αγγελίδης.

Και – τώρα που το ξανασκεφτόμαστε- μάλλον αδικήσαμε τους «κανονικούς» χουλιγκάνους που τους παραλληλίσαμε με εσάς. Διότι αυτοί, αφ’ ενός επιτίθενται σε «ομολόγους» τους και αφ’ ετέρου δεν ισχυρίζονται ότι ξυλοκοπούν στο όνομα της… ηρεμίας.

Το να «σταυρώνεις» έναν δημοσιογράφο που είπε ό,τι είπε ο Αγγελίδης και να δηλώνεις ότι το κάνεις στο όνομα της δημοκρατίας, σε κατατάσσει αυτομάτως στους υποκριτές που δεν αντιλαμβάνεται καν πόσο αισθητός είναι ο φαρισαϊσμός τους.

Ας μας συγχωρέσουν λοιπόν οι «απλοί» χουλιγκάνοι…

Πηγή:


Σχετικά:


Comments

Popular posts from this blog

How neoliberalism manufactured consent to secure its unlimited power

From David Harvey's A Brief History of Neoliberalism
Part 3 - The corporate-backed institutions behind the rapid and artificial ideological transformation of the American society in favor of neoliberalism
In the US case I begin with a confidential memo sent by Lewis Powell to the US Chamber of Commerce in August 1971. Powell, about to be elevated to the Supreme Court by Richard Nixon, argued that criticism of and opposition to the US free enterprise system had gone too far and that ‘the time had come –– indeed it is long overdue –– for the wisdom, ingenuity and resources of American business to be marshalled against those who would destroy it’. Powell argued that individual action was insufficient. ‘Strength’, he wrote, ‘lies in organization, in careful long-range planning and implementation, in consistency of action over an indefinite period of years, in the scale of financing available only through joint effort, and in the political power available only through united action and n…

Mystery solved: here's why the Western mainstream media suddenly 'discovered' the war in Yemen

globinfo freexchange
Why it took so long for the Western mainstream media to 'discover' the war in Yemen and the war crimes committed by the Saudi coalition in full co-operation with the US?
One might think that the humanitarian disaster there - caused also by the blockade of goods for the relief of the civilians - has become so obvious, condemned multiple times by the UN, that the media finally forced to speak about it.
In previous article we attempted to explain the 'unexplained phenomenon' and the fact that CNN surprisingly returned to the issue to openly condemn the US support to the Saudi coalition atrocities against civilians in Yemen.
Yet, despite that the Saudi regimes have been, traditionally, the best allies of the Western neocolonialists, this time, the US had serious reasons to overthrow the Saudi crown prince Mohammed bin Salman (MBS). And, surprisingly enough, at the center of this underground conflict lies an attempt by the US to privatize Aramco, Saudi Arab…

CIA had an agent at a newspaper in every world capital at least since 1977

Joel Whitney is a co-founder of the magazine Guernica, a magazine of global arts and politics, and has written for many publications, including the New York Times and Wall Street Journal. His book Finks: How the C.I.A. Tricked the World's Best Writers describes how the CIA contributed funds to numerous respected magazines during the Cold War, including the Paris Review, to subtly promote anti-communist views. In their conversation, Whitney tells Robert Scheer about the ties the CIA’s Congress for Cultural Freedom had with literary magazines. He talks about the CIA's attempt during the Cold War to have at least one agent in every major news organization in order to get stories killed if they were too critical or get them to run if they were favorable to the agency. And they discuss the overstatement of the immediate risks and dangers of communist regimes during the Cold War, which, initially, led many people to support the Vietnam War.
globinfo freexchange
James Jesus Angleton wa…

Trump proves he is completely clueless on what's the real reason behind the mass layoffs epidemic in big businesses and how to deal with it

globinfo freexchange
Donald Trump's response to recent General Motors' decision to close plants and slash jobs, proves that he is completely clueless on what's the real reason behind the mass layoffs epidemic in US big businesses and how to deal with it.
The media circulated what Trump thinks to do about it, including threats against GM to impose auto tariffs, or, his most beloved action: penalties on foreign cars.
Yet, perhaps the most hilarious part in the whole story, is that one of the key frontline tools of the global neoliberal capital immediately published an 'in your face' article to make Trump realize that he is completely powerless too, against the forces of the markets. Here are some interesting parts:
... market forces are tough to beat, even if you’re president. Trump captured the White House thanks in large part to the story he told -- that he could reverse America’s industrial decline. He promised to bring back manufacturing and fossil-fuel j…

In 1961, US experts knew that the Soviets had only four ICBMs

globinfo freexchange
In a discussion with Paul Jay of the Real News, Daniel Ellsberg revealed that the US discovered - through a top-secret operation -that the USSR had only four(!) ICBMs back in 1961. This meant that the Soviets were very far from becoming a serious threat for the West. However, the false picture of the 'Soviet threat' remained powerful in order to permit the US to justify its frenzy nuclear armament race.
Ellsberg explains:
The estimate of 40 to 60 [Soviet intercontinental ballistic missiles] - which was pretty much in 1962 at the time of the missile crisis based on a lot of satellite photography - was much lower than was estimated earlier, from ‘58, ‘59, ‘60.
The Air Force had a higher estimate. Even the CIA official estimate in 1961 was well over 100. The State Department estimated like 160. The Air Force was much higher than that. And in August of 1961, the then commander of Strategic Air Command, Thomas Power, believed that there were then 1000 Soviet ICBMs…

Another US slow motion coup in Latin America: astonishing details on how the neoliberal-fascist complex destroyed Leftist leaders in Brazil and brought Jair Bolsonaro to power

globinfo freexchange
Greg Wilpert of the RealNews, spoke with Brian Mier, editor for the website Brasil Wire, about the recent developments after right-wing extremist Jair Bolsonaro won the presidential election in Brazil.
Mier revealed astonishing details on how the neoliberal-fascist complex in Brazil (fully backed by the US), undermined and destroyed the most popular leaders of the Workers' Party (PT), Lula da Silva, Dilma Rousseff and even Fernando Haddad, in order to bring Jair Bolsonaro to power.
The purpose of this slow motion coup was what has been always for the US empire, especially in Latin America: to secure and broaden the absolute domination of the US and the Western corporate monopolies and destroy any Leftist resistance against the neoliberal status quo.
As Mier explained:
On the eve of the Supreme Court decision - which ruled on whether Lula should be imprisoned or not, exceptionally, in a moment when his appeals were still going on, contrary to hundreds of other poli…

How neoliberalism manufactured consent to secure its unlimited power

From David Harvey's A Brief History of Neoliberalism
Part 4 - Neoliberalism's second big experiment after Chile: the financial coup by the banking mafia to take over New York
One line of response to the double crisis of capital accumulation and class power arose in the trenches of the urban struggles of the 1970s. The New York City fiscal crisis was an iconic case. Capitalist restructuring and deindustrialization had for several years been eroding the economic base of the city, and rapid suburbanization had left much of the central city impoverished. The result was explosive social unrest on the part of marginalized populations during the 1960s, defining what came to be known as ‘the urban crisis’ (similar problems emerged in many US cities).
The expansion of public employment and public provision –– facilitated in part by generous federal funding –– was seen as the solution. But, faced with fiscal difficulties, President Nixon simply declared the urban crisis over in the early 1…

Exploiting Khashoggi's assassination: the neoliberal predators hang over Saudi Arabia

globinfo freexchange
A month ago we gathered some information to explain the sudden 180 degrees hostile turn by the Western neoliberal status quo against the current Saudi regime.
We discovered that the US corporate dictatorship and the Wall Street mafia heavily invested on the rapid neoliberalization of the Saudi Arabian economy, with the privatization of the state-owned oil company Aramco at the heart of this plan. Suddenly, Mohammed bin Salman decided to step back from the deal.
It would be worth to note that Aramco was standing at the top of the global list of the largest oil and gas companies for 2017 with a revenue of 465.49 billion US dollars.
It seems that the neoliberal regime didn't abort its plans concerning Saudi Arabia and silently seeks to "replace" bin Salman with a more faithful puppet, exploiting, of course, the assassination of Jamal Khashoggi.
Digging a little bit more, we found plenty of evidence in the Western mainstream media, in recent years, showing …

How neoliberalism manufactured consent to secure its unlimited power

From David Harvey's A Brief History of Neoliberalism
Part 1 - Construction of political consent across a sufficiently large spectrum of the population
How was neoliberalization accomplished, and by whom? The answer in countries such as Chile and Argentina in the 1970s was as simple as it was swift, brutal, and sure: a military coup backed by the traditional upper classes (as well as by the US government), followed by the fierce repression of all solidarities created within the labour and urban social movements which had so threatened their power.
But the neoliberal revolution usually attributed to Thatcher and Reagan after 1979 had to be accomplished by democratic means. For a shift of this magnitude to occur required the prior construction of political consent across a sufficiently large spectrum of the population to win elections. What Gramsci calls ‘common sense’ (defined as ‘the sense held in common’) typically grounds consent.
Common sense is constructed out of long-standing pr…

The Guardian in the frontline of the establishment media that have declared a dirty and ruthless war against Julian Assange, WikiLeaks and real journalism

globinfo freexchange
The Guardian has stepped up its contemptible role as one of the main media conduits for the persecution of Julian Assange, publishing unsubstantiated and sensationalist allegations that the WikiLeaks publisher met with American political lobbyist, Paul Manafort.
One of the two authors of the Guardian article was, predictably, Luke Harding. Harding has penned a stream of material aimed at undermining support for Assange and WikiLeaks and attempting to justify the efforts of the US government to prosecute him for espionage or conspiracy. Assange aptly described an error-filled 2014 book written by Harding about whistleblower Edward Snowden and WikiLeaks as a “hack job in the purest sense of the word.
The allegation that Assange met with Manafort is another desperate effort to implicate WikiLeaks in the lurid claims of the Democratic Party, US intelligence agencies and much of the media that the Russian government “interfered” in the 2016 US presidential election to pr…