Your browser does not support the HTML5 canvas tag.

30 November, 2016

Anti-Castro propaganda after death

short comment by failed evolution

Many Western Right-Wing/neoliberal media rushed to name the leader of the Cuban Revolution, Fidel Castro, who died recently, more or less, a 'brutal dictator'. Right-Wing/neoliberal trolls have flooded social-media with similar words and phrases.

In a grotesque, bizarre situation of today's reality, most of this Right-Wing/neoliberal army, praised Margaret Thatcher's legacy when she died. Yet, the 'dictator' Castro built a strong national health system in Cuba for the people, while the neoliberal Maggy did everything to destroy one of the best health care systems in the West, in favor of the private interests.

What these Castro haters usually avoid to reveal, is that Castro fought a US-backed dictatorship in Cuba. 

That the 'democratic' US empire is responsible for endless dictatorships (and not only in Latin America). 

That the US is an authoritarian regime where the bipartisan dictatorship, controlled by the banking/corporate establishment, creates a pseudo-democracy under the supposedly democratic elections.

It seems that they are afraid of Castro and his ideas, even after his death ...

Aleppo: how US-Saudi backed rebels target ‘every Syrian’

We were living in security and peace. These areas are being targeted, they want to force us to leave. Every Syrian is being targeted,’ one Syrian religious leader told a delegation of reporters who visited Aleppo earlier this month.

by Eva Bartlett

Part 1

In early November, Fares Shehabi, a member of the Syrian parliament from Aleppo, organized a trip to Aleppo for 13 Western journalists, including myself, with security provided by forces in the Syrian Arab Army.

While I had traveled to Aleppo independently as recently as July and August, for many others in the delegation, it was their first visit to the city or their first visit since the war on Syria began in 2011.

On previous visits to Aleppo, I met with the Aleppo Medical Association and saw a maternity hospital hit twice by rocket and mortar attacks by militants under Jaysh al-Fatah (the Army of Conquest), a loose alliance of anti-government terrorist groups. I met with members of a branch of the Syria Civil Defense and Christian and Muslim religious leaders. Just north of the city, I visited Nubl and Zahraa, towns besieged for more than three years by the Free Syrian Army, the Nusra Front, and other affiliated terrorist factions before the Syrian Arab Army drove them out in February of this year. I saw the liberated region of Bani Zaid and the al-Layramoun industrial district. I interacted with civilians in public parks, streets, and markets.

Ahead of my trip earlier this month, I was interested to see what might have changed following the liberation of still more areas by the SAA. I also hoped to speak with civilians who had fled the terrorist-held areas of Aleppo’s eastern districts since I had last visited, during which time eight humanitarian corridors had been established for civilians and members of terrorist factions willing to relinquish their arms or to accept safe passage to areas in Idlib and government-secured parts of western Aleppo.

However, on Nov. 4, no one fled terrorist-held areas of Aleppo. Family members of civilians still there say their loved ones are being used as human shields by groups like the Nusra Front, Ahrar al-Sham, or Nour al-Din al-Zenki — the so-called “moderate rebels” and “opposition forces” backed by the United States, NATO, Israel and Gulf allies like Saudi Arabia and Qatar.


Fidel´s Legacy

by Atilio Borón

The passing of Fidel causes the heart and the brain fight to control the chaos of feelings and ideas this catalyzes. Memories emerge in a whirlwind and overlap in a mix of images, words, gestures (Fidel’s gestuality was amazing), intonations, irony, and, above all, ideas—many ideas.

He was a true follower of José Martí’s ideas. He firmly believed in the precept of the Cuban revolutionary: “trenches of ideas are worth more than trenches of stones”. Undoubtedly, Fidel was a great military strategist—something that he proved not only in the Sierra Maestra battles but also in his careful planification of the great battle of Cuito Cuanavale, which was fought in Angola between December 1987 and March 1988, which precipitated the fall of the racist South African regime and ruined the plans of the US in the southern part of the continent.

But he was also an accomplished politician, with a phenomenal ability to interpret national and international scenarios, a talent which allowed him to lead Cuba to play a key role in some of the biggest international conflicts that shook the twentieth century. No other country in the region achieved something remotely similar to what Fidel did.Cuba gave decisive support to the consolidation of the Algerian revolution and defeated French colonialism in its last bastion. Cuba was with Vietnam since the very beginning, and the help it provided was enormously valuable to its people, that was being slaughtered. Cuba was with the Palestinians and never doubted about which side was right in the Arab-Israeli conflict. Cuba was decisive, Nelson Mandela said, to redefine the socio-political map of the south of Africa and to end Apartheid.

Countries like Brazil, Mexico, and Argentina, which have bigger economies, territories and population, have never had a comparable impact on world affairs. But Cuba had Fidel…

He was not only follower of the ideals of José Martí but also of Simón Bolívar. To Fidel, the unity of Latin America and of all the peoples and nations of the then-called “Third World” was essential. That’s why he held the 1966 TriContinental Conference in Cuba, to support and coordinate the struggles for national liberation in Africa, Asia and Latin America and the Caribbean. He knew that unity was indispensable to contain and defeat US imperialism. That the lack of unity was the greatest vulnerability of the tyranny of the United States, and that it was urgent and indispensable to enact the proposals made by Simón Bolívar in the 1826 Amphictyonic Congress, which he had already outlined in his famous 1815 Jamaica Letter.

Honoring his ideas, Fidel was the main strategist of the process of supranational integration that began to grow in Latin America in the late twentieth century, when Hugo Chávez Frías appeared—the field marshall he needed to bring his ideas to life. The alliance of these two giants of Latin America opened the doors to an unprecedented process of changes that brought to its knees the most important and geopolitical plan of the empire for this subcontinent: the FTAA.

And in addition to his military and political accomplishments, we mustn’t forget that Fidel was also an intellectual. It’s uncommon to see a Head of State so willing to listen and debate, and never being overcome by the arrogance that clouds the mind of some leaders.

I was fortunate enough to assist to an intense but respectful debate between Fidel and Noam Chomsky on topics such as the 1962 missile crisis and Operation Mongoose, and not for a moment did the host stop carefully listening to what the North American visitor had to say.

There’s also the unforgettable image of Fidel participating in the numerous events that Cuba hosted: the summits on Globalization held by the National Association of Economists and Accountants of Cuba (ANEC), the ones by the Office of Studies on José Martí or of the Latin American Social Sciences Council (CLACSO). There, sitting in the front row, armed with a little notepad and a pencil, he listened to speakers for hours and dutifully took notes. From time to time, he asked for the floor and amazed the audience by masterfully summing up what had been said in the previous four hours or so, or drawing surprising conclusions that nobody had imagined. That’s why he used to tell the Cuban people: “don’t believe, read”—a clear example of the respect he felt for intellectual work.

Like Chávez, Fidel was a very cultured man and a voracious reader. His passion for precise and detailed information was inexhaustible. I remember that, in one of the preparatory meetings for the 2003 CLACSO Assembly, he said: “remember that God doesn’t exist, but He is in the details”, and that nothing, no matter how insignificant, shouldn’t be left to chance. At the 1992 Earth Summit in Rio de Janeiro, he warned, before the skeptic looks and ironic smiles of his mediocre colleagues (Bush Sr., Fujimori, Felipe González, Carlos Menem), that humanity was “an endangered species” and that the phenomenon we now know as “climatic change” was a death threat. Like an eagle that flies high and sees far away, he saw, twenty years sooner than everybody else, the seriousness of this problem that is now omniscient in the global agenda.

Fidel has passed, but his legacy (like the legacies of the Che and Chávez) will live on forever. His call for unity, solidarity, anti-imperialist internationalism—his revindication of socialism, of Martí’s principles—his creative appropriation of Marxism and Leninism—his warning that those peoples who dare to create a new world must be prepared to be crudely punished by the right and that they must therefore be quick to carry out the fundamental tasks of the revolution—his teachings, in sum, are an essential treasure for the future of the world’s struggles for liberation.


Britain’s ‘extreme’ surveillance bill becomes law

Britain’s intelligence services have officially been given the most wide-ranging and privacy-invading mass surveillance powers in the world, according to critics, after the Investigatory Powers Act became law on Tuesday.

The legislation, dubbed the ‘snooper’s charter,’ authorizes the government to hack into devices, networks and services in bulk, and allows for large databases of personal information on UK citizens to be maintained.

It requires internet, phone and communication app companies to store customers’ records for 12 months and allow authorities to access them on demand.

That data could be anything from internet search history, calls made or messages sent, and will be available to a wide range of agencies, including the Department for Work and Pensions as well as the Food Standards Agency.

Security agencies will also be able to force companies to decrypt data, effectively placing limits on the use of end-to-end encryption.



Most Germans believe EU is ‘heading in wrong direction’

Almost two-thirds of Germans are dissatisfied with the current situation in the European Union and want to see changes in the bloc, while about half of them even want to hold a referendum on Germany’s EU membership, a recent survey shows.

About 62 percent of German citizens believe that the European Union “is heading in the wrong direction,” a survey conducted by the TNS Infratest Politikforschung market research and analysis group says.

The survey also shows that 67 percent of Germans want the EU to change its political course.

When it comes to what Germans would specifically like to be changed about the EU, an overwhelming majority (about 96 percent) want the bloc to be “more transparent and closer to the people.

Only 39 percent of Germans see Germany’s EU membership as a strictly positive thing, while almost half tend to believe that its membership has both significant positive and negative aspects. As many as 42 percent of German citizens indicated they would like to hold a referendum on Germany’s EU membership.


Hasta siempre,Fidel! 360 video shows Cubans paying last respects to Castro

Tens of thousands of Cubans lined up in central Havana on Monday to pay their last respects to Fidel Castro, with RT’s Maria Finoshina joining the procession. The two-day commemoration at the Jose Marti Memorial on the north side of Havana’s Plaza de la Revolucion started with a 21-gun salute.

Inside the memorial, people walked past a portrait of a young Fidel dressed in military uniform as we saw the former Cuban president’s medals all decorated in white flowers.

Castro, who led the Cuban revolution in 1959 and was in charge of the country until 2008, died at the age of 90 on Friday.

But even after ceding power to his brother Raul, Fidel was still considered the most significant moral authority in Cuba. At the end of an official nine-day period of mourning, Castro’s ashes will be interred at the Santa Ifigenia cemetery in Santiago de Cuba on December 4 after the mourning ends.

Erdogan's proxy war becomes direct

Claims that Turkish forces are in Syria to end Assad's rule

Recep Tayyip Erdogan has said that the Turkish Army entered Syria to end the rule of President Bashar Assad, whom he accused of terrorism and causing the deaths of thousands.

We entered [Syria] to end the rule of the tyrant al-Assad who terrorizes with state terror. [We didn’t enter] for any other reason,” the Turkish president said at the first Inter-Parliamentary Jerusalem Platform Symposium in Istanbul, as quoted by Hurriyet daily.

Erdogan said that Turkey has no territorial claims in Syria, but instead wants to hand over power to the Syrian population, adding that Ankara is seeking to restore “justice.”

Why did we enter? We do not have an eye on Syrian soil. The issue is to provide lands to their real owners. That is to say we are there for the establishment of justice,” he said.

He went on to say that “in his estimation” almost 1 million people have died in the conflict in Syria, although no monitoring group has provided any similar figures. The latest UN estimate stands at 400,000 people killed in the five-year civil war.

Erdogan said that Turkey could not “endure” the unending killing of civilians and “had to enter Syria together with the Free Syrian Army.”

The Turkish leader also accused the UN of inability to influence the situation in Syria and said that the organization is ineffective in its current state. “The world is bigger than five,” he said, referring to the number of permanent members on the UN Security Council, as reported by Hurriyet.

Turkish troops entered Syria on August 24, launching operation Euphrates Shield. Turkey deployed ground troops and air power to northern parts of its neighboring country, with the stated goal of retaking areas held by Islamic State (IS, formerly ISIS/ISIL).

However, many observers have said that Ankara aims to suppress Kurdish forces in Syria and prevent them from connecting three de facto autonomous Kurdish areas into one enclave south of the Turkish border.

In October, Turkey’s air forces killed between 160 and 200 fighters of the Kurdish YPG militia group in 26 airstrikes conducted in just one night. The Turkish military campaign in Syria has also led to increasingly strained relations with Assad’s government.

Ankara was forced to halt air support for its ground incursion into Syria on October 22, after Damascus vowed to shoot down Turkish Air Force planes in Syrian skies, accusing Turkey of violating its national sovereignty. Turkey in turn accused the Syrian Army of attacking FSA fighters in the northern Aleppo province.


‘Killers having lunch’: The real life Wolves of Wall Street

Part 4

Pre-determined profits” and “easy withdrawals”

John Price a 69-year-old from Rutland who has cancer, says he also fell victim to BinaryBook’s sales tactics. He says he made an initial investment of £250 after being cold-called in January 2015, and went on to invest about £8,000 more.

BinaryBook sent him documents promising “pre-determined profits” and “easy withdrawals”. He withdrew about £2,500 earlier this year but his remaining investment did not do what he hoped. When he saw his account balance stood at just £3,500 last month, he tried to cash out.

Emails seen by the Bureau show Price’s account manager, who called himself a “senior broker and trading group manager” refused to let Price withdraw his money unless he accepted his call. When the pair finally spoke the broker persuaded Price to continue trading.

I told him that I couldn’t afford to lose the £3,500 but he assured me that the trades were safe and that there was a 700% profit due to me,” Price said. “I am not normally a naïve person but they were so persuasive.

But is still operating and is challenging the liquidators’ actions. It has asked for the winding up to be halted and numerous bank accounts associated with WSB Investment – some of which hold large offshore funds – to be unfrozen.

A spokesman for BinaryBook told the Bureau the winding up was due to “confusion”. He said BinaryBook was not operated by WSB Investment Ltd but by a parent company of the same name: a firm incorporated in St Vincent and the Grenadines.

The UK company has never held or operated BinaryBook’s brand or website or engaged with any end user,” he said.

The winding up you refer to is a result of confusion made by one of the clients and we are working on solving the matter in the court of law.

The corporate structures behind unregulated binary options outfits usually involve several international jurisdictions, including secretive tax havens, meaning the identity of the companies which actually own them is often totally obscured.

But one aspect of the sector’s operations is more visible. Sales are usually outsourced to third party call centres, which often tend to be based in Israel – the capital of the global binary options industry – and Romania.


[1] [2] [3] [5] [6] [7]

29 November, 2016

The HBGary Emails


Today, Tuesday 29 November 2016, WikiLeaks publishes in searchable format more than 60 thousand emails from private intelligence firm HBGary. The publication today marks the early release of US political prisoner Barrett Brown, who was detained in 2012 and sentenced to 63 months in prison in connection with his journalism on Stratfor and HBGary. Coinciding with Mr Brown's release from prison WikiLeaks is publishing a searchable index of the HBGary emails. WikiLeaks published the Stratfor emails in 2012.

The HBGary emails are from four email accounts of key people from HBGary and HBGary Federal. HBGary was founded in 2003 by Greg Hoglund to provide cyber security-related services to corporate clients. A separate entity, HBGary Federal, was managed by Aaron Barr to do similar work for government agencies and so had staff with security clearances and worked with companies such as Booz Allen Hamilton (one of the contractors Edward Snowden worked for).

In February 2011 Aaron Barr did an interview with the UK’s Finanical Times that stated he had been investigating the internet activist group Anonymous and claimed to have uncovered the real identities of some of what he described as the leaders of the organisation. In retaliation Anonymous penetrated Barr’s organisation and took emails from the accounts of four key people from HBGary and HBGary Federal: Aaron Barr and Greg Hoglund, but also Ted Vera (then Chief Operating Officer at HBGary Federal) and Phil Wallisch, a former Principal Technical Consultant.

These emails and revelations from them started to be published on the internet, predominantly through the work of Barrett Brown and a crowd-sourced investigative journalism project he ran: Project PM. As a result, later that month Barr was forced to step down, HBGary Federal closed and HBGary, Inc. was sold to ManTech International. This would have been little consolation to Mr Brown, who a month later on 6 March 2012 had both his and his mother’s houses raided by the FBI, seeking “Records relating to HBGary, Infragard, Endgame Systems, Anonymous, LulzSec, IRC chats, Twitter,, and” Agents seized his laptops.

Barrett Brown’s work through Project PM was one of the first collaborative investigations into the US corporate surveillance industry. Looking into coporate firms that work hand-in-hand with the government to surveil on citizens, Mr Brown was one of the first to shed light on this unaccountable industry.

The HBGary revelations that came out through the work of Barret Brown and others showed that HBGary and related companies were involved in plans to spread disinformation and to attack watchdog organisations, including WikiLeaks and US Chamber Watch. For example, the emails revealed a plan to form a group called Team Themis with a number of companies from the industry to "ruin" WikiLeaks by submitting false documents in the hope they would be published, as well as discrediting WikiLeaks staff and supporters (including the journalist Glenn Greenwald). HBGary was also bidding to fulfil a tender from the US Air Force to assist it in manipulating social media to spread propaganda about the Air Force.

The emails also reveal that HBGary tried to discredit the watchdog group US Chamber Watch, a critic of the US Chamber of Commerce, again through disinformation. The plan was to make a "fake insider persona" within US Chamber Watch to lead them to publicise false information in an attempt to "prove that US Chamber Watch cannot be trusted with information and/or tell the truth."

Barrett Brown was indicted on felony counts due to his journalistic work on the HBGary emails and other related corporations. He has been in prison ever since, often being put into solitary confinement and having his communications restricted. The HBGary emails largely disappeared from the internet. Today the HBGary emails are safe for all to search in honour of Mr Brown’s work and in celebration of his release.

Source and links:

Cuban doctors humiliate capitalism

by Aris Chatzistefanou

There is a certain word that neolibs around the world never mention in the many comments they make about Fidel Castro’s death – and that word is “embargo”.

Their ability to talk about a country that has survived the cruelest and longest economic embargo of the last centuries without even mentioning that defining characteristic is beyond believe.

Despite the harsh conditions, Cuba’s health sector still defies their world views about free market, and that thought makes them feel the ground shake under their feet.

For decades now, Cuba has lower infant mortality rates than the American superpower, and that fact alone is enough to blow away any arguments for the currently dominant economic system.

Today, Cuba stands at the forefront of many medical research areas.

While thousand of poor American citizens have to wait in lines from 5 in the morning in order to see an ophthalmologist, Cuban doctors have performed up to 3 million free ophthalmological surgeries at 33 countries around the world, mainly 3rd world ones.

Cuba has “exported” up to 50.000 doctors that offer their services for free. They were once founded by the Hugo Chavez government at Venezuela.

When the WTO attempted to put itself together in order to face the Ebola virus, Havana had already set up free clinics in order to prevent the spread of the virus and help the inhabitants.

But how did USA respond to all this movement? They tried to convince the doctors to abandon their patients and seek asylum at the nearest American embassy.

United States implemented the same practice when Cuba sent doctors who took care of 40% of the victims at Haiti or when 2.400 doctors were sent for the Kashmir earthquake in 2005. Those doctors left behind over 30 medical clinics. USA embassies tried to keep the doctors away from the patients just so they can achieve their propagandistic goals.

Naturally, by trying to ridicule Havana, the American diplomats only managed to bring embarrassment upon their country and their economic system.

Of course, it was to be expected that a country which has lived under the shadow of the embargo for so many decades would face important economic, political and human rights disturbances.

However, neolibs will never forgive Fidel for creating a health sector that’s more efficient than the American system, despite the harsh conditions that were imposed on Cuba.

Extract from Michael Moore’s film “Sicko”:


Οι Έλληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι που διαδίδουν «πειραγμένες» ειδήσεις για την Κούβα

Ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Κύπρου, Γιώργος Σμυρλής και το ίνδαλμα των Ελλήνων νεοφιλελεύθερων Θάνος Τζήμερος, ήταν δυο από τους πρώτους δράστες της επιχείρησης διασποράς ψευδών ειδήσεων σχετικά με τον Κάστρο.

Χρησιμοποιώντας τους λογαριασμούς του στο Twitter και το Facebook παρουσίαζαν εικόνες από την επιδημία χολέρας στην Αϊτή, αναφέροντας ότι ανήκουν σε νοσοκομεία της Κούβας.

Πέρα από την προφανή απάτη το εγχείρημά τους παρουσίαζε και μερικά ακόμη σημαντικά προβλήματα: Καταρχήν για την εξάπλωση της χολέρας στην Αϊτή έχουν κατηγορηθεί άμεσα και έμμεσα δυτικές ΜΚΟ και ο ίδιος ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.

Κατά δεύτερον οι πλαστογράφοι της πραγματικότητας δεν γνώριζαν προφανώς ότι η Κούβα έστειλε στην Αϊτή χιλιάδες γιατρούς οι οποίοι περιέθαλψαν δωρεάν το 40% των ασθενών μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2010.

Η διάδοση της προπαγάνδας, που συνήθως προέρχεται από ακροδεξιές ιστοσελίδες στο Μαϊάμι έφτασε όμως και σε μεγάλα ελληνικά ΜΜΕ και συγκεκριμένα στο Πρώτο Θέμα και την iefimerida.

Αντιγράφουμε για το λόγο αυτό σχετικό κείμενο από το site Αγώνας της Κρήτης, που αποκαλύπτει την ύποπτη είδηση για την υποτιθέμενη περιουσία των 900 εκατομμυρίων του Φιντέλ Κάστρο.

«Με τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρο γίνεται μία μάχη για τις εντυπώσεις και στο διαδίκτυο, και, δυστυχώς, οι πλαστές ειδήσεις που κυκλοφορούν δεν είναι λίγες.

Μία από τις πιο διαδεδομένες των τελευταίων ημερών στην Ελλάδα σχετίζεται με τον γιο του Φιντέλ Κάστρο, Αντόνιο, ο οποίος σύμφωνα με την είδηση έχει 900 εκατομμύρια δολλάρια ενώ οι κάτοικοι της Κούβας ζουν με 20 δολλάρια το μήνα. Την είδηση διέδωσε στην Ελλάδα το συμφερόντων Θέμου Αναστασιάδη και το για να διαδοθεί μετά από εκεί σε μία σειρά άλλες ιστοσελίδες.

Η αλήθεια, βεβαίως, είναι πολύ διαφορετική.

Η “είδηση” ξαναήλθε στη δημοσιότητα μέσω ιστοσελίδων “αντικαθεστωτικών” ΜΜΕ από τις ΗΠΑ, όπως το therealcuba που ειδικεύονται στην προπαγάνδα ενάντια στο καστρικό καθεστώς. Εκεί, ξαναειπώθηκε ότι ο Κάστρο έχει περιουσία 900 εκατομμυρίων δολλαρίων ενώ επαναδημοσιεύτηκαν φωτογραφίες από τις διακοπές του γιου του στη Μεσόγειο. Από εκεί πήραν την “είδηση” τα ελληνικά ΜΜΕ, και είπαν ότι η περιουσία των 900 εκατομμυρίων ανήκει στον γιο του Φιντέλ, Αντόνιο.

Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη είδηση είχε πρωτοέλθει στη δημοσιότητα το μακρινό 2006 από το περιοδικό Forbes. Η είδηση ήταν ένα τεράστιο ψέμα. Ουσιαστικά, το περιοδικό υπολόγισε όλες τις κρατικές υποδομές σα να ανήκουν στο Κάστρο. Κι έτσι, ο Φιντέλ Κάστρο έγινε ξαφνικά πολυεκατομμυριούχος.

Ήταν τόσο χονδροειδέστατο το ψέμμα ώστε ούτε η κυβέρνηση Μπους, ούτε η CIA προάσπισαν το δημοσίευμα.

Χαρακτηριστικό είναι ότι και η Miami Herald, μία δεξιόστροφη εφημερίδα που έχει διασυνδέσεις με την κουβανο-αμερικάνικη μαφία η οποία είναι παραδοσιακά εχθρική προς το καθεστώς της Κουβανικής Επανάστασης έχει παραδεχτεί σε ανύποπτο χρόνο ότι ο Φιντέλ Κάστρο ζούσε μεν πάνω από τον μέσο όρο του λαού της Κούβας, όχι όμως πλουσιοπάροχα.

Γράφει η εφημερίδα από τις 8 Οκτωβρίου του 2000:

Τα σπίτια τον Φιντέλ και Ραούλ είναι μεγάλα αλλά απλά διακοσμημένα… το καθιστικό του Φιντέλ είναι επιπλωμένο με απλά έπιπλε και δερμάτινους καναπέδες… η πιο μεγάλη πολυτέλεια στο σπίτι είναι μία μεγάλη τηλεόραση”

Ακόμα και το CBS παραδέχτηκε ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε το Forbes για να υπολογίσει την περιουσία του Κάστρο ήταν πλαστοί.

Όσον αφορά για το γιο του Φιντέλ, Αντόνιο Κάστρο, ένα από τα 10 παιδιά του Κάστρο από δύο διαφορετικούς γάμους και δύο εξωσυζυγικές σχέσεις, δεν ασχολήθηκε ποτέ με την πολιτική ενώ είναι ένας καταξιωμένος χειρούργος γιατρός που διατελεί υπεύθυνος της Κουβανικής και Ελβετικής Ομάδας μπέιζμπολ.


Μπανγκόκ: Όχι Αβάνα

του Άρη Χατζηστεφάνου

Μετά το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο αρκετοί θυμήθηκαν το έντονο πρόβλημα πορνείας που αντιμετωπίζει το νησί επιχειρώντας να το συνδέσουν με την κουβανική επανάσταση, τον ίδιο τον εκλιπόντα ηγέτη ή ακόμη και με τον σοσιαλισμό.

Πόσες φορές άραγε οι ίδιοι άνθρωποι να μίλησαν για τα πορνεία ψυχών που φιλοξενούν χώρες όπως η Ταϊλάνδη – η οποία συγκαταλέγονταν για χρόνια στο διευρυμένο κλαμπ των «τίγρεων» της ανατολικής Ασίας (Tiger Cub Economies).

Η χώρα βέβαια δεν αντιμετώπισε ποτέ το εμπάργκο που διέλυσε την κουβανική οικονομία για περίπου έξι δεκαετίες. Η βιομηχανία του σεξ αναπτύχθηκε μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ όταν η Ταϊλάνδη μετατράπηκε σε σταθμό ανεφοδιασμού αλλά και ξεκούρασης για τους Αμερικανούς στρατιώτες.

Σήμερα ανεξάρτητοι οργανισμοί αναφέρουν ότι η παιδική πορνεία καλύπτει το 40% της βιομηχανίας του σεξ. Ανάλογα με τη μέθοδο μέτρησης ερευνητές υπολογίζουν ότι ο αριθμός των ανηλίκων που εκπορνεύονται σε παιδεραστές από όλο τον κόσμο κυμαίνεται από 40.000 έως εκατοντάδες χιλιάδες.


28 November, 2016

Plan B απέναντι στη νεοφιλελεύθερη ΟΝΕ

Έντονο ελληνικό ενδιαφέρον παρουσίασε η διήμερη συνεδρίαση που οργάνωσε η Κοκκινοπράσινη Συμμαχία των Σκανδιναβικών χωρών στο κοινοβούλιο της Κοπεγχάγης στις 19 και 20 Νοεμβρίου.

Όπως σημειώνεται στον απολογισμό του Συνεδρίου, η εξόντωση του αριστερού εγχειρήματος στην Ελλάδα το 2015 ανέδειξε την ανάγκη δημιουργίας μίας πλατφόρμας που θα αντιμετωπίσει τους εκβιασμούς και την προσπάθεια επιβολής νεοφιλελεύθερων πολιτικών μέσω της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης.

Μέσω της επιβολής πολιτικών λιτότητας, η πολιτική και η οικονομική ολιγαρχία δημιούργησε ανασφάλεια και δυσπιστία στην Ευρώπη, ανοίγοντας το δρόμο για την άνοδο του δεξιού εθνικισμού, που καλλιεργεί το μίσος και τη διχόνοια μεταξύ των λαών της Ευρώπης.

Ο Κώστας Λαπαβίτσας εκπροσωπώντας το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής (ERENSEP) παρουσίασε για πρώτη φορά τμήμα ολοκληρωμένου σχεδίου που έχει επεξεργαστεί για την θέση της Ελλάδας απέναντι στην ΟΝΕ και την ΕΕ.

Παρακολουθήστε την ομιλία του:

Στη συνεδρίαση συμμετείχε ακόμη η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία εκπροσωπεί και την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους με τη νέα της μορφή ως σωματείο, ο Ζαν Λουκ Μελανσόν, ο Ερίκ Τουσέν και άλλοι.

Παρακολουθήστε την παρουσίαση της Ζωής Κωνσταντοπούλου:

Το επόμενο Συνέδριο του Plan B έχει προγραμματιστεί για το Μάρτιο του 2017 στη Ρώμη.

Ξαναβάστα Σόιμπλε

Μοιάζει με χιλιοπαιγμένο έργο, όπου ηθοποιοί παρατάσσονται, παίζουν άτεχνα και αποχωρούν, έχοντας μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το μεροκάματο παρά για το χειροκρότημα. Ζούμε αυτή την εκνευριστική επανάληψη, σε κάθε διαπραγμάτευση για το χρέος, για το μνημόνιο, για την αξιολόγηση, για οτιδήποτε μας συνδέει ή μας χωρίζει με τους δανειστές.

του Κώστα Βαξεβάνη

Η πρώτη πράξη, ξεκινά με μια δήλωση από κάποιον παράγοντα συνήθως της γερμανικής επικράτειας, ακόμη και αν η επικράτησή του είναι μεταξύ Βεστφαλίας και Έσσης και μέτρο παραπάνω. Η δήλωση λέει κάτι που δημιουργεί αμφιβολία, ή ερώτημα ή τέλος πάντων αναφέρει τη λέξη Ελλάδα, ακόμη και αν πέντε σειρές παρακάτω μιλάει για τον ελληνικό μουσακά.

Στη δεύτερη πράξη, η δήλωση αναπαράγεται σε κάποια BILD, κάτω από φωτογραφία ημίγυμνης κυρίας που κρατώντας μια τούρτα δηλώνει «για επιδόρπιο έχω στήθος» (υπαρκτό το παράδειγμα).

Στην τρίτη πράξη, τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, ανακαλύπτουν τη δήλωση και την αναπαράγουν με ταχύτητα που παλιότερα αναπαρήγαγαν το «φονικό στην άσφαλτο με πέντε νεκρούς» διαβεβαιώνοντας πως η Ελλάδα για μια ακόμη φορά έχει πρόβλημα στο θέμα του χρέους, του μνημονίου ή της αξιολόγησης.

Όλος ο θίασος βγαίνει επί σκηνής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανησυχεί για την κατάρρευση, η Ντόρα προβλέπει Grexit, ο Σταύρος Θεοδωράκης ψάχνει κάμερα για να εκφωνήσει πολιτικό χρησμό τηλεοπτικής βαρύτητας και ο Βενιζέλος αναζητά σκληρές λέξεις για να τοποθετήσει ανάμεσα σε πέντε «εγώ» που θα συνθέσουν τον κολασμό και την τιμωρία όσων δεν αντιλαμβάνονται όσα αντιλαμβάνεται.

Κάπου εκεί κάνουν είσοδο και οι guest. Ο Σόιμπλε,οι υπάλληλοι του Σόιμπλε, ίσως και ο Στουρνάρας, αφήνουν υπονοούμενα, σπέρνουν φόβους, αλλά κυρίως κλαδεύουν ελπίδες. Η Ελλάδα ξαναμπαίνει στον φαύλο κύκλο της απειλής και της αβεβαιότητας. Την ίδια ώρα, η πολιτική υποβαθμίζεται από πάλη των ιδεών και των λύσεων, σε μια μίζερη κατάσταση, όπου ο πολιτικός γίνεται εκβιαστής του λαού του. Θα πάθουμε, θα υποφέρουμε, θα δεινοπαθήσουμε, θα καταστραφούμε.

Ούτε ο άγνωστος δηλωσίας της Ρηνανίας, ούτε η BILD, ούτε ο Σόιμπλε θα μπορούσαν να δημιουργήσουν την καταστροφολογική θύελλα, αν δεν υπήρχαν αυτοί που με σκοπιμότητα την υποβοηθούν.

Προσπαθώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια, να διακρίνω τις αντιθέσεις που μερικά μόλις χρόνια πριν, συνέθεταν τις πολιτικές διαφωνίες του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ, του Σαμαρά με τον Βενιζέλο. Δεν υπάρχει πουθενά αιχμή, δεν υπάρχει πολιτική αντιπαράθεση , πέρα από τις λεκτικές κορώνες που γράφτηκαν μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν τεχνητή διαφορά. Ο πέρα του ΣΥΡΙΖΑ χώρος, μοιάζει να έχει ομογενοποιηθεί, ενώ καθημερινά αποκαλύπτει ως έντονο ενοποιητικό στοιχείο την αντι-ΣΥΡΙΖΑ τοποθέτηση.

Σε μια πρόσφατη παρουσίαση βιβλίου, Μητσοτάκης, Βενιζέλος και Θεοδωράκης, φωτογραφήθηκαν μαζί, αποτυπώνοντας κάτι περισσότερο από μια τυχαία κοινωνική συνάντηση. Την διάθεσή τους να αντιμετωπίζονται ως μια ενιαία πολιτική δύναμη. Στην πραγματικότητα είναι.

Οι πολιτικές μεταγραφές άλλωστε δεν παρουσιάζουν πια πολιτικά ή ηθικά κωλύματα. Ακροδεξιοί της ΝΔ με ή χωρίς τσεκούρι, ανεπάγγελτοι του ΠΑΣΟΚ, εφευρέτες των ενδιάμεσων χώρων, πολιτικοί χωρίς χώρο, είναι έτοιμοι να αναφωνήσουν «Ξαναβάστα Σόιμπλε» με αντάλλαγμα την πιθανότητα να ξαναφέρουν πιο κοντά τους την εξουσία και όχι κάποια σωτηρία, εκτός αν πρόκειται για τη δικιά τους.

Αυτό που κάποτε πολλοί αποκαλούσαν «τρόικα εσωτερικού» , αναζητά πια ενιαία έκφραση, με προϋπόθεση να καταφέρει να μοιράσει έδρες, αξιώματα και οφίτσια. Και ναι μεν για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, υπάρχει ο κίνδυνος , αν τον ρωτήσουν σε κάποιο εστιατόριο «τι θέλετε», να απαντήσει από κεκτημένη ταχύτητα και αγωνία «εκλογές», για την κυβέρνηση, ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος. Να παραμείνει εγκλωβισμένη στην αέναη διαπραγμάτευση και ακόμη χειρότερα στην ανάγκη να είναι αποδεκτή έξω, ξεχνώντας τι πραγματικά είναι πολιτική μέσα.

Είναι προφανές πως δεν φτάνει να λέει ο λέει ο Τσίπρας πως εκλογές θα γίνουν το 2019. Σημασία έχει τι θα κερδίσει η χώρα ως τότε. Αν θα εφαρμοστούν πολιτικές που θα προσφέρουν στον κόσμο ανταποδοτικά οφέλη σε σχέση με τις θυσίες και την ένδειά του. Είναι διαφορετικό να πληρώνεσαι 500 ευρώ, με το να πληρώνεσαι 500 ευρώ σε μια χώρα που λειτουργεί, που ετοιμάζει το μέλλον και αποκαθιστά τον πολίτη σε όλα τα υπόλοιπα. Το στοίχημα για τις κυβερνήσεις είναι η διακυβέρνηση. Η υπόδειξη ή η απόδειξη πως οι άλλοι είναι κακοί, έχει ημερομηνία λήξης ως πολιτικό καύσιμο. Αυτό που κινεί την πολιτική, αυτό που κάνει τη διαφορά, είναι το όραμα και η μετατροπή του οράματος σε πράξη. Συνήθως ξεκινάει από τα μικρά, ειδικά αν στόχος είναι τα μεγάλα.


Οι γιατροί της Κούβας που ταπείνωσαν τον καπιταλισμό

Από τα δεκάδες σχόλια που έκανε το ελληνικό και διεθνές φιλελευθεριάτο με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο έλειπε πάντα μια λέξη – η λέξη εμπάργκο

του Άρη Χατζηστεφάνου

Φαντάζει αδιανόητο πως μπορούν να μιλούν για μια χώρα, που επιβίωσε κάτω από το σκληρότερο και πιο μακροχρόνιο οικονομικό αποκλεισμό που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα τους τελευταίους αιώνες, και να ξεχνούν το στοιχείο που καθορίζει την ύπαρξή της.

Ο λόγος για τον οποίο νοιώθουν τα πόδια τους να τρέμουν όταν σκέφτονται το εμπάργκο είναι ότι σε αυτές τις συνθήκες υπάρχει ένας κλάδος ο οποίος καταρρίπτει την κοσμοθεωρία τους για την ελεύθερη αγορά. Είναι ο κλάδος της υγείας.

Μόνο το γεγονός ότι η Κούβα έχει εδώ και δεκαετίες χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας από την αμερικανική υπερδύναμη είναι αρκετό για να τινάξει στον αέρα κάθε επιχείρημα για το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα.

Η Κούβα βρίσκεται σήμερα στην παγκόσμια πρωτοπορεία σε αρκετούς τομείς της ιατρικής έρευνας.

Τη στιγμή που στις ΗΠΑ χιλιάδες άποροι πολίτες σχηματίζουν ουρές χιλιομέτρων στις 5 το πρωί για να δουν έναν οφθαλμίατρο, Κουβανοί γιατροί έχουν πραγματοποιήσει τρία εκατομμύρια δωρεάν οφθαλμολογικές εγχειρήσεις σε 33 χώρες – κυρίως του Τρίτου Κόσμου.

Η Κούβα είχε εξάγει 50.000 γιατρούς που προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους – χρηματοδοτούμενοι παλαιότερα από την κυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα.

Όταν ο (εμμέσως ιδιωτικοποιημένος ΠΟΕ) προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια του για να αντιμετωπίσει τον ιό έμπολα, η Αβάνα είχε στήσει ήδη δωρεάν κλινικές σε χώρες της Αφρικής για να προλάβει την εξάπλωση του ιού και να βοηθήσει τους κατοίκους χωρών που λόγω της αποικιοκρατίας δεν είχαν τα μέσα να αντιμετωπίσουν την κρίση.

Πως αντέδρασαν οι ΗΠΑ σε αυτή την κινητοποίηση; Προσπαθούσαν να πείσουν τους Κουβανούς γιατρούς να εγκαταλείψουν τους ασθενείς τους και να ζητήσουν άσυλο στην πλησιέστερη αμερικανική πρεσβεία.

Την ίδια ακριβώς πρακτική εφάρμοζαν και όταν η Κούβα έστειλε γιατρούς στην Αϊτή, οι οποίοι ανέλαβαν το 40% των θυμάτων ή όταν έστειλαν 2.400 γιατρούς για το σεισμό στο Κασμίρ το 2005 (οι οποίοι παρεμπιπτόντως άφησαν πίσω τους τουλάχιστον 30 νέες κλινικές). Οι αμερικανικές πρεσβείες προσπαθούσαν να τους απομακρύνουν από τους ασθενείς για να πετύχουν τα προπαγανδιστικά τους παιχνίδια.

Προσπαθώντας να ταπεινώσουν βέβαια την Αβάνα οι Αμερικανοί διπλωμάτες εξευτέλιζαν απλώς τη χώρα τους και το οικονομικό της σύστημα.

Ήταν φυσικά αναμενόμενο ότι μια χώρα που ζεί για δεκαετίες με ένα από τα χειρότερα εμπάργκο της ιστορίας θα είχε σημαντικές στρεβλώσεις στην οικονομία, την πολιτική αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το γεγονός όμως ότι υπό αυτές τις συνθήκες θα δημιουργούσε τομείς που θα ξεπερνούσαν σε αποτελεσατικότητα το αμερικανικό σύστημα είναι κάτι που ο μέσος φιλελές δεν θα μπορέσει να συγχωρέσει ποτέ στον Φιντέλ Κάστρο.


Οι 638 «ευφάνταστες» απόπειρες δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο

Ήταν αδιαμφισβήτητα μία από τις πλέον εμβληματικές προσωπικότητες του αιώνα, που έφυγε αφήνοντας πίσω του ορκισμένους φίλους αλλά κι εχθρούς. Ο Φιντέλ Κάστρο, ο πατέρας της κουβανικής επανάστασης έφυγε τελικά από φυσικά αίτια στα 90 του χθες το βράδυ, έχοντας όμως καταφέρει να γλιτώσει από 638 απόπειρες δολοφονίας, κι αποδεικνύοντας πως ήταν... εκείνος που έπρεπε να ζήσει.

Ενορχηστρωτής της πλειοψηφίας των σχεδίων δολοφονίας του Κάστρο δεν θα μπορούσε παρά να να είναι η αμερικανική CIA. Με ευφάνταστους τρόπους, όπως ένα πούρο που είχε σχεδιαστεί για να εκραγεί, και λιγότερο ευφάνταστους όπως μια ερωμένη που είχε επιστρατευτεί για να τον δηλητηριάσει, η CIA δεν κατάφερε να εξοντώσει το «σκληρό καρύδι» που έμεινε στην ηγεσία της Κούβας για σχεδόν μισό αιώνα.

Σημειώνεται ότι ο ιστορικός ηγέτης της Κούβας είχε γραφτεί στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, ως το άτομο εναντίον του οποίου έχουν γίνει οι περισσότερες απόπειρες δολοφονίας. Ο ίδιος είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ότι αν αν η αποφυγή δολοφονίας ήταν ολυμπιακό άθλημα, θα είχε πάρει το χρυσό μετάλλιο.

Μάλιστα, επέμενε ότι οι απόπειρες δολοφονίας εναντίον του δεν σταμάτησαν ακόμα και μέχρι τα τέλη της περασμένης δεκαετίας, επί προεδρίας του Τζορτζ Μπους.

Ίσως η πιο γνωστή απόπειρα δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο ήταν αυτή με το πούρο - βόμβα. Το έχουμε δει στα κινούμενα σχέδια, ωστόσο η CIA θέλησε να το κάνει και στην πραγματική ζωή. Το πούρο θα έμπαινε σε κουτί με πολλά ακόμα εκρηκτικά για να του διέλυε το κεφάλι. Το 1967, η Saturday Evening Post ανέφερε ότι ένας αστυνομικός από τη Νέα Υόρκη είχε επιφορτιστεί με το σχέδιο και την ελπίδα πως θα τα κατάφερνα κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Κάστρο στην σύσκεψη των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο του 1960.

Όταν είδαν ότι το σχέδιο δεν ευόδωσε, δεν το έβαλαν κάτω και συνέχισαν να κάνουν σχέδια με τα πούρα. Η CIA έφτασε στο σημείο να προσλάβει έναν διπλό πράκτορα που θα έδινε στον Κάστρο ένα πούρο, στο οποίο είχαν βάλει βουτουλινική τοξίνη, η οποία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη ουσία σε μεγάλες δόσεις.

Το να τον εξοντώσουν με ένα πούρο επιτελούσε διπλό στόχο για τις ΗΠΑ: Πέραν το ότι θα τον έβγαζαν από τη μέση, θα το έκαναν αυτό, πληγώνοντας το γόητρο του, αφού θα είχε σκοτωθεί με μια κίνηση που αποτελούσε το σήμα - κατατεθέν του πατέρα της κουβανικής επανάστασης.

Άλλο ένα σήμα κατατεθέν του Φιντέλ Κάστρο ήταν και η μακριά αντάρτικη γενειάδα του, η οποία πήγε επίσης να γίνει στόχος των «τσακαλιών» της CIA, που σκέφτηκαν να ρίξουν μία σκόνη στα παπούτσια του, που θα έκανε τα γένια του να πέσουν.

Από τις κορυφαίες στιγμές των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, που γνώριζαν ότι ο Κάστρο ήταν ένας δεινός δύτης και βούταγε συχνά στα νερά του νησιού της Επανάστασης, ήταν η ιδέα τους να βάλουν έναν σπάνιο μύκητα στην καταδυτική στολή του, που προκαλεί σοβαρό αλλεργικό σοκ και θάνατο. Ούτε και αυτό όμως πέτυχε να ξεγελάσει τον υποψιασμένο Φιντέλ Κάστρο.

Όταν δεν φόρεσε τη δηλητηριασμένη στολή, αποφάσισαν να βάλουν εκρηκτικά σε κάποιο εντυπωσιακό όστρακο, στο αγαπημένο σημείο του που έκανε καταδύσεις. Σκεφτόντουσαν να το κάνουν ιδιαίτερο και με έντονα χρώματα ώστε να του τραβήξει την προσοχή, να το πάρει και να σκοτωθεί. Αλλά δεν…

Όταν δολοφονήθηκε ο Τζον Κένεντι, αποφασίστηκε να σκοτώσουν τον Κάστρο με ένα στυλο - σύριγγα. Ο Ρολάντο Κουμπέλα, στενός συνεργάτης του Φιντέλ, πέρασε στο άλλο στρατόπεδο και συμφώνησε να τρυπήσει τον Κάστρο με το δολοφονικό στυλο κατά την ετήσια ομιλία του το 1965 στο Βαραντέρ. Ωστόσο η επιχείρηση ματαιώθηκε καθώς κάποιος μίλησε κι έφτασε κι αυτό στα αυτιά του κομαντάντε.

Άλλο σχέδιο που συζητήθηκε ήταν η μόλυνση του αέρα στο ραδιόφωνο της Αβάνας με χημικό που είχε παρόμοιες επιπτώσεις με το LSD. Αν δεν τον σκότωνε, τουλάχιστον θα έπληγε την εικόνα του. Αλλά και αυτή φορά η CIA δεν είχε τύχη…

Κάποια στιγμή, η CIA καλλιεργούσε δηλητηριώδη βακτήρια με σκοπό να τα ρίξει στις πετσέτες και στο τσάι του Κάστρο. Μηδέν εις το πηλίκο και πάλι.

Στη συνέχεια, αν και το μιλσέικ αμερικανο - φέρνει ο ηγέτης της Κούβας θέλησε να δοκιμάσει κάποια στιγμή ένα. Η προσπάθεια απέτυχε και πάλι, όταν ο δολοφόνος - σερβιτόρος πήγε να βγάλει από την κατάψυξη το χάπι - δηλητήριο αλλά αυτό κόλλησε στα τοιχώματα με αποτέλεσμα να διαλυθεί.

Εξίσου αναποτελεσματική στάθηκε η προσπάθεια να ρίξουν μια γυναικά - αράχνη δίπλα του. Είναι ένα κόλπο που υποτίθεται ότι πιάνει σε όλους τους άντρες, αλλά όχι στον Κάστρο. Η γυναίκα «δηλητήριο» έγινε όντως ερωμένη του. Το σχέδιο ήταν να του ρίξει χάπια στο ποτό του, αλλά τα χάπια που της είχε δώσει η CIA έλιωσαν καθώς εκείνη τα είχε κρύψει σε ένα βαζάκι με μια κρέμα προσώπου. Ο Κουβανός ηγέτης ήταν όμως ήδη ενήμερος. Όταν βρέθηκαν οι δυο τους της έδωσε το ίδιο του το όπλο και την κάλεσε να τον σκοτώσει, αλλά η ίδια του είπε ότι «δεν μπορούσε να το κάνει» ...

Αφού δεν τα κατάφερε η ερωμένη, ανέλαβε ένας πρώην συμμαθητής του να βγάλει το φίδι από την τρύπα και να βάλει τον Κάστρο στον τάφο, ύστερα ανέλαβε ένας ελεύθερος σκοπευτής στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας και άλλοι πολλοί, αλλά όπως αποδείχτηκε δεν ήταν μόνο έξυπνος αλλά είχε ίσως και την καλύτερη φρουρά του κόσμου.

Η τελευταία σοβαρη προσπάθεια δολοφονίας του έγινε το 2000 όταν σε μία επίσκεψη του στον Παναμά, αποκαλύφθηκε ότι κάτω από το βήμα από όπου θα μιλούσε, είχαν τοποθετηθεί εκρηκτικά.

Τελικά, ο Φιντέλ Κάστρο αποσύρθηκε από μόνος του, από την πολιτική το 2006, ενώ λίγο αργότερα διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου.

Από ένα σημείο και μετά πάντως οι περιπέτειες του ηγέτη του νησιού της Επανάστασης και το πως κατάφερνε κάθε φορά να επιβιώνει, έγιναν ανέκδοτο για τους Κουβανούς.

Ένα από τα πιο γνωστά ήταν το εξής:

«Κάποιος δίνει στον Κάστρο δώρο μια χελώνα Γκαλαπάγκος. Ο Κάστρο την αρνείται όταν μαθαίνει ότι θα ζήσει μόνο 100 χρόνια, καθώς, όπως λέει, “αυτό είναι το πρόβλημα με τα κατοικίδια. Δένεσαι μαζί τους και μετά γερνάνε και πεθαίνουν”».


27 November, 2016

For Fidel ...

Fidel Castro, a true legend, has passed away at the age of 90. He is one of the few people to have taken on the U.S. empire, and won. His life has inspired and will continue to inspire revolutions around the world.


26 November, 2016

Adiós Comandante Castro!

Fidel Castro, leader of the Cuban Revolution dies at 90

The leader of the movement that won Cuban independence and champion of the Global South has died in Havana. Fidel Castro, former president and leader of the Cuban revolution, died Friday night at age 90, Cuban state television confirmed.

Raul Castro, Cuba's President and Fidel Castro's brother, announced that Fidel would be cremated on Saturday. "The commander in chief of the Cuban revolution died 10:29pm tonight," said Castro.

Born in 1926 to a prominent landowner in Holguín Province, Cuba, Fidel went on to lead Cuba’s revolutionary independence movement, defeating the U.S.-backed Batista dictatorship in 1959.

Soon after his movement took power, Fidel adopted an explicitly socialist model of development and forged strong ties with the Soviet Union, earning the wrath of the United States.

For the next 48 years, until resigning in 2008, Fidel led the tiny island nation to historic levels of development, leading the world in many social indicators including literacy and public health rates.

The success of Cuba's revolution also meant facing down more than 50 years of a hostile and destructive U.S. blockade, while also surviving multiple CIA assassination attempts. Fidel and Cuba inspired a growing decolonization movement throughout the world, one which Fidel actively supported by creating networks of mutual aid throughout Latin America, Africa, and the rest of the Global South.

Under Fidel's leadership, Cuba's internationalism expanded beyond support for liberation movements such as Nelson Mandela's African National Congress, with the small island sending thousands of health and education professionals across the world. Cuba's literacy program is credited with having taught millions to read outside of Cuba, while Cuban doctors earned even the admiration of the United States, who recently lauded their "heroic" contribution to combatting the Ebola outbreak in West Africa.

Fidel was also vital in the upsurge of left-wing government in Latin America, beginning with the election of Hugo Chavez in Venezuela in 1998. Fidel and Chavez not only developed a famous friendship, but the two leaders pushed for a radicalization and coordination of regional movements which yielded left-wing victories in Ecuador, Bolivia, and Nicaragua, along with left-leaning governments in Brazil, Uruguay and Argentina.

The two leaders also founded the Bolivarian Alternative for Our America, or ALBA bloc, which promoted an alternative to neoliberal free trade.

A calm analysis on Venezuela against the mainstream hysterically anti-Socialist propaganda

There is no question that Venezuela is in very serious difficulties and has been for the last couple of years. The problem is that it's almost impossible to get a balanced, nuanced report on this, in any major Anglophone media outlet, almost all of which, are ferociously hostile to Venezuela's Left-Wing government.

The few reason critics, are distributed in comparatively small publications. Gabriel Hetland, for example, in a balanced piece for the Nation, entitled 'How severe is Venezuela's crisis?', reports that, while 'Venezuela is in the midst of a severe crisis ... mainstream media have consistently misrepresented and significantly exaggerated the severity of the crisis.'

Without question, the biggest problem facing the Venezuelan government, is the precipitous drop in global oil prices, due to OPEC decision to dramatically increase production. A decision that was clearly not driven by economic motives.

As Max Ajl writes for 'In these times', 'plummeting oil revenues mean that Venezuela received 70 million dollars in oil export revenues in February 2016, as against 3 billion dollars in January 2014.' The second major factor in the country's problems, is the exchange rate. Since 2003, the government has used currency controls block capital flight. As Bloomberg reports, it is imposed a variable exchange rate system. This means that dollars are less expensive relative to the bolivar, when purchasing priority goods, including food, medicine and car parts, but far more costly when buying other goods, or when purchasing dollars on the black market.

This has created opportunities for corruption. You can buy dollars cheaply by pretending to import billions of dollars worth of medicines and sell them dearly on the non preferential exchange rate. Thus, private sector arbitrage has contributed to medicine shortages, but it has also allowed criminal operators in the black market to drive up the cost of dollars and thus, helped drive up inflation. This, as Mark Weisbrot writes for The Huffington Post, has 'fueled an inflation-depreciation spiral since the fall of 2012'.

The problem is not state Socialism then, but a policy intended to stop financial panics that is simply enabled spivs to turn a quick buck. Maduro, recognizing this, has, as the Financial Times reports, begun the process of devaluing the currency and lifting some price controls. Importantly, the government has also sought to protect people from the effects of this, by raising the minimum wage and improving food subsidies.

Other factors that contributing to the crisis are contigent. At the worst drought in 47 years, drying up the dams and causing an energy crisis for example. And one of the claims of starvation, as the NGO Food First explains in an in-depth report on Venezuela's crisis: '... there's not an overall food shortage - food is in abundance, with distribution serving a bottleneck.' What is missing is not food, but certain, particular, essential goods, which have been kept off the shelves. The handful of companies which make these goods have a great deal of power and they say that the government's price controls disincentivise them from distributing the needed goods. But many of those goods are not even price-regulated, and all those that are, price increases have not stimulated more availability. Polar, one of the major firms producing these essential items, is owned by a member of the Right-Wing opposition.

The problems now unfolding, nonetheless take place against a significant backdrop of progress. In 2015, the FAO noted that the government had met its millennium development goal of halving hunger and driving down undernourishment, by 'increasing its national interventions and its level of international cooperation'. That is, unlike the old regime, it used petroleum resources address popular needs.

The Obama administration, picking up where Bush failed, decided that this was a moment to push for regime change in Venezuela. As Mark Weisbrot wrote for The Guardian, '... there's $5 m in the 2014 US federal budget for funding opposition activities inside Venezuela, and this is almost certainly the tip of the iceberg - adding to the hundreds of millions of dollars of overt support over the past 15 years.'

In 2015, the Obama administration issued an executive order, declaring Venezuela a threat to US national security and imposing new sanctions. The basis of US government rationales for intervention, is a rising violence in last couple of years, particularly due to deaths occurring during violent Right-Wing opposition protests in 2014. As George Ciccariello-Maher wrote for Jacobin 'The pretext for these sanctions is so-called human rights abuses that occurred more than a year ago, during a wave of street protests against the government of Nicolas Maduro ... the protests were hardly spontaneous ... The means were far from peaceful ... while many of the police responsible for violence were arrested, the same can't be said for the protesters who, for example, decapitated motorcyclists with barbed wire and sniped at police from rooftops.'

The nature of the violence in Venezuela has been widely misreported according to Roberto Lovato writing for Al Jazeera America, who points out the long history of violent efforts by the Right-Wing opposition to resist the social changes enacted by Chavez, culminating in a violence of recent protests. This scene of opposition violence and sabotage is barely alluded to in mainstream reporting.

The absence of context, the white washing of the opposition, the unhinged apocalyptic language used about Venezuela, and the open call for US intervention, after it has been effectively intervening for years, tend to undermine any criticisms coming from the major international media.

Full analysis:

Στουρνάρας: Ο παρανοϊκός (κατά Αϊνστάιν) τραπεζίτης

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν φέρεται να είπε κάποτε ότι «παράνοια είναι να κάνεις συνέχεια το ίδιο πράγμα (πείραμα) πιστεύοντας ότι θα έχεις διαφορετικά αποτελέσματα»

του Άρη Χατζηστεφάνου

Σύμφωνα με αυτό τον ορισμό, ο Έλληνας κεντρικός τραπεζίτης, Γιάννης Στουρνάρας, διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του πιο παρανοϊκού ανθρώπου που ζει στην ελληνική επικράτεια.

Μιλώντας πρόσφατα σε παρουσίαση βιβλίου ο Στουρνάρας υποστήριξε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να παρέμβει στην αγορά εργασίας για να μειώσει το μισθολογικό κόστος εάν θέλει να αυξήσει το ΑΕΠ.

Συγκεκριμένα ανέφερε ότι «οι διαρθρωτικές αλλαγές στην αγορά εργασίας, που οδηγούν σε μείωση του μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων σε μόνιμη βάση κατά 10%, αναμένεται, σε ορίζοντα δεκαετίας, να οδηγήσουν σε αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ κατά 4,5% και σε αύξηση της απασχόλησης και των ιδιωτικών επενδύσεων κατά 3% και 4,5% αντίστοιχα».

Στους υπολογισμούς του προσθέτει και άλλο 4.5% αύξηση του ΑΕΠ που μπορεί να σημειωθεί «μέσω της άρσης ρυθμιστικών εμποδίων στην είσοδο νέων επιχειρήσεων». Και όλα αυτά εξηγεί θα σημειωθούν σε ορίζοντα δεκαετίας.

Δηλαδή ο κεντρικός τραπεζίτης, τον οποίο επέλεξε να διατηρήσει η κυβέρνηση Τσίπρα, και ο οποίος από διαφορετικές θέσεις έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να χάσει η Ελλάδα το 25% του ΑΕΠ της, υποστηρίζει ότι ακολουθώντας την ίδια ακριβώς αποτυχημένη πολιτική θα αυξήσει το ΑΕΠ κατά 8-9% σε μια δεκαετία και θα μειώσει την ανεργία κατά 3%.

Προσοχή στις λεπτομέρειες: ακόμη και αν ίσχυε αυτό το παρανοϊκό (κατά τον Αϊνστάιν) σχέδιο δεν συζητάμε για αύξηση 9% επί του αρχικού επιπέδου της παραγωγής αλλά από το επίπεδο στο οποίο αυτό βρέθηκε μετά την πτώση. Το περαιτέρω χαράτσι δηλαδή θα προσφέρει ψίχουλα.

Όλα αυτά συμβαίνουν φυσικά γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι (μεταξύ των οποίων πρώην και νυν υπουργοί οικονομικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) που πιστεύουν ότι η Ελλάδα μπορεί ακόμη να επιτύχει αύξηση του ΑΕΠ μέσα στο ευρώ με εσωτερική υποτίμηση – δηλαδή με νέα σφαγή μισθών και συντάξων. Είναι η μόνη λύση που βλέπουν για να διατηρήσουν τη χώρα στην ευρωζώνη και έτσι να σώσουν τα προσωπικά τους χαρτοφυλάκια (βλ Τσακαλώτος), τους τραπεζίτες που τους στηρίζουν ή απλώς την κυκλοφορία των βιβλίων τους.

Για να μην χάνουμε την γενική εικόνα, για το που οδήγησε αυτή η πολιτική, να θυμίσουμε ότι μια άλλη χώρα που κατάφερε να χάσει το 25% του ΑΕΠ της σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ήταν η Γερμανία όταν έχασε τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Σπύρος Μαρκέτος, ένας από τους πρώτους πανεπιστημιακούς που τοποθέτησαν τη συρρίκνωση του ΑΕΠ στις πραγματικές, ιστορικές της διαστάσεις είχε μια πολύ καλύτερη ιδέα, την οποία παρουσίασε στο λογαριασμό του στο Facebook.

«Πάντως για να αυξήσουμε κι άλλο το ΑΕΠ» είπε «υπάρχει κι άλλη μια λύση, οικονομικά πολυ πιο σίγουρη: άμα σκοτώσουμε μισό εκατομμύριο σε μια μέρα, αυξάνεται κατακόρυφα το κατά κεφαλήν ακαθάριστο εθνικό προϊόν».

Το σχόλιο του Σπύρου Μαρκέτου είναι σαρκαστικό.

Και του Στουρνάρα βέβαια σαρκαστικό είναι αλλά γνωρίζει πολύ καλά ότι διαθέτει υπό τις διαταγές του μια πολύ πρόθυμη «αριστερή» κυβέρνηση για να το εφαρμόσει.