Your browser does not support the HTML5 canvas tag.

31 January, 2017

SYRIZA MEP: IMF-Schäuble have a plan to loot Greece

globinfo freexchange

In a recent interview on the Greek radio Athina 9.84, the member of the European parliament with SYRIZA, Stelios Kouloglou, referred to the recent Eurogroup.

He said - among other things - that Eurogroup announcements should be treated very carefully, as 'the devil hides in the details' and Greece's creditors are pushing for privatizations. This is a serious dilemma because privatizations at this moment could be done only in very low prices which are not beneficial for the country.

He also said that either the Greek government will choose to break the deals with the creditors, or, compromise concerning the requested measures and privatizations. Behind all these, there is a secret plan for the looting of the country. We have to deal with economic hitmen, he said characteristically. Until now, the government made compromises, but didn't retreat to the looting.

Schäuble wants to overthrow the Greek government. He prefers the obedient Mitsotakis and also wants to restructure eurozone through Greece: if Greece falls again in a hard situation, he will be able to make the institutional changes he wants in order to create a German Europe, Kouloglou continued.

Concerning the Left, he said that, the Left takes the power in order to do some things towards the improvement of people's lives. The international environment does not allow the Left to make the reforms it wants.

He said that Mitsotakis accepts Schäuble's views while discredits Greek efforts and positive economic results admitted by Commission. If Greece's creditors wanted their money back, they should push towards stability not instability.

It's about a financial war with Schäuble's plan to be used against Greece in order to change Europe. Europe should normally close the Greek appraisal, especially after the rise of the Far Right and Trump's election.

The Germans don't know that Greeks are working more hours than them. They think that they pay us, but they make money from the loans. This argument will be used by Schäuble during his campaign, accusing Greece and taking advantage of the political crisis, Kouloglou ended.



Κούλογλου: Σόιμπλε και ΔΝΤ έχουν σχέδιο λεηλασίας της χώρας

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ραδιοσταθμό Αθήνα 9.84 και στον Γιάννη Παπαγεωργίου ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Στέλιος Κούλογλου ανέφερε σχετικά με το πρόσφατο Eurogroup ότι οι Ευρωπαίοι πρακτικά λένε ότι δεν εμπιστεύονται αυτή τη στιγμή το σύνολο του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Τις ίδιες πιέσεις σε κλίμα αποσταθεροποίησης θα δεχθεί και οποιαδήποτε μελλοντική ελληνική κυβέρνηση.

Ο κ. Κούλογλου ανέφερε επίσης ότι χρειάζονται προσοχή οι ανακοινώσεις του Eurogroup καθώς ο διάβολος βρίσκεται στις λεπτομέρειες και οι δανειστές πιέζουν στην πραγματικότητα για τις ιδιωτικοποιήσεις. Είναι σοβαρό δίλημμα, ιδιωτικοποιήσεις αυτή τη στιγμή μπορεί να γίνουν μόνο σε πολύ χαμηλές τιμές, ασύμφορες για τη χώρα.

Είτε ερχόμαστε σε ρήξη, είτε συμβιβαζόμαστε ως προς τα μέτρα και τις ιδιωτικοποιήσεις. Πίσω από όλα αυτά κρύβεται σχέδιο για τη λεηλασία της χώρας. Εδώ έχουμε μπλέξει με οικονομικούς δολοφόνους. Μέχρι τώρα η κυβέρνηση έχει κάνει υποχωρήσεις αλλά δεν έχει ενδώσει στη λεηλασία.

O Σόιμπλε θέλει να ρίξει την ελληνική κυβέρνηση. Αφενός προτιμάει τον υπάκουο Μητσοτάκη και αφετέρου, μέσω της Ελλάδας, θέλει να αναδιαρθρώσει την Eυρωζώνη: αν πέσει η Ελλάδα, μπει ξανά στη δίνη, θα μπορέσει να κάνει τις θεσμικές αλλαγές που θέλει και θα δημιουργήσει μια γερμανική Ευρώπη. Ο Σόιμπλε συνεπώς χρησιμοποιεί την Ελλάδα για να διαμορφώσει μια γερμανική Ευρώπη.

Δυστυχώς, εξωφρενικά, ο κ. Μητσοτάκης αποδέχεται τις απόψεις Σόιμπλε και απαξιώνει τις ελληνικές προσπάθειες και τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα στην οικονομία τα οποία και η Κομισιόν δέχεται. Αν ενδιαφέρονταν οι δανειστές να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, έπρεπε να πιέζουν προς την κατεύθυνση της σταθερότητας όχι της αποσταθεροποίησης.

Πρόκειται για έναν οικονομικό πόλεμο, το σχέδιο Σόιμπλε να χρησιμοποιηθεί, να πέσει η Ελλάδα για να αλλάξει η Ευρώπη. Η Ευρώπη κανονιά θα έπρεπε να κλείσει την ελληνική αξιολόγηση ειδικά με τις εξελίξεις με την άνοδο της ακροδεξιάς και την εκλογή Τραμπ. Αυτή είναι η γραμμή και της Κομοσιόν και της ΕΚΤ. Η Ελλάδα, παρότι πηγαίνει οικονομικά σχετικά καλά, παραμένει το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Δεν έχουν αλλάξει την εικόνα αυτή οι ελληνικές κυβερνήσεις, δεν γνωρίζουν οι Γερμανοί ότι οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερο από αυτούς, νομίζουν ότι μας πληρώνουν ενώ βγάζουν λεφτά από τα δάνεια. Αυτό θα το χρησιμοποιήσει ο Σόιμπλε στην προεκλογική του εκστρατεία, κατηγορώντας την Ελλάδα και εκμεταλλευόμενος την πολιτική της κρίση.


From maverick to lapdog: Trump is already serving the agenda of America’s oligarchs

He campaigned on promises to ‘drain the swamp’ and radically alter the United States’ course in the world, but not even a week has passed and President Donald Trump has already made it clear that he’ll be following a very familiar agenda.

by Whitney Webb

Part 3 - Trump: President of the Zionist States of America

Former Vice President Joe Biden once said, “You don’t have to be a Jew to be a Zionist.” The embrace of Zionism, a belief in the establishment of a Jewish-majority nation in the Biblical “Holy Land,” is a common bond not just among U.S. presidents, but among the nation’s entire political establishment, transcending party affiliation. This explains why U.S. politicians often ignore Israel’s egregious war crimes, illegal activities, and apartheid regime despite the United States’ purported interest in spreading “democracy” and protecting human rights.

The practically unbridled power of the Zionist Israel lobby has ensured the prominence of Zionism in the U.S. political landscape, thanks to its potent influence and near-limitless financial support from many American oligarchs, many of whom are themselves Zionists. The organizations that comprise this lobby, the most well-known of which are the American Israel Public Affairs Committee, or AIPAC, and the JStreet PAC, contribute millions of dollars to politicians annually. JStreet alone contributed $3.4 million to U.S. politicians between 2015 and 2016. Sheldon Adelson, a casino magnate, avowed Zionist, and political mega-donor, contributed more than $92.8 million to conservative politicians during the 2012 election cycle and, together with his wife Miriam, $77.7 million in the 2016 cycle.

Largely for that reason, U.S. presidents have nearly always prioritized Israel’s concerns, which partly explains why Israel continues to receive unparalleled amounts of U.S. military aid — subsidized by U.S. taxpayers — that funds much of its domestic activities and regional war machine.

To the outside observer, Trump’s campaign promises to “Make America Great Again” and “Put America First” seem in clear conflict with the established U.S.-Israel relationship. Indeed, on the campaign trail, Trump shied away from this position, promising to be the “neutral guy” regarding Israel’s continuing occupation of Palestine. A handful of disagreements with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, as well as the condemnation he received from American Jewish groups over his ties to Steve Bannon, created the perception among many American voters that this would be the case.

However, Trump’s transition from campaign trail persona to commander-in-chief has indeed shown him to be a staunch supporter of Zionist causes. The shift from promised neutrality to Israel’s “true friend in the White House” has been marked most notably by Trump’s announcement of his plans to move the U.S. Embassy from Tel Aviv to Jerusalem, an extreme stance that Trump senior aide Kellyanne Conway insisted was “a big priority” for Trump.

In addition, Trump’s support for Israel’s encroachment of Palestinian lands could bring about the end of the feasibility of the “two-state” solution as right-wing Israeli politicians, particularly those of the Jewish Home party, are already seeking to annex more illegal settlements thanks to Trump’s position on the internationally contentious issues.

Even more troublesome than Trump’s support for Israel’s crimes would be his support for Israel’s long-standing geopolitical goals in the region. If Trump follows the agenda set out for him, it could plunge the world into chaos.

Robbie Martin, a journalist and director of “A Very Heavy Agenda,” a documentary series which explores how neoconservatives tied to the banking and military industries influence the media establishment and political landscape, told MintPress News that “Trump’s recent embrace of Zionism is opportunistic.

It speaks to the strong influence of neoconservatives in the Trump administration,” Martin continued.

These same neoconservatives, following the lead of the oligarchs who exert undue influence on U.S. and Israeli affairs, have already pushed Trump and key members of his Cabinet to embrace what Netanyahu has designated the “supreme goal” of the state of Israel: the containment of Iran.

Source and links:

[1] [2] [4] [5] [6]


Israel’s shadowy role in Guatemala’s dirty war

Part 3 - Man of integrity?

One of the most haunting massacres committed during this period was the destruction of the El Petén district village named Dos Erres. Ríos Montt’s Israeli-trained soldiers burned Dos Erres to the ground. First, however, its inhabitants were shot. Those who survived the initial attack on the village had their skulls smashed with sledgehammers. The bodies of the dead were stuffed down the village well.

During a court-ordered exhumation in the village, investigators working for the 1999 UN Truth Commission cited the following in their forensics report: “All the ballistic evidence recovered corresponded to bullet fragments from firearms and pods of Galil rifles, made in Israel.

Then US President Ronald Reagan – whose administration would later be implicated in the “Iran-Contra” scandal for running guns to Iran through Israel, in part to fund a paramilitary force aiming to topple Nicaragua’s Marxist government – visited Ríos Montt just days before the massacre.

Reagan praised Ríos Montt as “a man of great personal integrity” who “wants to improve the quality of life for all Guatemalans and to promote social justice.” Reagan also assured the Guatemalan president that “the United States is committed to support his efforts to restore democracy and to address the root causes of this violent insurgency.” At one point in their conversation, Reagan is reported to have embraced Ríos Montt and told the Guatemalan president he was getting “a bum rap” on human rights.

In November 2016, however, judge Claudette Dominguez accepted the Guatemalan attorney general’s request to prosecute Ríos Montt as intellectual author of the Dos Erres massacre, pressing him with charges of aggravated homicide, crimes against humanity and genocide.

Among the 18 arrested this year was Benedicto Lucas García, former army chief of staff under his brother Romeo Lucas García’s military presidency. Benedicto, who was seen by some of his soldiers as an innovator of torture techniques for use on children, described “the Israeli soldier [as] a model and an example to us.

In 1981, Benedicto headed the inauguration ceremony of an Israeli-designed and financed electronics school in Guatemala. Its purpose was to train the Guatemalan military on using so-called counterinsurgency technologies. Benedicto lauded the school’s establishment as a “positive step” in advancing the Guatemalan regime to world-class military efficiency “thanks to [Israel’s] advice and transfer of electronic technology.

In its inaugural year alone, the school enabled the regime’s secret police, known as the G-2, to raid some 30 safe houses of the Revolutionary Organization of People in Arms (ORPA).

The G-2 coordinated the assassination, “disappearance” and torture of opponents to the Guatemalan government.

While Guatemalan governments frequently changed hands – through both coups and elections – during the 1980s, Israel remained Guatemala’s main source of weapons and military advice.

Source and links:

[1] [2] [4]

Tanzanian farmers are facing heavy prison sentences if they continue their traditional seed exchange!

In order to receive development assistance, Tanzania has to give Western agribusiness full freedom and give enclosed protection for patented seeds. “Eighty percent of the seeds are being shared and sold in an informal system between neighbors, friends and family. The new law criminalizes the practice in Tanzania,” says Michael Farrelly of TOAM, an organic farming movement in Tanzania.

Brutal corporate onslaught against third world - Part 5 - More intensive farming?

In order to feed the world population by 2050, the World Bank and FAO (the UN food agency) state that food production must increase by half. A figurative war is fought regarding the approach to increase production, but there will likely be many victims among the small-scale farmers.

According to the business world, Africa needs more agricultural inputs: fertilizers, hybrid seeds, pesticides… But is the commercial approach best suited to help the poorest segment of the population?

All the development initiatives of the NAFSN in Tanzania focus exclusively on the most fertile part of the country. The Southern Agricultural Growth Corridor of Tanzania (SAGCOT) covers much of the southern half of the country. Fertile soil easily attracts investors. But what about the farmers who are located in less-than-ideal regions? Or what about the statement by the World Bank (2008 report) that input subsidies for fertilizer in Zambia were beneficial mainly for relatively rich farmers rather than for the small-scale farmers whom the subsidies were meant to benefit? Another essential fact: this type of intensive farming is one of the biggest causes of global warming.

Syngenta itself has admitted that it is logical that they, as a company, have little concern for the less successful farmers. “We are a commercial company and therefore we invest in Africa. We believe that Africa is done with development aid and that it is now all about trade,” concludes Kinyua M’Mbijjewe. “The small-scale farmers are not our target. We focus on small-scale farmers trying to grow businesses and we are happy to work with NGOs that have a commercial approach. Farmers who merely try to survive or operate in an unfavorable climate are left out.


[1] [2] [3] [4] [6] [7]

Big corporations are grabbing huge cultivable areas especially in the developing countries in order to control food production.

Ελλάδα: Οι τράπεζες προκάλεσαν την κρίση

Το χρέος που απαιτούν να πληρώσει η Ελλάδα είναι επονείδιστο - Η μελέτη αυτή αποδεικνύει ότι η ελληνική κρίση που ξέσπασε το 2010 προήλθε από τον ιδιωτικό τραπεζικό τομέα. Δεν είναι αποτέλεσμα υπέρμετρων δημόσιων δαπανών. Το υποτιθέμενο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας σχεδιάστηκε για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των ιδιωτών τραπεζιτών καθώς και των χωρών που κυριαρχούν στην ευρωζώνη. Η υιοθέτηση του ευρώ από την Ελλάδα έπαιξε καίριο ρόλο μεταξύ των παραγόντων που συνέβαλαν στην κρίση. Η ανάλυση που περιέχεται σε αυτό το κείμενο παρουσιάστηκε στην Αθήνα, την 6η Δεκεμβρίου 2016, κατά την συνάντηση της Ελληνικής Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους.

Eric Toussaint

Μέρος 8ο - Δραματοποίηση του δημόσιου δανεισμού και του ελλείμματος με στόχο την προστασία των συμφερόντων των ιδιωτικών, ξένων και ελληνικών, τραπεζών που φέρουν την ευθύνη της κρίσης

Αν πιστέψει κανείς τον κυρίαρχο σε διεθνές επίπεδο λόγο, το μνημόνιο του 2010 αποτελούσε την μοναδική δυνατή λύση στην κρίση των ελληνικών δημοσίων οικονομικών. Σύμφωνα με αυτήν την ψευδή εξήγηση, το ελληνικό Κράτος επέτρεψε στους Έλληνες να επωφεληθούν ενός γενναιόδωρου συστήματος κοινωνικής προστασίας ενώ δεν κατέβαλαν φόρους (υπενθυμίζουμε ότι η Κριστίν Λαγκάρντ, ως γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, δήλωσε ότι οι Έλληνες δεν πλήρωναν σχεδόν καθόλου φόρους, παραβλέποντας το γεγονός ότι στους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους γίνεται παρακράτηση των φόρων τους στην πηγή). Γι’ αυτούς τους ηθικολόγους της δεκάρας, είναι οι αλόγιστες δαπάνες οι οποίες, λένε, οδήγησαν σε δραματική αύξηση του δημόσιου χρέους και του δημόσιου ελλείμματος. Σύμφωνα με το αφήγημά τους πάντα, οι χρηματαγορές αντιλήφθηκαν τελικά τον κίνδυνο και αρνήθηκαν να συνεχίσουν την χρηματοδότηση των σπάταλων Ελλήνων. Μετά από την άρνηση αυτή, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η ΕΚΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ αποφάσισαν, σε μια μεγάλη κίνηση γενναιοδωρίας, να ενώσουν τις προσπάθειές τους και να προστρέξουν σε βοήθεια του ελληνικού λαού, αν και δεν το άξιζε, και συγχρόνως να υπερασπιστούν την μακροβιότητα της ευρωζώνης και της ευρωπαϊκής κατασκευής.

Στην πραγματικότητα, όπως έδειξε και η Προκαταρκτική Έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους, η πραγματική αιτία της κρίσης προέρχονταν από τον τραπεζικό τομέα, τόσο εξωτερικό όσο κι εσωτερικό, και όχι από το δημόσιο χρέος. Το ιδιωτικό χρέος ήταν σαφώς ανώτερο από το δημόσιο χρέος.

Τέλη 2009, οι ελληνικές τράπεζες έπρεπε να αποπληρώσουν 78 δις € βραχυπρόθεσμου χρέους προς ξένες τράπεζες και, αν συνυπολογίσουμε άλλες ξένες χρηματιστικές εταιρείες (όπως τα Money Market Funds και τα επενδυτικά κεφάλαια) που τους χορηγούσαν δάνεια, το ληξιπρόθεσμο ποσό ανέρχονταν σε 112 δις. Υπενθυμίζουμε ότι, από τον Σεπτέμβρη - Οκτώβρη 2008, ο διατραπεζικός δανεισμός είχε στερέψει σε μεγάλο ποσοστό. Οι ελληνικές τράπεζες μπόρεσαν να συνεχίσουν να αποπληρώνουν τους εξωτερικούς πιστωτές ειδικότερα χάρη σε πιστωτική διευκόλυνση από την ΕΚΤ και την Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας (βλ., παρακάτω, Γράφημα 7 – Εξέλιξη της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών από την κεντρική τράπεζα της Ελλάδας). Τα δάνεια των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ/Κεντρική τράπεζα της Ελλάδας κυμαίνονταν μεταξύ 40 και 55 δις. Το ποσό αυτό αντιπροσώπευε μεταξύ 6 και 8% αυτής της πιστωτικής διευκόλυνσης της ΕΚΤ, ενώ οι ελληνικές τράπεζες δεν εκπροσωπούσαν παρά μόνο 2% των τραπεζικών ενεργητικών της ευρωζώνης.

Κατά την διάρκεια του φθινοπώρου του 2009, οι διευθύνοντες της ΕΚΤ άφησαν να εννοηθεί ότι σχεδίαζαν να θέσουν τέλος σε αυτήν την πιστωτική διευκόλυνση. Αυτό προκάλεσε εντονότατες ανησυχίες στην πλευρά των ξένων πιστωτών των ελληνικών τραπεζών αλλά και στους ίδιους τους Έλληνες τραπεζίτες. Αν οι ελληνικές τράπεζες δεν ήταν σε θέση να συνεχίσουν την αποπληρωμή των χρεών τους προς τις ξένες τράπεζες, υπήρχε κίνδυνος να προκληθεί σοβαρή κρίση. Σύμφωνα με τους μεγάλους, ξένους, ιδιώτες πιστωτές των ελληνικών τραπεζών, η μοναδική λύση για να αποφευχθεί η πτώχευση των ελληνικών τραπεζών (και οι ζημίες που θα σήμαινε αυτή για τις ξένες τράπεζες) ήταν να γίνει η ανακεφαλαιοποίησή τους από το Κράτος το οποίο θα τους χορηγούσε επίσης εγγυήσεις ποσού σαφώς μεγαλύτερου από αυτό που τους είχε χορηγηθεί από τον Οκτώβρη του 2008. Αυτό συνεπάγονταν επίσης ότι η ΕΚΤ θα διατηρούσε την πιστωτική διευκόλυνση που τους είχε παράσχει. Από την πλευρά του, ο Γιώργος Παπανδρέου, που μόλις είχε κερδίσει με μεγάλη διαφορά τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, αντελήφθη ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε τα μέσα να σώσει τους έλληνες τραπεζίτες παρ’ όλη την καλή του θέληση (βλέπε, την συνενοχή του) απέναντί τους. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι της Νέας Δημοκρατίας, που μόλις είχαν χάσει τις εκλογές, είχαν την ίδια άποψη.

Αντί να πράξει ώστε να επωμιστούν το κόστος αυτής της τραπεζικής κρίσης εκείνοι που έφεραν την ευθύνη της, τόσο ξένοι όσο και Έλληνες (δηλαδή, οι ιδιώτες μέτοχοι, οι διοικητές των τραπεζών, οι ξένες τράπεζες και άλλοι χρηματιστικοί οργανισμοί που είχαν συμβάλλει στην δημιουργία της κερδοσκοπικής φούσκας), ο Παπανδρέου δραματοποίησε την κατάσταση του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος για να δικαιολογήσει μιαν εξωτερική επέμβαση που θα έφερνε αρκετά κεφάλαια ώστε να αντιμετωπιστεί η κατάσταση των τραπεζών. Η κυβέρνηση Παπανδρέου κατέφυγε στην παραποίηση των στατιστικών του ελληνικού χρέους, όχι για να το μειώσει (όπως υποστηρίζει το κυρίαρχο αφήγημα) αλλά για να το αυξήσει (βλ. το πλαίσιο με θέμα την παραποίηση). Ήθελε να αποφύγει σημαντικές ζημίες για τις ξένες τράπεζες (κατά κύριο λόγο γαλλικών και γερμανικών) και να προστατέψει τους ιδιώτες μετόχους καθώς και τις διοικήσεις των ελληνικών τραπεζών.

Επέλεξε να αφεθεί στην «διεθνή βοήθεια» αναφερόμενος στην ψευδή πρόφαση της «αλληλεγγύης» διότι ήταν βέβαιος πως δεν θα μπορούσε να πείσει το εκλογικό του σώμα να κάνει θυσίες για να προστατέψει τις μεγάλες γαλλικές, γερμανικές και άλλες τράπεζες και τους Έλληνες τραπεζίτες.

Πηγή και παραπομπές:

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [9] [10] [11] [12] [13]

30 January, 2017

From maverick to lapdog: Trump is already serving the agenda of America’s oligarchs

He campaigned on promises to ‘drain the swamp’ and radically alter the United States’ course in the world, but not even a week has passed and President Donald Trump has already made it clear that he’ll be following a very familiar agenda.

by Whitney Webb

Part 2 - Allegiance to Washington insiders and elite

But for those who have been paying attention, Trump’s allegiance to Washington insiders and the elite has been evident for some time.

Trump’s shift from populist to globalist was heralded by his numerous meetings with former Secretary of State Henry Kissinger, a war criminal responsible for illegal bombings in Cambodia, a bloody coup in Chile, and the expansion of the Vietnam War. It was Kissinger, in fact, who set the precedent for U.S. foreign policy founded on perpetual war.

In a November interview with CNN’s Fareed Zakaria, Kissinger defended Trump. He urged that “one should not insist on nailing [Trump] into positions he had taken in the campaign” as Trump is undergoing “the transition from being a campaigner to being a national strategist.

Also indicative of Trump’s true allegiances are the shifting attitudes of pro-Clinton oligarchs and power brokers who are now glowing about the dawning of the Trump era.

Larry Summers, secretary of the Treasury under Clinton and loyal servant to international banking interests, told Bloomberg News on Jan. 20 that he has been “very troubled by the attitude of business people from the U.S.

People who were terribly afraid of what [a Trump presidency] would mean for America’s place in the world are now hailing those who surround Donald Trump as great geniuses,” Summers said.

It seems much of that fear was assuaged by Trump’s numerous “flip-flops” on key issues following his election in November.

While many Trump supporters continue to insist that the president has maintained his independence, as evidenced by his attempts to restore diplomatic relations with Russia, for example, much of his action so far ultimately serves the agenda of the American ruling class. This agenda, which aims to ensure the continuation of American hegemony and military superiority, is too important to the global elite to let any one man — president or otherwise — stand in its way.

Source and links:

[1] [3] [4] [5] [6]


Israel’s shadowy role in Guatemala’s dirty war

Part 2 - Proxy for US

From the 1980s to today, Israel’s extensive military role in Guatemala remains an open secret that is well-documented but receives scant criticism.

Discussing the military coup which installed him as president in 1982, Ríos Montt told an ABC News reporter that his regime takeover went so smoothly “because many of our soldiers were trained by Israelis.” In Israel, the press reported that 300 Israeli advisers were on the ground training Ríos Montt’s soldiers.

One Israeli adviser in Guatemala at the time, Lieutenant Colonel Amatzia Shuali, said: “I don’t care what the Gentiles do with the arms. The main thing is that the Jews profit,” as recounted in Dangerous Liaison by Andrew and Leslie Cockburn.

Some years earlier, when Congressional restrictions under the Carter administration limited US military aid to Guatemala due to human rights violations, Israeli economic and military technology leaders saw a golden opportunity to enter the market.

Yaakov Meridor, then an Israeli minister of economy, indicated in the early 1980s that Israel wished to be a proxy for the US in countries where it had decided not to openly sell weapons. Meridor said: “We will say to the Americans: Don’t compete with us in Taiwan; don’t compete with us in South Africa; don’t compete with us in the Caribbean or in other places where you cannot sell arms directly. Let us do it … Israel will be your intermediary.

The CBS Evening News with Dan Rather program attempted to explain the source of Israel’s global expertise by noting in 1983 that the advanced weaponry and methods Israel peddled in Guatemala had been successfully “tried and tested on the West Bank and Gaza, designed simply to beat the guerrilla.

Israel’s selling points for its weapons relied not only on their use in the occupied West Bank and Gaza but also in the wider region. Journalist George Black reported that Guatemalan military circles admired the Israeli army’s performance during the 1982 invasion of Lebanon. Their overseas admiration was so unabashed that rightists in Guatemala “spoke openly of the ‘Palestinianization’ of the nation’s rebellious Mayan Indians,” according to Black.

Military cooperation between Israel and Guatemala has been traced back to the 1960s. By the time of Ríos Montt’s rule, Israel had become Guatemala’s main provider of weapons, military training, surveillance technology and other vital assistance in the state’s war on urban leftists and rural indigenous Mayans.

In turn, many Guatemalans suffered the results of this special relationship and have connected Israel to their national tragedy.

Source and links:

[1] [3] [4]

Tanzanian farmers are facing heavy prison sentences if they continue their traditional seed exchange!

In order to receive development assistance, Tanzania has to give Western agribusiness full freedom and give enclosed protection for patented seeds. “Eighty percent of the seeds are being shared and sold in an informal system between neighbors, friends and family. The new law criminalizes the practice in Tanzania,” says Michael Farrelly of TOAM, an organic farming movement in Tanzania.

Brutal corporate onslaught against third world - Part 4 - Removal of trade barriers

An additional problem is that the seeds of foreign companies are not always adapted to the local climate. “What works in Utrecht doesn’t necessarily work in Zanzibar,” says Michael Farrelly. Tanzania alone has five different climate zones. “Even the region of Morogoro has different climate zones,” says Janet Maro.

Yet soon it will be easier for seeds from different regions to enter the country, and other African countries are on the way to follow Tanzania’s example. In 2015, eighteen African countries signed the Arusha Protocol for the protection of new plant varieties.

The purpose is that all countries would try to work on eliminating the trade barriers and incorporate intellectual property rights on seeds in their legislation, in order to achieve a harmonized regional system. Among others, the Community Plant Variety Office, an EU agency for the protection of plant varieties as intellectual property, invariably takes part in all meetings related to the Protocol.

Syngenta believes that these measures will help advance Africa: “We are pleased that it is finally going in the right direction after years of negotiations,” says Kinyua M’Mbijjewe. “The EU has a harmonized policy regarding the seeds that are allowed to be brought into another country. In Africa this doesn’t exist. You could not bring seeds from Kenya over the border to Tanzania, an area with the same climate zone. Africa’s trade barriers have not pushed forward the farmers and the economy.


[1] [2] [3] [5] [6] [7]

Big corporations are grabbing huge cultivable areas especially in the developing countries in order to control food production.

Ελλάδα: Οι τράπεζες προκάλεσαν την κρίση

Το χρέος που απαιτούν να πληρώσει η Ελλάδα είναι επονείδιστο - Η μελέτη αυτή αποδεικνύει ότι η ελληνική κρίση που ξέσπασε το 2010 προήλθε από τον ιδιωτικό τραπεζικό τομέα. Δεν είναι αποτέλεσμα υπέρμετρων δημόσιων δαπανών. Το υποτιθέμενο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας σχεδιάστηκε για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των ιδιωτών τραπεζιτών καθώς και των χωρών που κυριαρχούν στην ευρωζώνη. Η υιοθέτηση του ευρώ από την Ελλάδα έπαιξε καίριο ρόλο μεταξύ των παραγόντων που συνέβαλαν στην κρίση. Η ανάλυση που περιέχεται σε αυτό το κείμενο παρουσιάστηκε στην Αθήνα, την 6η Δεκεμβρίου 2016, κατά την συνάντηση της Ελληνικής Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους.

Eric Toussaint

Μέρος 7ο - Οι ελληνικές ιδιαιτερότητες στον τραπεζικό τομέα

Μια από τις ιδιαιτερότητες της κρίσης των ελληνικών τραπεζών συνίσταται στον συνδυασμό του μικρού ποσού των ιδίων κεφαλαίων και του αυξανόμενου αριθμού μη εξυπηρετούμενων δανείων.

Τον Μάρτιο του 2009, τα ίδια κεφάλαια των ελληνικών τραπεζών ανέρχονταν σε 28,9 δις €, ήτοι μόνον 6,2% του ισολογισμού τους που ανέρχονταν στα 473,1 δις €. Οι προβλέψεις για ζημίες ήταν 7,2 δις €, δηλαδή ένα ποσό κατά πολύ χαμηλότερο από αυτό που θα χρειάζονταν για να καλυφθεί ο κίνδυνος. Πράγματι, οι προβλέψεις αυτές εκπροσωπούν μόλις το 3% του συνόλου των χορηγηθέντων από τις τράπεζες δανείων που ανέρχονται σε 217,1 δις €. Όμως, τα δάνεια που δεν εξυπηρετούνταν πέραν των τριών μηνών (αυτό που ονομάζουμε «μη εξυπηρετούμενα δάνεια», non-performing loans, NPL’s) ανέρχονταν στο 6%. Η ανεπάρκεια των ιδίων κεφαλαίων ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής μαζικής αναδιανομής των κερδών με την μορφή βασιλικών μερισμάτων που καταβάλλονταν στους ιδιώτες μετόχους και είχε χαρακτηρίσει τα έτη 2005 ως 2008.

Ο κίνδυνος αυτός αυξήθηκε σημαντικά τα τελευταία χρόνια, εφόσον ένα σημείωμα του Ευρωκοινοβουλίου εκτίμησε τα δάνεια υψηλού κινδύνου της Ελλάδας σε 43,5% τον Σεπτέμβριο του 2015 και αυτά της Κύπρου σε 50%.

Τα ποσοστά μη εξυπηρετούμενων δανείων στις χώρες της ευρωζώνης στις 30 Σεπτεμβρίου 2015

Η διεθνής κρίση που επηρέασε σημαντικά την ελληνική οικονομία του 2009 φτωχοποίησε τα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις των οποίων ένας όλο και αυξανόμενος αριθμός ανέστειλε την πληρωμή των δανείων του.

Καθώς οι καταθέσεις είχαν σαφώς μειωθεί σε σχέση με τα χορηγούμενα δάνεια, η διακοπή των ροών εξωτερικής ιδιωτικής χρηματοδότησης από τις τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, σε συνδυασμό με την αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων (NPL’s), την μείωση της αξίας της αγοράς ακινήτων και την μαζική εκροή κεφαλαίων (που οργανώθηκε από τις τράπεζες, άμεσα ή, τουλάχιστον, με την συνενοχή τους) έφεραν τις ιδιωτικές ελληνικές τράπεζες σε μια κατάσταση αξεδιάλυτη. Ήταν η συνέπεια της απόλυτα τυχοδιωκτικής πολιτικής που είχαν εφαρμόσει με την ενεργή συνενοχή των Ελλήνων κυβερνώντων και την ανοχή των ευρωπαϊκών ρυθμιστικών αρχών.

Η αντίδραση των ελληνικών τραπεζών απέναντι στην κρίση που είχαν σε πολύ μεγάλο βαθμό προκαλέσει και στην διεθνή ύφεση που κτύπησε την ελληνική οικονομία επιδείνωσε την κατάσταση. Ενώ η χορήγηση ρευστότητας από την Κεντρική Τράπεζα στα πλαίσια του ευρωσυστήματος λάμβανε χώρα με πρόσχημα να βοηθηθούν οι τράπεζες ώστε να χορηγήσουν δάνεια στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις για να ανακάμψει η οικονομία, οι τράπεζες έπραξαν το αντίθετο, όπως δείχνει το ακόλουθο γράφημα.

Γράφημα 8 - Ελλάδα, εξέλιξη του εσωτερικού δανεισμού, 2009 - 2015

Οι ελληνικές τράπεζες έκλεισαν την βρύση του δανεισμού προς τα νοικοκυριά και τις μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, γεγονός που επέτεινε την κρίση. Οι μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις (η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων αποτελείται από μικρο-επιχειρήσεις με προσωπικό μικρότερο των 10 υπαλλήλων), ειδικότερα, και τα νοικοκυριά χρειάζονταν αναχρηματοδότηση των δανείων τους για να μπορούν να συνεχίσουν τις αποπληρωμές. Κόβοντας τον δανεισμό, οι τράπεζες ενίσχυσαν τις δυσκολίες των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών των οποίων ένας αυξανόμενος αριθμός χρειάστηκε να αναστείλει την αποπληρωμή του χρέους των, γεγονός που αύξησε την ποσότητα των NPL’s.

Πρέπει βέβαια να προσθέσουμε ότι η πολιτική εντατικής λιτότητας που επέβαλαν η τρόικα και η ελληνική κυβέρνηση από το 2010 μείωσε τα εισοδήματα των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αύξησε την τάση τους να αθετούν την υποχρέωση πληρωμής.

Οι μαφιόζικες πρακτικές των ελλήνων τραπεζιτών αποτελούν επίσης ένα χαρακτηριστικό πιο ανεπτυγμένο απ’ ό,τι στις χώρες της βορειοδυτικής Ευρώπης.

Ιδού μερικά παραδείγματα που προέρχονται από έρευνα που πραγματοποίησε ο Daniel Munevar:

Εκτιμάται ότι, κατά την περίοδο 2006 - 2012, δάνεια ύψους περίπου 500 εκατομμυρίων ευρώ χορηγήθηκαν χωρίς καμία εγγύηση σε μεγάλους επιχειρηματίες από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (το οποίο δεν υπάρχει πια σήμερα). Όταν τα δάνεια κατέστησαν μη ανακτήσιμα, οι ζημίες που απέρρεαν από αυτά διαβιβάστηκαν άμεσα στους φορολογούμενους. Τότε, ο Αλέξης Τσίπρας είχε καταγγείλει αυτό το τραπεζικό σκάνδαλο ως ένα τρίγωνο της διαφθοράς όπου συμμετείχαν μείζονες επιχειρήσεις, τράπεζες και πολιτικά κόμματα που αντάλλασσαν εύνοιες. Όσο για μιαν άλλη νεκρή τράπεζα, την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας (ATEbank), εκτιμάται σήμερα ότι μεταξύ 2000 και 2012, χορήγησε 1.300 δάνεια αξίας σχεδόν 5 δις ευρώ. Τα δάνεια αυτά χορηγήθηκαν χωρίς καμία εγγύηση, σε υποστηρικτές της κυβέρνησης βάσει αυτού που μπορεί να περιγραφεί ως πελατειακή σχέση.

Όλες αυτές οι περιπτώσεις διαφθοράς και καταχρήσεων που χαρακτήριζε το τραπεζικό σύστημα πριν από την κρίση είναι σκανδαλώδεις, αλλά η πλέον εμβληματική περίπτωση παραμένει σίγουρα αυτή της τράπεζας Marfin Popular Bank (MPB). Η ΜΡΒ ιδρύθηκε το 2006 μετά την εξαγορά του μειοψηφικού πακέτου της κυπριακής Λαϊκής Τράπεζας από τον επενδυτικό όμιλο Marfin (MIG), με έδρα στην Ελλάδα και υπό την διεύθυνση του Ανδρέα Βγενόπουλου. Στη συνέχεια, ο Βγενόπουλος εισήγαγε την ΜIG στο χρηματιστήριο. Έπειτα, ως μέλος των διοικητικών συμβουλίων των δυο επιχειρήσεων, χρησιμοποίησε περισσότερα από 700 εκατομμύρια ευρώ δανείων χορηγηθέντων από την ΜΡΒ για να διατηρήσει την αξία των μετοχών της MIG στο αρχικό τους επίπεδο του 2007. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, το 2010, η MPB είχε χορηγήσει δάνεια ύψους 1,8 δις ευρώ σε οντότητες συνδεδεμένες με την MIG στην Ελλάδα, πράγμα που σαφώς παραπέμπει σε σύγκρουση συμφερόντων. Αν και η Τράπεζα της Ελλάδος είχε πραγματοποιήσει λογιστικό έλεγχο το 2009 που αποκάλυψε προβλήματα και έθεσε άλλα ερωτήματα ως προς την διαχείριση της τράπεζας, οι ρυθμιστές δεν ανέλαβαν καμιά ενέργεια για να απαντήσουν σε αυτά. Όταν, το 2011, οι κυπριακές αρχές πήραν τον έλεγχο της τράπεζας, το χαρτοφυλάκιο δανείων της MPB στην Ελλάδα εκτιμούνταν σε 12 δις ευρώ, εκ των οποίων η πλειοψηφία ήταν αμφιβόλου ποιότητας. Σύμφωνα με τον Μιχάλη Σαρρή, ο πρόεδρος που διόρισαν οι κυπριακές αρχές, ο «κύριος παράγων» που απέτρεψε τους επενδυτές να βοηθήσουν στην ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας δεν ήταν τα κρατικά ομόλογα αλλά η ανησυχία τους ότι θα γίνονταν πραγματικότητα πρόσθετες ζημίες στο χαρτοφυλάκιο δανείων στην Ελλάδα.

Πηγή και παραπομπές:

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [8] [9] [10] [11] [12] [13]

29 January, 2017

Εγχειρίδιο χειρισμού κρίσεων λόγω πολιτικών ΔΝΤ από τη CIA!

globinfo freexchange

Ανάμεσα στα πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα (περίπου 13 εκ. σελίδες), που έδωσε η Αμερικανική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών στη δημοσιότητα, υπάρχει ένα έγγραφο του 1985, το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εγχειρίδιο διαχείρισης κρίσεων και γενικής πολιτικής αναταραχής που θα μπορούσαν να προκαλέσουν οι πολιτικές του ΔΝΤ!

Το έγγραφο είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Όπως φαίνεται, η CIA παρακολουθούσε στενά την σκλήρυνση της στάσης του ΔΝΤ (και μάλιστα μετά από "απαίτηση της χρηματοπιστωτικής κοινότητας"!), απέναντι στις χώρες-δανειολήπτες και προέβλεπε λαϊκή αντίδραση και πολιτική αναταραχή, λόγω αυτής της αλλαγής πολιτικής:

     Η βασική απαίτηση της χρηματοπιστωτικής κοινότητας απέναντι στις χώρες-δανειστές LDC (λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες), έχει αλλάξει. Δεν απαιτείται πλέον μια απλή υιοθέτηση της συμφωνίας (standby agreement) μεταξύ της χώρας και του ΔΝΤ, αλλά ισχυρή συμμόρφωση με τους στόχους των οικονομικών επιδόσεων. Σχεδόν το 90 τοις εκατό των οικονομικών σχεδιασμών του ΔΝΤ, όχι μόνο συνδέονται με ισχυρούς όρους οικονομικής πολιτικής, αλλά το ΔΝΤ επιβάλλει αυτούς τους όρους με αυστηρότερο έλεγχο και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Η συμμόρφωση με τους στόχους του ΔΝΤ γίνεται όλο και περισσότερο ένας σημαντικός παράγοντας στις υποσχέσεις της διμερούς αλλά και της πολυμερούς βοήθειας. Πιστεύουμε ότι οι δανειζόμενοι θα συνεχίσουν να βελτιώνουν την επίδοσή τους όσον αφορά τις τρέχουσες συναλλαγές, αλλά θα είναι περισσότερο δύσκολο να επιτύχουν τους στόχους των εγχώριων επιδόσεων κάτω από την καθοδήγηση του ΔΝΤ.

     Μεγαλύτερη έμφαση στη συμμόρφωση θα αναγκάσει τις κυβερνήσεις να επιδιώξουν περισσότερο την τήρηση των προγραμμάτων λιτότητας από ό, τι στο παρελθόν. Για ορισμένες χώρες, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε υψηλότερα επίπεδα πολιτικής αναταραχής σε σύντομο χρονικό διάστημα, ειδικά σε περιπτώσεις όπου περιοριστικές οικονομικές πολιτικές έχουν τεθεί σε ισχύ για κάποιο χρονικό διάστημα. Εντατικές προσπάθειες συμμόρφωσης έχουν ήδη οδηγήσει σε πολιτική αναταραχή σε μια σειρά από λιγότερο αναπτυγμένες χώρες που βρίσκονται σε προγράμματα υποστηριζόμενα από το ΔΝΤ. Σποραδικές διαδηλώσεις ξέσπασαν με αφορμή τις αυξήσεις των τιμών στην Τζαμάικα και τη Δομινικανή Δημοκρατία, ενώ απεργίες που σχετίζονται με τους μισθούς μαστίζουν τη Βραζιλία. [...] Πιστεύουμε ότι σε χώρες όπως το Σουδάν, με πολύ περιορισμένους πόρους και άλλα πολιτικά προβλήματα, οι προοπτικές για συμμόρφωση με τα προγράμματα του ΔΝΤ, διατηρώντας παράλληλα την πολιτική σταθερότητα, παραμένουν χαμηλές.

     Η Αργεντινή και οι Φιλιππίνες είναι χώρες όπου θα μπορούσαμε να δούμε αύξηση της πολιτικής αναταραχής φέτος, καθώς οι κυβερνήσεις προσπαθούν να συμμορφωθούν με τις προϋποθέσεις για την αναγκαία αναδιάρθρωση του χρέους. Καθώς βασικές ομάδες συμφερόντων - κυρίως εργατικά συνδικάτα και ομάδες φοιτητών - επηρεάζονται αρνητικά από δραστικές αλλαγές στην οικονομική πολιτική, αναμένουμε περισσότερες ταραχές, διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και απεργίες.

Οι αποκαλύψεις όμως δεν τελειώνουν εδώ. Η CIA φαίνεται ότι καταγράφει και τους τρόπους με τους οποίους το ΔΝΤ επιβάλλεται μέσω ασφυκτικού ελέγχου της κεντρικής τράπεζας της κάθε χώρας και άρα της ροής χρήματος:

     Οι συμφωνίες (Standby arrangements) περιλαμβάνουν σχεδόν πάντα κριτήρια απόδοσης που εκφράζονται με όρους ποσοτικών στόχων, οι οποίοι συνήθως αναθεωρούνται σε τριμηνιαία βάση. Τα κριτήρια λαμβάνουν συνήθως τρεις γενικές μορφές, οι οποίες περιλαμβάνουν ένα ανώτατο όριο στον δανεισμό της κεντρικής τράπεζας και ένα επιμέρους ανώτατο όριo στον δανεισμό της κεντρικής κυβέρνησης. Επίσης επιβάλλονται όρια στο ενεργητικό της κεντρικής τράπεζας, που σχεδιάζονται για να περιορίσουν την προμήθεια χρήματος.

Και το καλύτερο απ'όλα, είναι ότι η CIA παρέχει μια λίστα οδηγιών, ένα είδος εγχειριδίου για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν οι κυβερνήσεις που βρίσκονται υπό την ασφυκτική πίεση του ΔΝΤ, να εκτονώσουν ουσιαστικά τη λαϊκή οργή.

Οι οδηγίες αυτές περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, εκστρατείες προπαγάνδας:

    Διαφημιστικές εκστρατείες μπορούν να εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους για την ανάγκη προσαρμογής και για τα μακροπρόθεσμα οφέλη που μπορούν να περιμένουν. Υπάρχουν κίνδυνοι, ωστόσο, εάν η κυβέρνηση αποτύχει να τηρήσει τις υποσχέσεις της.

Τρόπους νομισματικού ελέγχου, ακόμα και τιμών:

     Οι συναλλαγματικές ισοτιμίες θα μπορούσαν να ρυθμίζονται σε καθημερινή ή εβδομαδιαία βάση, παρά μέσω μιας μεγάλης σταθερής υποτίμησης, διαχέοντας έτσι, εν μέρει, ένα πολιτικά ευαίσθητο ζήτημα.

     Οι αυξήσεις των τιμών μπορούν να εφαρμοστούν σταδιακά για να περιοριστεί η δημόσια αρνητική αντίδραση. Στην Αίγυπτο, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Μουμπάρακ άρχισε να αυξάνει τις τιμές του ψωμιού μόνο στις πλούσιες γειτονιές, σε μια προσπάθεια να αποφευχθούν ταραχές, όπως αυτές το 1977, όταν σκοτώθηκαν περισσότεροι από 100 άνθρωποι.

Τρόπους αποφυγής "τεταμένων καταστάσεων", ακόμα και μέσω ιδιωτικοποιήσεων(!):

       Σε πολιτικά τεταμένες καταστάσεις, η κυβέρνηση μπορεί να αποφύγει τα ιδιαίτερα ευαίσθητα θέματα των αυξήσεων των τιμών και να προχωρήσει σε λιγότερο ευαίσθητα πεδία, όπως η εκποίηση των κρατικών επιχειρήσεων.

Τρόπους αποπροσανατολισμού του κοινού. Είναι χαρακτηριστικό ότι προτείνεται ακόμα και η χρησιμοποίηση των προσφύγων, προκειμένου να κατευθυνθεί η λαϊκή οργή εναντίον τους και μακριά από την κυβέρνηση(!):

        Η οργή των πολιτών μπορεί πραγματικά να κατευθυνθεί μακριά από την τοπική κυβέρνηση προς το ΔΝΤ και άλλους ξένους δανειστές. Στο Σουδάν, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Nimeiri βοηθήθηκε από την αντίληψη του πληθυσμού ότι οι διεθνείς χορηγίες, η ξηρασία και η εισροή των προσφύγων λόγω ξηρασίας, ευθύνονται για ένα μεγάλο μέρος των οικονομικών τους δεινών.

Είναι βέβαιο ότι πολλοί από εμάς δεν έπεσαν από τα σύννεφα. Το έγγραφο αυτό όμως έχει ιδιαίτερη αξία γιατί δικαιώνει απόλυτα όσους στιγματίζονται ως "συνωμοσιολόγοι", από το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο, όταν μιλούν για οικονομικούς εγκληματίες αναφερόμενοι στο ΔΝΤ. Τώρα, νομίζουμε ότι είναι περισσότερο από ξεκάθαρο τι σημαίνει ΔΝΤ.

28 January, 2017

Greece's creditors gone completely insane!

We start to believe seriously that some kind of paranoia has taken over the unholy Troika of Greece's creditors. While the German sado-monetarists insist that the IMF mafia should remain in the Greek program, the IMF has set new conditions: it wants Greece to continue cuts and austerity even after the end of the cruel agreement (third memorandum) between Greece and its creditors (EU Commission, ECB, IMF), meaning, even after 2018!

From :

Greece’s Finance Minister Euclid Tsakalotos made against the requirements of the IMF legislation to adopt additional cost-saving measures for the period after 2018 the third of the assistance programme.


For its part, the international monetary Fund declares that it will fully participate in the program of lending to Greece, that is, to provide not only consultative, but also credit support, if Greece would agree to a number of new reforms for the period after 2019. The IMF believes structural reforms are needed in the labour market, pensions and taxation. «The IMF wants at present to legislate measures for the period after the program. It departs from the democratic culture in Europe. It is impractical to require a country participating in the program, to legislate for two or three years in advance what she will do in 2019. We are talking about the commitment that goes far beyond a democratic European framework and the moral values that inspire Europe,» said Tsakalotos.


Tsakalotos also said that Greece has not occupied most of the time at the meeting of the Eurogroup, and despite the fact that the Finance Ministers of the Eurozone approved the second review of the programme of reform was the General opinion that the Greek economy is recovering faster than expected.

Less than a year ago, the chairman of eurozone finance ministers, Jeroen Dijsselbloem, has stated that “I don’t see any flexibility on the 3.5 percent [of GDP primary surplus] in 2018 because it was one of the anchors of the agreement of last summer. So that’s going to take a huge effort on the part of Greece but I think it can be done,”.

In other words, after six years of orchestrated destruction of the Greek economy through the IMF recipe, the Brussels bureaufascists insisted on 3.5% primary surplus by a devastated economy! Either they are indeed sociopaths, or, the most probable, do not care about any surplus. They just use it to impose further cuts in pensions and salaries, further rise in taxes for the remaining middle class, to the last drop of blood of the Greek economy.

The IMF-adopted policies completely ruined Greece over the last six years, but the Troika sadists want to destroy whatever has left from the country. They want to make an example of Greece. They want to finish the experiment, loot public property, transfer the new conditions throughout eurozone. It is more than obvious now.

Meanwhile, in the newly released archive of 13 million pages by CIA, we found quite an impressive report concerning the IMF changing strategies on debtor countries. The report dates back to 1985, but what is even more impressive, is that, it was predicting an increase of instability in those countries, as well as, methods of reducing potential popular anger. The report was monitoring IMF's changing policy to enforce strict conditions and austerity on indebted countries that could cause political unrest.

We can find plenty of evidence of IMF-directed destruction all over the world since then. So, take a good look on what the IMF means and what the EU has become ...

Water privatization: probably another reason for which the EFD wanted to get rid of Berlusconi

Through a secret letter, the European Financial Dictatorship (EFD), demanded from Berlusconi to privatize water, among other things. "The Berlusconi government adopted several proposals of the ECB letter. However it did not include the liberalization of water services."

From :

With many actions and including civil disobedience, the Italian organizations that form the Italian Water Movement forced the Italian government of former European Commissioner Mario Monti to withdraw a proposal to liberalise water services 19 January 2012. The Italian people spoke out in large majority (>90%) against the liberalization and privatisation of the water services in June 2011.

However the European Central Bank demanded that Italy do exactly that and have a “comprehensive, far-reaching and credible reform strategy, including the full liberalisation of local public services and of professional services. This should apply particularly to the provision of local services through large scale privatizations”. This was part of a secret letter signed by Trichet and Draghi, the outgoing and incoming Presidents of the ECB, in July 2011. The secret letter argued for many other measures to be taken including public service workers pay freezes, public employment cuts and labour market flexibility to mention a few. Measures such as liberalization of public services are called structural reforms in Euro-speak. EPSU has argued that the ECB has no mandate for such detailed policy advise, and that it violates the democratic will of the Italian people.

The Berlusconi government adopted several proposals of the ECB letter. However it did not include the liberalization of water services. This triggered European Commissioner Oli Rehn to write to the Italian PM “Could further information be provided to explain which reforms are envisaged in the water sector despite the outcomes of the recent referendum ?” as part of his letter seeking clarification of the many measures the Italian government was proposing.

So, this is probably another reason for which the EFD wanted to get rid of Berlusconi:

Alan Friedman, a Financial Times correspondent at the time, was investigating the revolving doors that connect businessmen and EU officials that participated in Berlusconi's expulsion.

As Friedman reveals: “President Napolitano, as far back as 2011, so, six months before the government fell, had secretly begun talks with Mario Monti, the former European Commissioner, and with a big banker, Corrado Passera, who was the chief executive of the biggest bank in Italy, and he was already planning a new government, a new government policy, a new economic program.”, and “Carlo De Benedetti, the former Olivetti chief, an Italian billionaire, told me how in the summer of 2011, Mario Monti, the former European Commissioner, came to visit him at his house, in the Swiss jet set resort of St. Moritz. And what he came to ask him was advice, saying 'I had this offer to be available to take over as Prime Minister. What should I do?' Former Prime Minister, Romano Prodi, of Italy, told me he had a similar conversation with Monti, also asking for his advice.