Skip to main content

Τέσσερις λόγοι που πρέπει να απομακρυνθεί ο κ. Στουρνάρας

του Γιάνη Βαρουφάκη

Ενα πρόβλημα ρευστότητας λύνεται με δανεισμό. Ενα πρόβλημα όμως πτώχευσης δεν μπορεί ποτέ να λυθεί με νέα δάνεια, ιδίως όταν τα δάνεια αυτά δίνονται υπό τον όρο περαιτέρω συρρίκνωσης του εισοδήματος του χρεοκοπημένου (π.χ. η επιβληθείσα λιτότητα). Προαπαιτούμενο για την υπέρβαση μιας πτώχευσης είναι η αναδιάρθρωση του χρέους, το λεγόμενο «κούρεμα».

Το 2010 η ελληνική πολιτεία κλήθηκε να αποφανθεί για το τι από τα δύο ισχύει: Το κράτος μας έπασχε από πρόβλημα ρευστότητας ή πτώχευσης; Αν επρόκειτο για απλό πρόβλημα ρευστότητας, τότε τα δάνεια του 1ου Μνημονίου θα έλυναν το πρόβλημα και η αναδιάρθρωση χρέους ήταν περιττή, όπως διατυμπάνιζε η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Αν όμως επρόκειτο για πρόβλημα πτώχευσης, ο δανεισμός θα βύθιζε τη χώρα ακόμα πιο βαθιά στη χρεοκοπία – κάτι που απεδείχθη εκ των πραγμάτων εντός λιγότερου του ενός έτους, όταν όλοι πλέον αποδέχθηκαν το «κούρεμα», την αναδιάρθρωση χρέους.

Το 2012, η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση Σαμαρά έκρινε πως το συμφωνηθέν «κούρεμα» (PSI το ονόμασαν), που έπληξε ως επί το πλείστον τα ασφαλιστικά ταμεία και τους Ελληνες μικρο-ομολογιούχους,(i) αρκούσε για να ξεπεραστεί η πτώχευση του κράτους και να δικαιολογήσει το 2ο, ακόμα μεγαλύτερο, μνημονιακό δάνειο.

Ολη εκείνη την περίοδο, από το 2010 έως και το 2014, επιχειρηματολογούσα ότι οι κυβερνώντες χρησιμοποιούσαν τα μνημονιακά δάνεια για να προσποιούνται ότι υπερέβησαν την πτώχευση του ελληνικού Δημοσίου επεκτείνοντάς την στο διηνεκές.

Συστηματικά ζητούσα αυτό που πρότειναν όλοι οι σοβαροί ανά τον κόσμο οικονομολόγοι: να παραδεχθούν επιτέλους (η ελληνική κυβέρνηση, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ) ότι το κράτος μας παραμένει πτωχευμένο, ότι οι δόσεις δεν βοηθούν στην υπέρβαση της πτώχευσης και πως προαπαιτούμενο για την ανάκαμψη ήταν, και παραμένει, η αναδιάρθρωση χρέους.

Στις εκλογές του 2015 η κυβέρνηση Σαμαρά προσπάθησε να πείσει τον λαό ότι η πτώχευση απετράπη και πως, με την επανεκλογή της, η χώρα θα επέστρεφε στην «κανονικότητα».

Σε εκείνες τις εκλογές κατέβηκα με τον ΣΥΡΙΖΑ έχοντας συμφωνήσει με τον Αλέξη Τσίπρα και την ηγετική ομάδα πως θα καταθέταμε στον ελληνικό λαό την αντίθετη άποψη: πως η πτώχευση του κράτους ήταν βαθύτερη από ποτέ και πως μόνο με μια ουσιαστική αναδιάρθρωση χρέους υπήρχε περίπτωση ανάκαμψης.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας επαναλάμβανα αυτό που έλεγα για έξι χρόνια στο BBC, σε άρθρα στον διεθνή Τύπο, στα ελληνικά κανάλια, παντού:

Η ουσιαστική αναδιάρθρωση ήταν το προαπαιτούμενο για τη μείωση του μεσοπρόθεσμου στόχου πρωτογενούς πλεονάσματος (από το γελοίο 4,5% που μας κληροδότησε η κυβέρνηση Σαμαρά σε μια τάξη μεγέθους 1,5%).

Η μείωση του μεσοπρόθεσμου στόχου πρωτογενούς πλεονάσματος ήταν το προαπαιτούμενο για τη μείωση του ΦΠΑ και του φόρου στις επιχειρήσεις, που θα αύξανε την οικονομική δραστηριότητα και θα έλκυε επενδύσεις.

Ο ελληνικός λαός, συνεπώς, κλήθηκε να επιλέξει μεταξύ:

Της πρότασης της κυβέρνησης Σαμαρά, που βασιζόταν στο αφήγημα ότι το κράτος έπαψε να είναι πτωχευμένο, το χρέος ήταν βιώσιμο και η έξοδος από τα Μνημόνια απαιτούσε μόνο την εκλογική νίκη των κ. Σαμαρά-Βενιζέλου.

Της δικής μας πρότασης ότι το κράτος παρέμενε βαθιά πτωχευμένο και η αναδιάρθρωση χρέους, πριν από τη λήψη οποιουδήποτε νέου δανείου ή νέας δόσης, αποτελούσε τον εθνικό μας στόχο.

Οι εκλογείς επέλεξαν τη δική μας πρόταση. Ως υπουργός Οικονομικών, εφοδιασμένος με τους 140 χιλιάδες σταυρούς των ψηφοφόρων της Β’ Αθηνών, και έχοντας ευθαρσώς λάβει την έγκριση από τον πρωθυπουργό και το υπουργικό συμβούλιο για τη στρατηγική μας στο μείζον ζήτημα του χρέους και της δημοσιονομικής πολιτικής, ταξίδεψα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες συνοδευόμενος από τον στενό συνεργάτη μου, αν. υπουργό Εξωτερικών, Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Την 1η Φεβρουαρίου 2015 συναντήσαμε ανεπίσημα τους κ. Τόμσεν, Μοσκοβισί και Κερέ (μέλος του Δ.Σ. της ΕΚΤ) στο Παρίσι.

Τους είπα ότι ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι το ελληνικό κράτος είναι φερέγγυο, να αποδεχθούμε πως είναι πτωχευμένο και, έτσι, να προχωρήσουμε στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους που αποτελεί προαπαιτούμενο για την όποια ανάκαμψη. Συμφώνησαν. Και οι τρεις! Θα έλεγα μάλιστα ότι υπερθεμάτισαν.

Την επομένη, στις 2 Φεβρουαρίου 2015, συναντήθηκα στο Λονδίνο με πάνω από 200 τραπεζίτες και χρηματιστές, σε μια προσπάθεια στήριξης του χρηματιστηρίου μας και δημιουργίας κλίματος εμπιστοσύνης με επενδυτές.

Στις συναντήσεις εκείνες τους εξήγησα την πολιτική της νέας κυβέρνησης: Επίσημη παραδοχή του κοινού μυστικού ότι το κράτος είναι πτωχευμένο, επιδίωξη αναδιάρθρωσης χρέους ώστε να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές και βαθιές μεταρρυθμίσεις στη φορολογική διοίκηση, καθώς και στην αγορά προϊόντων, με στόχο την πάταξη των καρτέλ.

Ηταν τόσο θετική η υποδοχή του μηνύματός μου που την επόμενη μέρα το Χρηματιστήριο Αθηνών ανέβηκε 11,2% και οι μετοχές των ελληνικών τραπεζών εκτοξεύτηκαν κατά 20%.

Δύο μέρες αργότερα επισκεφτήκαμε τον πρόεδρο της ΕΚΤ, κ. Μάριο Ντράγκι, στη Φρανκφούρτη. Πριν καταθέσω καν τις θέσεις της κυβέρνησης, μου ανακοίνωσε ότι είχε ήδη αποφασιστεί ο αποκλεισμός των ελληνικών τραπεζών από τη ρευστότητα που παρέχει η ΕΚΤ και η παραπομπή τους στην ακριβότερη ρευστότητα της Τραπέζης της Ελλάδος.

Του εξήγησα ότι αυτό αποτελούσε υπονόμευση της νωπής επιτυχίας μας να ανεβάσουμε τις μετοχές των τραπεζών. Μου απάντησε ότι δεν ήταν στο χέρι του. Ηταν ξεκάθαρο: Η επιχείρηση ασφυξίας της νέας κυβέρνησης μέσω της ΕΚΤ είχε αρχίσει με στόχο την ακύρωση της αναδιάρθρωσης χρέους που διαπραγματευόμασταν ώστε να αναπνεύσει η χώρα.

[i] Καθώς οι ξένοι ομολογιούχοι είχαν αγοράσει τα ομόλογα με μεγάλη έκπτωση και οι ελληνικές τράπεζες αποζημιώθηκαν με την ανακεφαλαιοποίηση που επωμίστηκαν οι φορολογούμενοι μέσα από το 2ο μνημονιακό δάνειο.

Επιστημονική ανεπάρκεια και εμπρηστικές δηλώσεις

Ως υπουργός Οικονομικών συχνά δέχτηκα ενδοκυβερνητικές πιέσεις για την απομάκρυνση του κ. Στουρνάρα. Εξηγούσα ότι δεν ήταν στην ευχέρεια της κυβέρνησης μια τέτοια απόφαση, καθώς ο διοικητής της ΤτΕ υπάγεται στην ΕΚΤ και υποστήριζα τη θεσμική συνεργασία με την ΤτΕ στο πλαίσιο του αμοιβαίου αλληλοσεβασμού. Δυστυχώς είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο συγκεκριμένος διοικητής πρέπει να απομακρυνθεί για τέσσερις λόγους, με αιτιολογημένο αίτημα του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης προς τον πρόεδρο της ΕΚΤ.

Το άρθρο 4 του Καταστατικού της Τραπέζης της Ελλάδος ορίζει ότι «…η Τράπεζα στηρίζει τη γενική οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης».

Ομως, όπως ο ίδιος ομολόγησε στην Επιτροπή Διαφάνειας και Θεσμών της Βουλής, την εποχή που η κυβέρνηση διαπραγματευόταν με την ΕΚΤ και τους άλλους θεσμούς την αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους, που προαπαιτεί την παραδοχή ότι το κράτος είναι πτωχευμένο, ο κ. Στουρνάρας εισηγήθηκε στον πρόεδρο της ΕΚΤ «να μην ακούει» τον υπουργό Οικονομικών! Πρόκειται για οφθαλμοφανή παραβίαση της υποχρέωσης του διοικητή να ενεργεί εντός του πλαισίου της κυβερνητικής πολιτικής. Από μόνη της αποτελεί λόγο απομάκρυνσης του κ. Στουρνάρα.

Ενας δεύτερος λόγος είναι η δήλωση στην οποία προέβη τη 15η Δεκεμβρίου 2014 που αποτελεί μοναδικό ατόπημα στην παγκόσμια ιστορία των κεντρικών τραπεζών. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο στην οποία δεν θα άρχιζε μαζική εκροή καταθέσεων μετά από δήλωση του κεντρικού της τραπεζίτη ότι «η ρευστότητα στην αγορά μειώνεται με ταχύ ρυθμό» και αναφορά σε κίνδυνο «ανεπανόρθωτης βλάβης».[i] Ηταν ο προπομπός στην επιχείρηση ασφυξίας μιας κυβέρνησης που δεν είχε ακόμα εκλεγεί και οδήγησε σταθερά στα capital controls.

Ο τρίτος λόγος αφορά την εποπτική ανεπάρκεια του κ. διοικητή ο οποίος, σύμφωνα με το ΣτΕ, [ii] αποτελεί διοικητική αρχή για την εποπτεία επί των πιστωτικών ιδρυμάτων και τον έλεγχο της πίστης. Η ανεξέλεγκτη κατάσταση με την Τράπεζα Αττικής, η ασυδοσία στον δανεισμό κομμάτων και καναλιών και η απόλυτη ανυπαρξία πλάνου διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων που ακύρωσαν την τραπεζική πίστη συνιστούν ισχυρές ενδείξεις εποπτικής αποτυχίας.

Ο τέταρτος λόγος είναι η επιστημονική ανεπάρκεια η οποία συνυφαίνεται με εμπρηστικές δηλώσεις που στόχο έχουν την αυτοπροβολή του κ. διοικητή ως «σωτήρα» της χώρας, π.χ. ο ισχυρισμός του ότι η διαπραγμάτευση της περιόδου Ιανουαρίου-Ιουνίου κόστισε 86 δισ. ευρώ στον ελληνικό λαό. Πρόκειται για δημιουργική λογιστική που δεν συνάδει με την κρίσιμη θέση διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος.

Θυμίζω ότι την ημέρα που παραιτήθηκα, το ονομαστικό ΑΕΠ της χώρας ήταν 200 εκατομμύρια υψηλότερο απ’ ό,τι την ημέρα που παρέλαβα το υπουργείο, το πρωτογενές πλεόνασμα κατά τι μεγαλύτερο και το χρέος ακριβώς το ίδιο (καθώς δεν σύναψα ουδέν νέο δάνειο).

Το κόστος που επιφέραμε στον ελληνικό λαό ήταν ακριβώς μηδέν. Το ίδιο βέβαια δεν ισχύει για τα capital controls, που αποτέλεσαν το εργαλείο ασφυξίας της ΕΚΤ, με αρωγό τον κ. Στουρνάρα ο οποίος, σημειωτέον, με πίεζε να τα επιβάλουμε άμεσα στη Ρίγα την 25η Απριλίου.

Αρωγός της χρεοδουλοπαροικίας

Αυτές τις μέρες δρομολογείται, άλλη μια φορά από το Βερολίνο, η επιχείρηση ακύρωσης της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους μας. Ο κ. Σόιμπλε εξακολουθεί να αρνείται ότι επείγει.

Το ψεύδος ότι το ελληνικό κράτος δεν είναι πτωχευμένο εντάσσεται σε αυτή την πάγια τακτική. Η ελληνική κυβέρνηση, η όποια ελληνική κυβέρνηση, δεν δικαιούται πλέον να ανέχεται έναν διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδος που αποτελεί μόνιμο αρωγό της χρεοδουλοπαροικίας της χώρας μας.


[i] «…η ρευστότητα στην αγορά μειώνεται με ταχύ ρυθμό, ότι ο κίνδυνος όχι μόνο ανακοπής της αναπτυξιακής πορείας που μόλις ξεκίνησε, αλλά ο κίνδυνος μιας ανεπανόρθωτης βλάβης της ελληνικής οικονομίας, είναι μεγάλος».

[ii] ΣτΕ 3016/2014, 2085/2012, 2080/1987 Ολομέλεια

Πηγή:


Σχετικά:

Comments

  1. Καλά τα λες ρε Γιάνη αλλά αφού είδες ότι δεν υπήρχε περίπτωση για κούρεμα του χρέους, γιατί δεν προχωρήσατε σε μη αναγνώριση ενός μέρους αυτού αφού από την επιτροπή λογιστικου ελεγχου έβγαινε συμπέρασμα ότι το χρέος είναι, επαχθές κτλ. και είχατε το δικαίωμα να το κάνετε; Για ποιο λόγο επίσης άδειασες τα αποθεματικά των ταμείων και των οργανισμών για να πληρώνεις τι δόσεις του ΔΝΤ;

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

New York Times accidentally destroys the Western propaganda on Venezuela

globinfo freexchange
In another rare 'real journalism' short crisis, the New York Times decided to reveal the truth about the trucks with 'humanitarian aid' on the Colombia-Venezuela border, that were set on fire.
As The Interceptreported:
On February 24, CNN told the world what we all now know is an absolute lie: that “a CNN team saw incendiary devices from police on the Venezuelan side of the border ignite the trucks,” though it generously added that “the network’s journalists are unsure if the trucks were burned on purpose.
Other media outlets endorsed the lie while at least avoiding what CNN did by personally vouching for it. “Humanitarian aid destined for Venezuela was set on fire, seemingly by troops loyal to Mr Maduro,The Telegraph claimed. The BBC uncritically printed: “There have also been reports of several aid trucks being burned – something Mr Guaidó said was a violation of the Geneva Convention.
That lie – supported by…

The underground war between Venezuela and the US big oil cartel confirmed through WikiLeaks

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD) holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A document under the title VENEZUELA: AMERICAN OIL AND SERVICE COMPANIES ENGAGE AMBASSADOR, from July, 2009, depicts the agony of the US oil corporations to stay in Venezuela, as they had already lost control over country's rich reserves.
The summary…

Neoliberal fascists attempt to regain control over the European continent to prevent a Leftist revival

While the neoliberal regime is pushing Jeremy Corbyn for a second Brexit referendum, Brussels bureaufascists visit Greece to make sure that the country will remain on the path of neoliberal destruction.
globinfo freexchange
UK's neoliberal regime is now pushing Jeremy Corbyn to promise a second Brexit referendum, hoping to reverse current Brexit vote. As the Independentreported:
Jeremy Corbyn is under new pressure to fully back giving the public a Final Say on Brexit after his own version of EU withdrawal was emphatically rejected in the Commons. His vision of the UK leaving Europe was defeated by a margin of 240 votes to 323, meaning the leader will now be expected to fulfil a promise to bring forward or support a vote to approve a new referendum. The 83-vote defeat comes after Mr Corbyn told Labour MPs on Monday that he was ready to support moves to demand a public vote, having lost a string of MPs who resigned in part over his Brexit strategy.
It appears that the blackmail worked …

UK's panicked neoliberal regime desperate to build a third loyal party to halt Corbyn's progressive counterattack

globinfo freexchange
Right after the seven neoliberal Blairites left the Labour party towards the formation of a new "independent" party, three Tories decided to join them.
As the Guardianreported: “Three Conservatives have quit their party to join the new Independent Group of MPs, declaring that hard Brexiters have taken over and that the modernising wing of the party has been 'destroyed'. Anna Soubry, Sarah Wollaston and Heidi Allen explained their decision to join the new group, founded this week by seven Labour MPs, who also left their party.
It all happened too fast and someone would be rather naive to believe that these moves were not pre-agreed and fully coordinated.
All the picks appear to be carefully selected. The establishment takes back those who has raised carefully with the 'principles' of the neoliberal ideology in order to save them from the collapsing conservative party and the Corbynism-'contaminated' Labour. Next step, a third 'ind…

Fraudulent neoliberalism was born when it was assumed that the banking parasites produce real value

Democracy At Work
Adam Smith looked on bankers as if they were unproductive. Essentially said they're parasites who kind of live off the value created by others. Bankers - if you have a labor theory of value - it's hard to see how bankers can be producing value.
Before the 1970s, financial services were not included in the calculation of gross domestic product (GDP). In other words, they were considered as adding nothing to the total value of gross domestic product. Only after 1970 did they get included, and now, of course, they're considered to be great value producers. So, do financiers produce value? This starts to become a very important kind of question.

To save Labour from the wreckers, Corbyn needs big balls (and a willie)

In 2015, anti-war socialist Jeremy Corbyn caused a stunning shock when, as a 500-1 shot, he became elected as Labour Party leader. Corbyn’s campaign engendered great enthusiasm among those desperate for Labour to make a clean break with elite-friendly pro-war neoliberal Blairism.
by Neil Clark
In the 2017 general election Corbyn defied the odds, and the smug inside the tent pundits again, with Labour achieving its biggest increase in its share of the vote since 1945.
Corbyn seemed to be on an unstoppable path to Number 10. But since then momentum has been lost. Literally.
Let’s call out the elephant in the room. The pro-Israel lobby in Labour and outside of it has never been reconciled to having a pro-Palestinian peace activist as party leader and potential Prime Minister.
They have done everything possible to destroy Corbyn personally and professionally, with charges of ’anti-Semitism’ the weapon of choice. But Corbyn hasn’t done himself any favours by failing to fight back forcefully ag…

As mainstream journalists acknowledge Douma attacks were “staged,” the “humanitarian” Syria regime-change network tries to save a sinking ship

There is increasing desperation on the part of the “humanitarian” regime-change network to protect its influence and the power of its narratives, not just in Syria but in future conflicts.
by Whitney Webb and Vanessa Beeley
Part 3 - Global Public Policy Institute’s place in regime-change network
Beyond Schneider’s conflicts of interests by virtue of his work history and current associations, the organization that employs him — the Global Public Policy Institute — is directly connected to an oligarch-directed and oligarch-funded regime-change network that specializes in manufacturing “humanitarian” justifications for Western military adventurism abroad. The main oligarchs who drive this network, as detailed in a recent articles series at MintPress, include Jeffrey Skoll, George Soros, Pierre Omidyar, and Ted Turner — philanthrocapitalists aligned with the neoliberal, globalist agendas of the U.S/U.K alliance.
In addition to its stated mission of “improving global governance,” in line with…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 3ο - Η «κατασκευή» υποχρεώσεων
Οπωσδήποτε η Βενεζουέλα είχε νομικές και οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι σε ξένα κράτη. Ωστόσο, αυτές δημιουργήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με τέτοιο τρόπο από τις Μεγάλες Δυνάμεις που οδηγούσαν ουσιαστικά στην πλήρη υποταγή του αδύναμου λατινοαμερικανικού κράτους.
Ο ίδιος ο Βρετανός επιτετραμμένος στο Καράκας Richard Edwardes είχε ανακαλύψει από τη δεκαετία του 1860 τον μηχανισμό απάτης πο…

The war criminal Elliott Abrams and the liberals who love him

Elliott Abrams, who is steering Trump’s Venezuela policy, has a long track record of war crimes. Yet a number of liberal commentators are rushing to his defense.
by Paul Heideman
Part 1
Practically the entire American political establishment and corporate press are repeating the Trump administration’s claims to have humanitarian motives in Venezuela. As that administration inches closer to full-blown military invasion, whether direct or by proxy, it behooves us to look into the track record of the officials steering this so-called “humanitarian policy.” None other are more deserving of scrutiny than Elliott Abrams, whose crimes have spanned the globe, from El Salvador to Nicaragua to Iraq.
Before this month, Elliott Abrams was likely glad to have been largely forgotten by the U.S. public. When the Trump administration announced Abrams’ appointment as U.S. Special Representative in Venezuela in late January, the news caused some ripples on the Left, but across mainstream media outlets, the…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 1ο
Θα μπορούσαν όλα αυτά να συμβαίνουν το 2019, αλλά συνέβαιναν στη Βενεζουέλα του 1899, όταν η Δύση έπρεπε να τακτοποιήσει πάλι έναν μισητό δικτάτορα κάπου στην Καραϊβική.
Οι ομοιότητες διαβολικές. Η κατάληξη ίδια;
Πράγματι, η Βενεζουέλα την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα είχε βυθιστεί σε εμφυλίους οι οποίοι ακύρωναν τις όποιες προσπάθειες είχαν γίνει από τις κυβερνήσεις των φιλελεύθερων των προηγούμενων δεκαετιών.