Your browser does not support the HTML5 canvas tag.

31 July, 2016

Varoufakis unleashes multiple attacks against the EFD/IMF mafia

After another report, this time by the IMF's Independent Evaluation Office (IEO), exposing IMF's lethal "mistakes" who led to the destruction of national economies, it was confirmed that "technical expertise" of the Fund not only used by the European Financial Dictatorship officials to save their currency and banks, but also to finish the Greek experiment in order to expand it throughout eurozone.

From Telegraph :

The International Monetary Fund’s top staff misled their own board, made a series of calamitous misjudgments in Greece, became euphoric cheerleaders for the euro project, ignored warning signs of impending crisis, and collectively failed to grasp an elemental concept of currency theory.

This is the lacerating verdict of the IMF’s top watchdog on the fund’s tangled political role in the eurozone debt crisis, the most damaging episode in the history of the Bretton Woods institutions.


The report by the IMF’s Independent Evaluation Office (IEO) goes above the head of the managing director, Christine Lagarde. It answers solely to the board of executive directors, and those from Asia and Latin America are clearly incensed at the way European Union insiders used the fund to rescue their own rich currency union and banking system.


The report said the whole approach to the eurozone was characterised by “groupthink” and intellectual capture. They had no fall-back plans on how to tackle a systemic crisis in the eurozone – or how to deal with the politics of a multinational currency union – because they had ruled out any possibility that it could happen.


The IMF persistently played down the risks posed by ballooning current account deficits and the flood of capital pouring into the eurozone periphery, and neglected the danger of a "sudden stop" in capital flows.


While the fund’s actions were understandable in the white heat of the crisis, the harsh truth is that the bailout sacrificed Greece in a “holding action” to save the euro and north European banks. Greece endured the traditional IMF shock of austerity, without the offsetting IMF cure of debt relief and devaluation to restore viability.

A sub-report on the Greek saga said the country was forced to go through a staggering squeeze, equal to 11pc of GDP over the first three years. This set off a self-feeding downward spiral. The worse it became, the more Greece was forced to cut – what ex-finance minister Yanis Varoufakis called "fiscal water-boarding".


The IMF thought the fiscal multiplier was 0.5 when it may in reality have been five times as high, given the fragility of the Greek system. The result is that nominal GDP ended 25pc lower than the IMF’s projections, and unemployment soared to 25pc instead of 15pc as expected.


The injustice is that the cost of the bailouts was switched to ordinary Greek citizens – the least able to support the burden – and it was never acknowledged that the true motive of EU-IMF Troika policy was to protect monetary union. Indeed, the Greeks were repeatedly blamed for failures that stemmed from the policy itself. This unfairness – the root of so much bitterness in Greece – is finally recognised in the report.

On the occasion of this new report which puts the final nail to the coffin of the IMF reliability, Greece's former Minister of Finance, Yanis Varoufakis, unleashed a fierce attack against the EFD/IMF mafia on twitter:

Recall that Varoufakis was one "barrier" that had to be removed according to the EFD officials. As Paul Mason wrote already since May 2015:

In the script according to the eurozone, the expected ending is: Syriza splits; finance minister Varoufakis makes good his pledge not to sign a surrender and resigns. A government of the centre-left forms, with Alexis Tsipras now allied to the centrist Potami party and with tacit support from a liberal wing of the New Democracy party. Debt relief happens, but on the terms dictated by the lenders, and Syriza survives to complete its mutation into a centre-left social democratic party.

Also, the Greek opposition proposed recently an Examination Committee to investigate the causes behind the introduction of capital controls in the summer of 2015, the third bailout agreement and the need for a new bank recapitalization: “New Democracy’s proposal calls for the formation of an Examination Committee to investigate the causes behind the introduction of capital controls in the summer of 2015, the third bailout agreement and the need for a new bank recapitalization. According to a report in major Greek newspaper Ta Nea, the main opposition party will also call for an investigation of “Plan X” that former Minister of Finance Yanis Varoufakis composed, should Greece had been forced out of the euro zone, and Mr. Galbraith revealed in a book recently.

Meaning that the Greek opposition, completely devoted to Troika's neoliberal policies, wanted to "crucify" Varoufakis because he tried to build an emergency plan in case that Greece's creditors would put the country in the corner as they eventually did through the financial coup in summer 2015!

Of course, the opposition miraculously "erased" all the previous years since 2010, marking the most devastating period for the Greek economy under the New Democracy - PASOK coalition government that implemented the IMF policies of destruction. It didn't bother, as expected, to request an Examination Committee for that period.


30 July, 2016

Saudis' secret-'proxy' nukes?

On March 16, 2016 WikiLeaks launched a searchable archive for 30,322 emails & email attachments sent to and from Hillary Clinton's private email server while she was Secretary of State. The 50,547 pages of documents span from 30 June 2010 to 12 August 2014. 7,570 of the documents were sent by Hillary Clinton. The emails were made available in the form of thousands of PDFs by the US State Department as a result of a Freedom of Information Act request. The final PDFs were made available on February 29, 2016.

A letter from Clintons' top advisor Sidney Blumenthal to Hillary Clinton in 2010, describes his conversation with former Vice Chancellor of Germany, Joschka Fischer (director of the Nabucco pipeline project at that time*, as noted in the letter), on Iran, Saudi Arabia issues.

It appears that, at that time, "harsh, targeted sanctions" against Iran were "absolutely necessary" according to the US establishment and its Western allies.

However, Blumenthal pointed that “A purely condign sanctions strategy can contribute to the regime's will to punish and tighten repression. Talking of regime change, of course, undermines the cause of regime change. It is a gift to the regime. The opposition is a new factor in the Iran equation that must be taken into account on the political and moral level. Pushed to the wall, the regime may feel compelled to repress, which might involve thousands or tens of thousands of political killings.

Yet, the most interesting part comes at the end of the letter with Fischer's view on "Saudi bomb":

On Saudi Arabia, Fischer points out that if Iran develops nuclear weaponry the Saudis already have their own bomb. The Saudis invested in Pakistan's nuclear weaponry partly for this eventuality; that's their bomb in reserve.

This is a characteristic example of how the brutal Saudi regime is treated by the West compared to the Iranian government. The Iranians are treated as a dangerous regime, apparently because they are considered Russia's allies, and pushed to the edge in order to abandon their nuclear program. At the same time, it has been proved that the Westerners knew that the Saudis had already invested on "proxy" nuclear weaponry through Pakistan.

A few years later, Iran reached a deal with the US paying the price of a strict surveillance concerning its nuclear program, but no one bothers to deal with the Saudi regime who supported Daesh in Syria, together with Turkey, bringing absolute mess in the Middle East.

Consider that the US were forced to make a deal with Iran, partly because they probably thought that they could "use" it to clean up the mess in Middle East together with Russia, Hezbollah and the Kurds. Indeed: Barbarians - fools - hypocrites to the bone ...

Full letter:

* In 2009, Fischer took a post as adviser to the Nabucco pipeline project, in which the German RWE company is also involved. According to media reports, the “six-digit salary” consultancy contract has already been signed. []

Ireland follows the Icelandic example, jails top bankers

On Friday, three senior Irish bankers were jailed for up to three-and-a-half years for their conspiracy to defraud investors, subsequently causing the economic collapse of 2008.

According to a report in Reuters, the trio will be among the first senior bankers globally to be jailed for their role in the collapse of a bank during the crisis. Watching these criminal bankers use the governments of the world to fleece the taxpayers in a series of bailouts and scams to defraud the people has been infuriating.


Unlike the bankers who remain protected in America’s legal system, the Irish have decided to lay down the law.

By means that could be termed dishonest, deceitful and corrupt they manufactured 7.2 billion euros in deposits by obvious sham transactions,” Judge Martin Nolan told the court, describing the conspiracy as a “very serious crime”. “The public is entitled to rely on the probity of blue chip firms. If we can’t rely on the probity of these banks we lose all hope or trust in institutions,” said Nolan.

In the United States, the people have been forced to file their own legal action against the criminal bankers as the government does absolutely nothing to stop their crimes.


Until the people wake up to the atrocities being carried out against them by criminal bankers who control the government, this fleecing of the citizenry will continue. To all those who bank with any of these huge banks — pull your money out today, move it to a local bank, or find another alternative.

Failing to do so only sustains their criminal behavior. Please share this story with your friends and family as it will most assuredly be a mere blip on their televisions and deliberately easy to miss.


Οι Ιρλανδοί στα χνάρια των Ισλανδών - τραπεζίτες στη φυλακή!

Μετά την Ισλανδία που έστειλε 26 τραπεζίτες στη φυλακή, φαίνεται ότι και η Ιρλανδία ακολουθεί τον δρόμο της αντίστασης ενάντια στην τραπεζική μαφία:

Από το :

Τρεις υψηλόβαθμοι Ιρλανδοί τραπεζίτες καταδικάστηκαν σήμερα σε κάθειρξη μεταξύ δύο και τριάμισι ετών για συνωμοσία με σκοπό την εξαπάτηση των επενδυτών, στην πλέον προβεβλημένη δίωξη που σχετίζεται με την τραπεζική κρίση του 2008.

Τα τρία στελέχη θα είναι από τους πρώτους υψηλόβαθμους τραπεζίτες παγκοσμίως που θα φυλακιστούν για τον ρόλο τους στην κατάρρευση μιας τράπεζας κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Το γεγονός ότι έως τώρα δεν έχουν υπάρξει καταδικαστικές αποφάσεις έχει εξοργίσει τους Ιρλανδούς φορολογουμένους, που αναγκάστηκαν να πληρώσουν 64 δισ. ευρώ –σχεδόν το 40% του ετήσιου ΑΕΠ- μετά την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων, που οδήγησε στη μεγαλύτερη διάσωση κρατικής τράπεζας στην Ευρωζώνη.

Η κατάρρευση αυτή οδήγησε την Ιρλανδία σε τριετές πρόγραμμα διάσωσης το 2010 και το υπουργείο Οικονομικών εκτίμησε τον περασμένο μήνα ότι θα χρειαστούν άλλα 15 χρόνια για να ανακτηθούν τα κεφάλαια που διοχετεύθηκαν στις τράπεζες, οι οποίες βρίσκονται ακόμα σε λειτουργία.

Ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Irish Life and Permanent Ντένις Κέισι καταδικάστηκε σε κάθειρξη δύο ετών και εννέα μηνών.

Ο Γουίλι Μακάτιρ, πρώην οικονομικός διευθυντής στην Anglo Irish Bank που κατέρρευσε, και ο Τζον Μπόουι, ο πρώην επικεφαλής της τράπεζας για τις κεφαλαιαγορές, καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 42 μηνών και 24 μηνών αντίστοιχα.

Η θυσία της Ελλάδας και η όψιμη ... αλληλεγγύη Σόιμπλε

Το ΔΝΤ ομολόγησε, με καθυστέρηση 6 χρόνων, εκείνο που άπαντες γνώριζαν από το 2010: Η Ελλάδα ουδέποτε διασώθηκε - απλώς θυσιάστηκε για να σωθεί το σαθρό, τραπεζικό και οικονομικό, οικοδόμημα της ευρωζώνης. Κι ο Σόιμπλε, με αντίστοιχη καθυστέρηση, εμφανίστηκε αίφνης σημαιοφόρος της αλληλεγγύης προς την Ισπανία και την Πορτογαλία. Σπάζοντας τα... τηλέφωνα από το Βερολίνο και την Κίνα για να πιέσει τους «σκληρούς» της Κομισιόν να μην επιβάλουν κυρώσεις σε Μαδρίτη και Λισαβώνα για το υπερβολικό τους έλλειμμα.

Τα κίνητρα αμφοτέρων – και του ΔΝΤ, και του Σόιμπλε – δεν είναι... ουμανιστικά, και δεν σηματοδοτούν απαραιτήτως κρίση μεταμέλειας. Απλώς, μετά από 6 χρόνια αλλεπάλληλων καταστροφών και με την Ευρώπη στο όριο της αυτοδιάλυσης πλέον, οι αποτυχημένοι διασώστες σπεύδουν να διασώσουν ευατόν.

Η ομολογία του ΔΝΤ

Η έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης (Independent Evaluation Office-IEO) του ΔΝΤ εκτός από πλήρη ομολογία των λαθών του πρώτου Μνημονίου, αποτελεί και το προφανές όχημα αποποίησης ευθυνών: Λέει, εν ολίγοις, πως το Ταμείο είχε πλήρη επίγνωση του αδιεξόδου και της επικείμενης κατατροφής, όταν έβαζε την Ελλάδα σε γύψο λιτότητας χωρίς παράλληλο κούρεμα του χρέους. Δεν... έφταιγε όμως εκείνο διότι αφ΄ενός πιέστηκε ασφυκτικά από τους ευρωπαίους και, αφ’ ετέρου δεν το... πίεσε όσο έπρεπε ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου να αναδιαρθρώσει το χρέος.

Δεν είναι και το πλέον στέρεο άλλοθι, είναι όμως ίσως ό,τι καλύτερο μπορεί να κάνει αυτή τη στιγμή η Κριστίν Λαγκάρντ, όντας χρεωμένη με ένα καταστροφικό μοντέλο διαχείρισης κρίσης στην καρδιά της Ευρώπης, υπόλογη απέναντι στους μετόχους του Ταμείου για πεταμένα δάνεια δισεκατομμυρίων, και αντιμέτωπη με την πίεση να μετάσχει σε ένα – επίσης στρεβλό – τρίτο Μνημόνιο χωρίς να διασφαλίζεται και πάλι η ουσιαστική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Το μπαλάκι στον Σόιμπλε

Πολύ πιο απλά, η Κριστίν Λαγκάρντ πετά το μπαλάκι και των ευθυνών και των επόμενων αποφάσεων στους Ευρωπαίους – μηδέ του Σόιμπλε εξαιρουμένου – και διεκδικεί ρόλο Πόντιου Πιλάτου προς διάσωση του, εναπομείναντος, κύρους και αξιοπιστίας του Ταμείου.

Το πώς θα αναγνωσθεί το εν λόγω μήνυμα από τον Σόιμπλε θα φανεί τους επόμενους μήνες. Η όψιμη ευαισθησία, όμως, του γερμανού υπουργού Οικονομικών προς την Ισπανία και την Πορτογαλία δεν εγγυάται, απαραιτήτως, αντίστοιχη... αγάπη και για την Ελλάδα.

Αλλο Τσίπρας, άλλο... Ραχόι

Κατά το Spiegel, η «αλληλεγγύη» Σόιμπλε προς τη Μαδρίτη πρωτίστως, δεν είναι παρά προϊόν πολιτικής και ιδεολογικής συμπάθειας.

«Στην περίπτωση της Ελλάδας,», έφραψε, «ο Σόιμπλε απέρριψε επί μακρόν κάθε αίτημα για επιείκεια.... Διότι, στην Ελλάδα, η αντίσταση προήλθε από μια αριστερή κυβέρνηση. Αντίθετα στην Ισπανία ο Σόιμπλε υποστηρίζει τον συντηρητικό Μαριάνο Ραχόι».

Είναι μια προσέγγση που δεν στερείται βάσης, μετά τα όσα έγιναν και στο οργιώδες πρώτο εξάμηνο του 2015. Ηταν τότε που ο Σόιμπλε μπορεί και να επένδυε στην «αριστερή παρένθεση» περισσότερο και από τον... Αντώνη Σαμαρά, προκειμένου να δοθεί το αναγκαίο μάθημα σε σύσσωμο τον ευρωπαϊκό Νότο.

Η νάρκη της Deutsche Bank

Είναι όμως μόνον η μισή προσέγγιση. Διότι, πολύ πιο πάνω κι από τις εκλεκτικές πολιτικές συγγένειες, η προτεραιότητα του Σόιμπλε είναι η διασφάλιση των συμφερόντων της Γερμανίας. Τα οποία αυτή τη στγιμή μπορεί και να απειλούνται από τα απόνερα του Brexit, την κρίση των ιταλικών τραπεζών, την υπερχαλαρή νομισματική πολιτική του Ντράγκι και τη διαρκή νάρκη της Deutsche Bank.

Κατά τους περισσότερους ευρωπαίους αναλυτές η αποψινή ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των stress tests της ΕΚΤ και οι όποιες κεφαλαιακές ανάγκες προκύψουν για τις ιταλικές τράπεζες δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Διότι η μεγάλη απειλή κρύβεται πάντοτε στη Deutsche Bank – τη μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα που η μετοχή της έχει κάνει βουτιά 44% από την αρχή του χρόνου, που τα κέρδη της βούλιαξαν κατά 98% στο εξάμηνο και που η έκθεσή της στην αγορά παραγώγων είναι 5πλάσια του ΑΕΠ της ευρωζώνης.

Εν ολίγοις, ο Σόιμπλε οφείλει να είναι επιεικής με την ισχυρή Ισπανία (την τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης ), και οφείλει να παρακαμψει τους κανόνες για τις τράπεζες της, επίσης ισχυρής, Ιταλίας ( τρίτης σε οικονομικό μέγεθος ), διότι κι εκείνες θα οφείλουν να στηρίξουν τη Γερμανία όταν εκείνη θα χρειαστεί να ... ξανασκίσει όλους τους κανόνες προς ίδιον όφελος. Οπως ακριβώς είχε πράξει το 2005 κάνοντας εν μία νυκτί «λάστιχο» το Σύμφωνο Σταθερότητας για να μην μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα.

Ατυχώς, παραμένει αμφίβολο εάν αυτό το νέο παζάρι συμφερόντων μπορεί να ευνοήσει και την, μη ισχυρή, Ελλάδα. Κι ας προειδοποιεί το Spiegel πως «όταν η ΕΕ μεταχειρίζεται τις χώρες ανάλογα με την ισχύ και τα πολιτικά τους φρονήματα, τότε η κρίση της Ευρώπης απλώς θα μεγαλώνει»...



First-ever Refugee Olympic Team in Rio!

Five middle-distance runners from South Sudan, until recently living in Kenya’s Kakuma refugee camp, to take part in first-ever Refugee Olympic Team.

Amid tears of joy, farewell hugs and songs of encouragement a group of smiling young refugee African athletes flew out of Nairobi today bound for the Rio Olympics in Brazil and an appointment with history.

Five middle-distance runners from South Sudan, until recently living in Kakuma refugee camp, in Kenya’s inhospitable far north, were given a rousing send-off from friends, fellow refugees and Kenyan well-wishers. The five will join five others from Syria, Democratic Republic of the Congo and Ethiopia to make history by taking part in the first-ever Refugee Olympic Team.

I feel very excited. This is the first chance for the refugees to participate in the Olympics and to give us hope, for us to encourage the young generations of fellow refugees who are remaining in the camps maybe to continue their talent,” Rose Nathike Lokonyen, 23, told UNHCR in an interview prior to departure.


Clinton emails reveal US role in post-coup Honduras

Hillary Clinton ignored advice to punish Honduran businesses for backing the 2009 coup and helped push the elected President Manuel Zelaya out of Honduran politics, an investigation by teleSUR into WikiLeaks documents show.

Despite insistence from her director of policy planning, Anne Marie Slaughter, that she define Zelaya’s ousting by the military as a military coup and that she “make noises about prohibiting U.S. companies from doing business with companies" controlled by the leaders, revealed in emails published by WikiLeaks, Clinton did neither.

I got lots of signals last week that we are losing ground in Latin America every day the Honduras crisis continues; high level people from both the business and the NGO community say that even our friends are beginning to think we are not really committed to the norm of constitutional democracy we have worked so hard to build over the last 20 years,” wrote Slaughter two months after the coup. “I am willing to take additional steps but I'd like them to be fully vetted,” was Clinton’s one-line response.

While Clinton did move to suspend the visas of those in the de facto military government three months after the coup, as Slaughter requested, she kept close ties with the business community. Previous investigations into her leaked emails revealed that she even consulted Lanny Davis of the Honduran chapter of the Business Council of Latin America, which supported the coup.

Full report:

Death squads may return to El Salvador

El Salvador runs the risk of seeing the reemergence of death squads as the government pursues a hardline approach in its efforts to tackle violent crime in the Central American country, national human rights ombudsman David Morales told EFE.

2015 saw a record level of homicides in the Central American country and the nation has already registered 3,050 violent deaths in the first six months of this year, the bloodiest period of the last decade.

Violent crime is attributed mostly to the country's armed gangs, known as maras, which were born in the United States but grew in size and power inside El Salvador when many of its members were deported from the U.S. back to Central America.

In light of the violence, the government of President Salvador Sanchez Ceren, a former leftist guerrilla, launched a militarized offensive against the gangs. The government effort is showing signs of success, with homicides down 51 percent in June 2016 compared to the year before.

However, according to Morales a lack of internal discipline in the security forces, a high tolerance for abuses and the war-like tone of discourse about crime in El Salvador creates an environment that favors the reemergence of death squads.

Full report:

29 July, 2016

South Sudan stands on brink of abyss

UN Secretary General Ban Ki-moon has expressed serious concerns about the ongoing violence in South Sudan, saying the African country stands “on the brink of an abyss.

Addressing a UN Security Council session on Thursday, Ban said “the promises of the new state for peace, justice and opportunity have been squandered” in South Sudan.

Ban also said he was “appalled by the scale of sexual violence” after UN rights officials reported at least 120 cases of rape across the capital, Juba, over the past three weeks.

Full report:

Up to one million could flee from Iraq

Up to million people could be forced to flee their homes in Iraq in coming weeks and months as fighting intensifies to retake the city of Mosul from Islamic State, the International Committee of the Red Cross (ICRC) said on Friday.

The humanitarian agency said it was seeking a further 17.1 million Swiss francs for its program in Iraq, its third largest worldwide, bringing its budget for the country to $137 million Swiss francs.

Hundreds of thousands of people may very well be on the move in the coming weeks and months, seeking shelter and assistance,” said Robert Mardini, ICRC director for the Near and Middle East on return from Iraq.

Varoufakis: I will publicize eurogroup minutes

The former Finance Minister of Greece and head of the DiEm25 movement, Yiannis Varoufakis, answered in a Q&A organized by ThePressProject. The public posed questions to Mr. Varoufakis through Facebook

The procedure took place at the same moment when another, relevant procedure was unfolding in the Greek parliament; the main opposition party submitted a proposal for the creation of an investigating committee regarding the negotiation between the Greek government and its international lenders in 2015. As is known, the former minister played a key role in those negotiations while he resigned from the government right after their end and the subsequent agreement of a new bailout/lending deal.

Varoufakis revealed that DiEm25 will take part in the next Greek elections, in a form that its members will decide. He also plans to publicize the minutes of the Eurogroup meetings in which he was present.


Personally, I think that all European council meetings should be recorded and available to European citizens. This is also part of the DiEM25 mandate. During those Eurogroup meetings where I was participating, I was probably the only one who respected confidentiality without publicizing what was said despite the leaks from the Troika side, leaks which were often toxic and falsified. Shortly, within the context of narrating the Athens Spring thriller, I will submit my view on what happened and I will also submit the minutes of those meetings. My aim is not to replay the past. Today, the present and the future are pushing. The dead-end against which we fought in 2015 is now even bigger. Whatever we do from now on, will have to consider the future of the country and Europe”.

Full report:

28 July, 2016

Julian knows ...

Julian Assange sat down with Democracy Now to discuss Wikileaks’ recent release of the DNC leak emails and his perspective on the looming election.

For WikiLeaks founder Julian Assange, choosing between Hillary Clinton and Donald Trump is like choosing between two ugly diseases:

"Well, you’re asking me, do I prefer cholera or gonorrhea? Personally, I would prefer neither."


Οταν η επανάσταση του Μπέρνι Σάντερς αυτονομείται

O ίδιος ο Μπέρνι Σάντερς έκανε ό,τι μπορούσε – ακόμη κι ό,τι δεν πίστευε πως θα μπορούσε – στο συνέδριο των Δημοκρατικών για να στηρίξει τη Χίλαρι Κλιντον, η οποία και εξασφάλισε τελικά και επίσημα το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ.

Τη χαρακτήρισε «συνάδελφο στρατιώτη», είπε ότι «η Χίλαρι ΠΡΕΠΕΙ να είναι η επόμενη πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών», επικρότησε την επιλογή της να ορίσει ως αντιπρόεδρό της τον κεντρογενή Τιμ Κέιν και επέσεισε το φάντασμα του Ντόναλντ Τραμπ για να πείσει τους υποστηρικτές του να την ψηφίσουν:

«Εάν δεν έχετε αντιληφθεί», είπε, «πόσο κρίσιμες είναι αυτές οι εκλογές, καθήστε μια στιγμή να σκεφτείτε ποιούς δικαστές μπορει να τοποθετήσει στο Ανώτατο Δικαστήριο ο Ντόναλντ Τραμπ. Και τί μπορεί να σημαίνει αυτό για τις πολιτικές ελευθερίες, τα δικαιώματα της ισότητας και για το μέλλον της χώρας μας».

«Μπέρνι ή ρήξη»

O,τι κι εάν είπε όμως δεν ήταν αρκετό για να κάνει τους υποστηρικτές του να εγκαταλείψουν το όραμα τς μεγάλης πολιτικής επανάστασης, να ανακόψει τα γιουχαίσματά τους μέσα στο συνεδριακό κέντρο όταν ο ίδιος αναφερόταν στο όνομα της Χίλαρι, να αποτρέψει τις διαδηλώσεις τους στους δρόμους της Φιλαδέλφεια και να σβήσει το σύνθημα «Μπέρνι ή ρήξη».

«Οχι ψήφο στη Χίλαρι», ήταν το κεντρικό σύνθημα των ριζοσπαστικών «Σαντερίστας» που επιβεβαίωσαν το κλίμα του απόλυτου διχασμού στην αυλαία κιόλας του συνεδρίου των Δημοκρατικών.

Κατά τους New York Times ήταν το κλίμα που δημιούργησε ο ίδιος ο Μπέρνι Σαντερς και το οποίο τώρα δεν μπορεί ουτε να ελέγξει, ούτε να ανακόψει.

Η πυρκαγιά ενός «φλογερού κινήματος»

«Οι επαναστάσεις σπανίως τελιώνουν... ησύχως», έγραψε η αμερικανική εφημερίδα, υποστηρίζοντας ότι ο Μπέρνι Σάντερς όφειλε να το γνωρίζει αυτό όταν υπερηφανευόταν ότι δημιούργησε ένα «φλογερό κίνημα». Για να προσθέσει ότι στην αυλαία του συνεδρίου των Δημοκρατικών ο Σάντερς ανακάλυψε ότι «έχει χάσει τον έλεγχο της πυρκαγιάς που μπορεί να φέρει αυτό το κίνημα».

Για «απώλεια ελέγχου» κάνει λόγο και το BBC, αυτή όμως μπορεί και να είναι απλώς η μισή αλήθεια. Την άλλη μισή ίσως την αποτυπώνει μία από τις εκατοντάδες υποστηρικτές του Σάντερς που ταξίδεψε στη Φιλαδέλφεια από την Καλιφόρνια, η Λόρενς Στάινερ, για να διαδηλώσει το «όχι» της στη Χίλαρι Κλιντον.

«Η πολιτική επανάσταση του Μπέρνι Σάντερς», δήλωσε επισης στο BBC, «δεν ανήκει και δεν εξαρτάται ούτε από τον ίδιο τον Μπέρνι Σάντερς, ούτε από κανένα μεμονωμένο πρόσωπο. Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι εκεί έξω που λένε «φτάνει πια, αυτή η χώρα ανήκει σε όλους μας».

Και η απόλυτη αλήθεια, είναι πως αυτή η, άγνωστη μέχρι σήμερα, αριστερή Αμερική αισθάνεται πως δεν έχει καμία σχέση με την Χίλαρι Κλίντον και το – πολιτικό, οικονομικό και επιχειρηματικό - σύστημα που εκείνη εκπροσωπεί. Στην πραγματικότητα, είναι βαθά καχύποπτη απέναντί της, θεωρεί ότι ακόμη κι εάν εκλεγεί Πρόεδρος θα απογοητεύσει και θα προδώσει τα ιδανικά της εκστρατείας Σάντερς – τις αξίες της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της ισότιμης κατανομής της αμερικανικής ευημερίας.

Η διαρροή των e-mails

Κι είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η καχυποψία δικαιώθηκε από το ίδιο το Δημοκρατικο Κόμμα. Η διαρροή των περίφημων e-mails της Εθνικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος στα wikileaks απλώς επιβεβαίωσε εκείνο που όλοι υποπτεύονταν: Οτι εξ αρχής, η Εθνική Επιτροπή και η ηγεσία των Δημοκρατικών κόντρα σε κάθε αρχή ουδετερότητας, έκανε τα πάντα για να κερδίσει τις προκριματικές εκλογές η Χίλαρι Κλίντον σε βάρος του Μπέρνι Σάντερς.

«Ο Σάντερς πήγε στο Δημοκρατικό Κόμμα για να φέρει, για πρώτη φορά την ουσιαστική αλλαγή. Κι εκείνοι απλώς τον κοροιδεψαν κι έπαιξαν μαζί του», λέει έτερος υποστηρικτής του γερουσιαστή του Βερμόντ, ο Aλεκ Μοντέλο που πήγε από το Τέξας στην Φιλαδέλφεια επίσης για να αποκηρύξει το «σύστημα Κλίντον».

Η δημόσια συγνώμη του Δημοκρατικού Κόμματος προς τον Σάντερς μετά τη διαρροή ελάχιστα φαίνεται να αλλάζει αυτή την άποψη. Και η έτερη – δημοσκοπική και στατιστική αυτή τη φορά – αλήθεια, λέει ότι ο μόνος παράγοντας που ίσως επιφέρει την αλλαγή είναι ο φόβος του Τραμπ.

H ψήφος του φόβου

Δημοσκόπηση του CNN που δημοσιεύθηκε ταυτόχρονα με το εν εξελίξει, θυελώδες συνέδριο των Δημοκρατικών έδειξε προβάδισμα του Τραμπ με 48% έναντι 45%. Κατά την ίδια όμως, όπως και με βάση τις περισσότερες άλλες δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία των υποστηρικτών του Σάντερς θα ψηφίσει στο τέλος «ο,τιδήποτε άλλο εκτός από τον Τραμπ» - δηλαδή, τη Χίλαρι.

Ακόμη κι εάν συμβεί αυτό όμως θα είναι η ψήφος του φόβου και όχι η ψήφος της ελπίδας. Ισως διότι, όπως υπενθυμίζει και το BBC επικαλούμενο τον γάλλο δημοσιογράφο Ζακ Μαλέ ντ Παν, «οι προσωπικές επαναστάσεις έχουν την τάση να καταβροχθίζουν τα παιδιά τους...»


Διαβάστε ακόμα:

US army hires Abu Ghraib torture company for "services" in Syria

During the occupation of Iraq U.S. intelligence and military services contracted CACI International Inc, a U.S. company in Virginia, to provide "intelligence services" in Abu Ghraib prison near Baghdad. CACI employees were directly involved in torturing Iraqi prisoners.

The U.S. army recently contracted CACI for "intelligence analysis services" in Syria. The Syrian government has not invited or otherwise allowed U.S. military or its contractors within its country. Any such activities infringe on Syrian sovereignty and are thereby in violation of international law.


Islamic State media just released video from inside a camp in Jordan which shows U.S. personal providing military and intelligence training to anti-Syrian-government "rebels". This suggests that the Islamic State penetrated, one way or another, a U.S. training camp in Jordan. It thereby benefits from such U.S. military training and intelligence activities in and around Syria.

Full report:

O Τσάβες σύμβολο ενότητας

Ο Τσάβες ήταν “ο Χριστός των φτωχών της Λατινικής Αμερικής”, οι ταπεινοί άνθρωποι τον θυμούνται σαν αυτόν που έκανε τα περισσότερα στην ιστορία της περιοχής για την ενοποίηση αυτού του μέρους του κόσμου. Η πιο πολύτιμη κληρονομία του βρίσκεται στους οργανισμούς ενοποίησης, σαν την ALBA, την UNASUR, την Petrocaribe και το διεθνές κανάλι Τelesur.

O αιώνιος Κομαντάντε Τσάβες

Ο Ούγκο Ραφαέλ Τσάβες Φρίας γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1954 στην Σαμπανέτα της περιφέρειας Μπαρίνας, μια κλασική περιοχή του κάμπου της Βενεζουέλας. Γονείς του ήταν ο Ούγκο ντε λος Ρέγιες Τσάβες και η Ελένα Φρίας.

Ήταν ο δεύτερος από έξι αδέρφια. Η ινδιάνα γιαγιά του Ρόσα Ινές Τσάβες φρόντιζε τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια και ήταν αυτή που έμαθε στον μικρό Ούγκο να διαβάζει και να γράφει, ενώ ο μικρός βοηθούσε οικονομικά την οικογένεια πουλώντας γλυκά από παπάγια, γνωστά ως "arañas" (αράχνες). Γι αυτό ήταν γνωστός ως ο "arañero" της Σαμπανέτα.

Ξεκινά η ενοποίηση της Λατινικής Αμερικής

Το 2001 ο Κομαντάντε Ούγκο Τσάβες πρότεινε μαζί με τον ηγέτη της κουβανικής Επανάστασης Φιντέλ Κάστρο, την δημιουργία ενός οργανισμού συνεργασίας και συμπληρωματικότητας που ονομάστηκε ALBA.

Ο φορέας αυτός προώθησε την ανάπτυξη όλων των εθνών σύμφωνα με τις αρχές της συμπληρωματικότητας και της περιφερειακής συνεργασίας με αμοιβαίο σεβασμό και αλληλεγγύη.

Πρόκειται για μία πρόταση που κατατέθηκε κατά την διάρκεια της δεύτερης Συνόδου Κορυφής των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της Ένωσης Κρατών της Καραϊβικής που πραγματοποιήθηκε στην Βενεζουέλα.

Το 2009 μετονομάστηκε σε Συμμαχία για τους Λαούς της Δικής μας Αμερικής - Συνθήκη Εμπορίου των Λαών (ALBA- TCP).

Η Μπολιβαριανή Συμμαχία για τους Λαούς της Δικής μας Αμερικής (ALBA) είναι το έδαφος για την οικοδόμηση του οικονομικού και πολιτικού μοντέλου", είπε ο Ούγκο Τσάβες το 2009.

Σήμερα στην ALBA-TCP συμμετέχουν η Βενεζουέλα, η Κούβα, η Βολιβία, η Νικαράγουα, η κοινοπολιτεία της Δομινίκα, η Αντίγουα και Μπαρμπούδα, το Εκουαδόρ, ο Σαν Βισέντε & Γρεναδίνες, η Σάντα Λουσία, ο Σάν Κριστόμπαλ και η Νιέβες & Γρανάδα.

Η γέννηση του Telesur

Aυτό το πρόγραμμα δημιουργήθηκε το 2005 από τον πρόεδρο Ούγκο Τσάβες σαν ένα κανάλι ειδήσεων, για να σπάσει την μιντιακή σιωπή των μεγάλων αλυσίδων που χειρίζονται την πληροφορία. Η πλατφόρμα πολυμέσων γεννήθηκε για να προβάλει την πραγματικότητα των ανθρώπων που δεν έχουν φωνή.

Ξεκίνησε τις μεταδόσεις του στις 24 Ιούλη του ίδιου έτους, στην 222 επέτειο της γέννησης του Σιμόν Μπολίβαρ και είχε την υποστήριξη της Αργεντινής, της Βολιβίας, της Κούβας, του Ισημερινού και της Νικαράγουα.

Γεννήθηκε το Telesur , εγώ που είμαι καθολικός και πολύ χριστιανός, ζητάω από το Θεό να βοηθήσει όλη αυτή την προσπάθεια για το καλό των λαών μας”, δήλωσε τότε ο Τσάβες.

Συμμαχία Βενεζουέλας – Καραϊβικής

Με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Τσάβες ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2005 η Συμμαχία Petrocaribe, που επιτρέπει στις χώρες της Καραϊβικής να αγοράζουν με ευνοϊκούς όρους, μέχρι 185.000 βαρέλια πετρέλαιο ημερησίως.


Η Ένωση Νοτιοαμερικανικών Κρατών (Unasur) δημιουργήθηκε στις 23 Μαΐου 2008, όταν εγκρίθηκε η Ιδρυτική Συνθήκη, με την οποία καθορίστηκε η πρωτεύουσα του Εκουαδόρ, Κίτο, ως μόνιμη έδρα της Γραμματείας και η Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας, ως μόνιμη έδρα του Κοινοβουλίου. Βασικός στόχος τέθηκε η πολιτιστική, κοινωνική, οικονομική και πολιτική ενοποίηση των χωρών, με προτεραιότητα στις βασικές ανάγκες του λαού και στόχο την εξάλειψη των ανισοτήτων και την ενίσχυση της κυριαρχίας των χωρών, με σεβασμό στις αρχές και την ανεξαρτησία τους.

Celac, χώρος ενοποίησης και ανάπτυξης

Η Κοινότητα Χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής (Celac), οργανισμός που αποτελείται από 33 χώρες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και της Καραϊβικής, ιδρύθηκε το 2010 με στόχο την προώθηση της περιφερειακής ενοποίησης, χωρίς την επιρροή των ΗΠΑ και του Καναδά.

Το πνεύμα της ενότητας επέστρεψε με όλες του τις δυνάμεις [...] η Celac στέκεται με έναν χαρακτήρα και μια προσωπικότητα καλά καθορισμένη”, ανέφερε σε επιστολή του ο Πρόεδρος Τσάβες στη 2η Σύνοδο Κορυφής της Celac, στο Καράκας της Βενεζουέλας.

H Bενεζουέλα στο Μercosur

Στις 6 Ιουλίου 2006, οι Πρόεδροι, Νέστωρ Κίρσνερ της Αργεντινής, Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα της Βραζιλίας, Ταμπαρέ Βάσκες της Ουρουγουάης και Νικάνωρ Ντουάρτε της Παραγουάης, συναντήθηκαν στο θέατρο Τερέσα Καρένιο του Καράκας και υπόγραψαν παρουσία του Κομαντάντε Ούγκο Τσάβες, την ένταξη της Βενεζουέλας στην Κοινή Αγορά του Νότου (Mercosur).

Ωστόσο, η πλήρης ένταξη της Βενεζουέλας ως Κράτος – μέλος του Mercosur, υλοποιήθηκε έξι χρόνια μετά, στις 31 Ιουλίου 2012, μετά από αγώνα του Κομαντάντε Ούγκο Τσάβες για την ενίσχυση της περιφερειακής ενοποίησης και την οικοδόμηση μιας Μεγάλης Πατρίδας, που θα προωθεί την ανάπτυξη των λαών της ηπέιρου.

Είμαστε στη Μercosur. Tώρα αυτός είναι ο τρόπος για την ανάπτυξη της οικονομίας και της κοινωνίας, γιατί εμείς μόνο μας δεν μπορούμε, είναι αδύνατον μόνοι μας, ενάντια στον κόσμο, ενάντια στο ρεύμα. Ας ευχαριστήσουμε τον Θεό που η Βενεζουέλα είναι στη Mercosur και η Mercosur είναι στην Βενεζουέλα”.


27 July, 2016

Pre-Brexit era: the US establishment was displeased with Cameron's anti-globalism

On March 16, 2016 WikiLeaks launched a searchable archive for 30,322 emails & email attachments sent to and from Hillary Clinton's private email server while she was Secretary of State. The 50,547 pages of documents span from 30 June 2010 to 12 August 2014. 7,570 of the documents were sent by Hillary Clinton. The emails were made available in the form of thousands of PDFs by the US State Department as a result of a Freedom of Information Act request. The final PDFs were made available on February 29, 2016.

A letter from Clintons' top advisor Sidney Blumenthal to Hillary Clinton in 2009, shows that the US establishment was deeply concerned about Cameron's unwillingness to align with further European unification.

The neoliberal globalists were deeply concerned about Tories' old-fashioned neoliberalism even before his election as prime minister. Eventually, Cameron did the job as he re-elected by promising a referendum to the British, although he was forced (as Jeremy Corbyn) by the globalists to take a clear position against Brexit.

Which shows that the British people grabbed the chance and marked a significant victory against the global neoliberal establishment despite its powerful mechanisms and against the odds.

A part of the letter from WikiLeaks:

Without passing "Go," David Cameron has seriously damaged his relations with the European leaders. Sending a letter to Czech leader Vaclav Klaus encouraging him not to sign the Lisbon Treaty, as though Cameron were already Prime Minister, he has offended Sarkozy, Merkel and Zapatero.

Within the Conservative Party the Shadow Foreign Minister William Hague has arduously pressured for an anti-EU stance, despite his assurances to you that Tory policy toward Europe would be marked by continuity.

Cameron has attempted to straddle factions, fending off calls for a national referendum on the Lisbon Treaty. But this letter is proof positive of his tilt to the Tory right on Europe.

The European leaders understand that the letter signals his future policy and are reacting accordingly. Cameron's presumptive strike has accelerated the predicted Tory-European split from post-election to pre-election. Whether this affects Merkel's attitude on Blair and the EU presidency remains unclear, but Cameron's high-handed behavior is precisely the sort of thing that provokes her.

DNC Leaks: Σαμποτάζ στον Σάντερς και διαπλοκή με ΜΜΕ

Ξεκίνησε ως «θεωρία συνωμοσίας» αλλά τελικά αποδεικνύεται πραγματικότητα. Ολόκληρος ο μηχανισμός του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ προσπάθησε να προωθήσει με κάθε μέσο την Χίλαρι Κλίντον και να σαμποτάρει τον αντίπαλο της, Μπέρνι Σάντερς. Αυτό αποδεικνύουν μερικά από τα περίπου 20.000 emails που διέρρευσε το Wikileaks το βράδυ της Παρασκευής

Διαβάζοντας μερικά από αυτά, δύο πράγματα γίνονται αμέσως σαφή. Το πρώτο είναι ότι ο «σκληρός πυρήνας» του Δημοκρατικού Κόμματος τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της Χίλαρι Κλίντον στη μάχη της απέναντι στον Μπέρνι Σάντερς. Για να το πετύχουν αυτό ήταν πρόθυμοι ακόμα και να σαμποτάρουν τον γερουσιαστή του Βερμόντ, δίνοντας οδηγίες σε δημοσιογράφους να τον πιέσουν σε συγκεκριμένα ζητήματα, ή διαρρέοντας στοιχεία. Το δεύτερο είναι ότι στην προσπάθεια να προωθήσει την Χίλαρι Κλίντον, το Δημοκρατικό Κόμμα έχει συμμάχους δημοφιλή ΜΜΕ της Αμερικής, τα οποία πιέζει να «εξαφανίζουν» ιστορίες και να βγάζουν κατευθυνόμενα ρεπορτάζ.

Σε συνομιλία μεταξύ δύο κορυφαίων στελεχών του κόμματος, του επικεφαλής Οικονομικών της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής (ανώτερου όργανου του κόμματος), Μπραντ Μάρσαλ, και του υπεύθυνου Επικοινωνίας Louis Miranda, όπου ο πρώτος προτείνει να «βρουν κάποιον να ρωτήσει για τα θρησκευτικά πιστεύω» του Μπέρνι Σάντερς, ενόψει των επερχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων σε Κεντάκυ και Δυτική Βιρτζίνια. Στις ΗΠΑ είχε ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για τα πιστεύω του αντιπάλου της Χίλαρι Κλίντον στην κούρσα του χρίσματος, με πολλούς να υποστηρίζουν ότι είναι άθεος ή Εβραίος και ο Μάρσαλ φέρεται να πιστεύει ότι αν «κάποιος» (προφανώς δημοσιογράφος) πιέσει τον Σάντερς σε αυτό τον ζήτημα «ίσως να κάνει τη διαφορά»

Σε ένα άλλο email ο δημοσιογράφος της γνωστής ιστοσελίδας Politico, Κένεθ Βόγκελ, ενημερώνει τον γραμματέα του DNC για το επόμενο ρεπορτάζ του, που έχει θέμα την Χίλαρι Κλίντον. Μάλιστα του στέλνει ολόκληρο το κείμενο που πρόκειται να δημοσιεύσει, πριν το δώσει στους αρχισυντάκτες, ώστε το τμήμα Επικοινωνίας του Δημοκρατικού Κόμματος δει «αν λείπει κάτι». Το email έχει τίτλο «Σύμφωνα με τη συμφωνία… κάθε σκέψη καλοδεχούμενη).


26 July, 2016

Ο Μανώλης Καψής είναι ο νέος Άρης Βελουχιώτης

του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Το έχει πιστέψει καθώς φαίνεται ο Μανώλης Καψής, ο διευθυντής ειδήσεων του Mega, το πιστεύει μέσα του πως η κυβέρνηση είναι που κλείνει το Mega. Έτσι, σήμερα, εξαπέλυσε νέα βέλη εναντίον της, βγάζοντας έναν Φιλιππικό κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού δελτίου ειδήσεων.

Πριν αναδειχθεί σε νέο Άρη Βελουχιώτη ο Μανώλης Καψής και ανέβει στα βουνά, καλό θα ήταν να απαντήσει στα επόμενα, απλά, ερωτήματα:

  1. Ποιοι άφησαν απλήρωτους τους εργαζόμενους; (Μπόμπολας, Ψυχάρης και Βαρδινογιάννης, μήπως;)
  1. Ποιοι κορόιδευαν και δεν προχώρησαν ποτέ στην αύξηση του Μετοχικού Κεφάλαιου της εταιρίας που αποφάσισαν από πέρυσι (!) τον Ιούνιο; (Μπόμπολας, Ψυχάρης και Βαρδινογιάννης, μήπως;)
  1. Ποιοι άφησαν στο «σκοτάδι» τους εργαζόμενους, πιθανότατα κι αυτόν τον ίδιο τον Καψή αν δεν το καταλαβαίνει; (Μπόμπολας, Ψυχάρης και Βαρδινογιάννης, μήπως;)
  1. Ποιοι άφησαν απλήρωτα τα θαλασσοδάνεια του καναλιού, που δεν πήραν ενημερότητες, που κατέθεσαν ελλιπή φάκελο που, το σημαντικότερο, δεν έβαλαν το χέρι στην τσέπη; (Μπόμπολας, Ψυχάρης και Βαρδινογιάννης, μήπως;)
  1. Ποιοι, τελικά, απαξίωσαν το Mega; (Και ο ίδιος ο Καψής μήπως; Μαζί και το υπόλοιπο team των επικεφαλής του;).

Μετά και τα σημερινά... ψέματα του Μανώλη Καψή (σαν όλα, όσα, παρουσίαζε και τα προηγούμενα χρόνια), ναι, θα το πούμε, να κλείσει το Mega με τη σημερινή του μορφή. Να απαλλαγεί από όλους εκείνους που το έφεραν στο χείλος του γκρεμού, τους μετόχους του με τα δάνεια που δεν... χόρταιναν και με τη δημοσιογραφική διευθυντική ομάδα που καταπάτησε κάθε έννοια δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Όχι τίποτε άλλο, πήραν και τους εργαζόμενους του καναλιού στο λαιμό τους. Για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

Και ακόμα και σήμερα ο Μανώλης Καψής ρίχνει αλλού τις ευθύνες αντί να κοιτάξει (κοιτάξουν) τον καθρέφτη.

Η ενημέρωση θα το έχει κέρδος χωρίς την προπαγάνδα.


... ο Ελληνικός λαός σημείωσε μια πολύ σημαντική νίκη στο πρόσφατο δημοψήφισμα με ένα ξεκάθαρο "ΟΧΙ" στις πολιτικές της καταστροφής, παρά τον ακραίο εκβιασμό με τις κλειστές τράπεζες και την μαύρη προπαγάνδα του τρόμου που εξαπέλυσαν τα συστημικά ΜΜΕ των ολιγαρχών. Είναι βέβαιο, ότι η εβδομάδα αυτής της μαύρης προπαγάνδας πριν το δημοψήφισμα, θα μείνει στην ιστορία ως μια ιδιαίτερη στιγμή αυτών που βιώνει η Ελλάδα και η Ευρώπη.

Hostage takers kill at least one at French church

A priest has been killed during a hostage situation at a church in northern France, according to a police source. The two attackers slit his throat, police sources told Reuters.

Both attackers have been killed by police, an interior ministry spokesman confirmed.

According to Le Point, one of the worshippers has also been killed. Police have so far only officially confirmed the death of one hostage, who was "killed with a blade."


Further proof that Hillary will be backed by the neocons

As Hillary Clinton puts together what she hopes will be a winning coalition in November, many progressives remain wary — but she has the war-hawks firmly behind her.

I would say all Republican foreign policy professionals are anti-Trump,” leading neoconservative Robert Kagan told a group gathered around him, groupie-style, at a “foreign policy professionals for Hillary” fundraiser I attended last week. “I would say that a majority of people in my circle will vote for Hillary.

As the co-founder of the neoconservative think tank Project for the New American Century, Kagan played a leading role in pushing for America’s unilateral invasion of Iraq, and insisted for years afterwards that it had turned out great.

Despite the catastrophic effects of that war, Kagan insisted at last week’s fundraiser that U.S. foreign policy over the last 25 years has been “an extraordinary success.”

Republican presidential nominee Donald Trump’s know-nothing isolationism has led many neocons to flee the Republican ticket. And some, like Kagan, are actively helping Clinton, whose hawkishness in many ways resembles their own.

Full report:

Perhaps Bernie wants to make sure that Hillary will stay to the left. He may become an extra pair of strict political eyes on her. Hillary would find even more difficult to escape and follow the neocon/neoliberal agenda, especially when she knows that millions of Americans who are got sick of the establishment will be watching her closely.

There is no doubt of course that Hillary will abandon immediately any pro-people policies once (if) she get elected, and follow faithfully the neocon/neoliberal agenda. Obama has an additional reason to turn 180 degrees to appear that he fully supports a stronger social security. Now that his term is ending, he simply wants to leave a good name behind.

Globalization: neoliberalism is a political project

David Harvey on what neoliberalism actually is — and why the concept matters.

Eleven years ago, David Harvey published A Brief History of Neoliberalism, now one of the most cited books on the subject. The years since have seen new economic and financial crises, but also of new waves of resistance, which themselves often target “neoliberalism” in their critique of contemporary society.

Cornel West speaks of the Black Lives Matter movement as “an indictment of neoliberal power”; the late Hugo Chávez called neoliberalism a “path to hell”; and labor leaders are increasingly using the term to describe the larger environment in which workplace struggles occur. The mainstream press has also picked up the term, if only to argue that neoliberalism doesn’t actually exist.

But what, exactly, are we talking about when we talk about neoliberalism? Is it a useful target for socialists? And how has it changed since its genesis in the late twentieth century?

Bjarke Skærlund Risager, a PhD fellow at the Department of Philosophy and History of Ideas at Aarhus University, sat down with David Harvey to discuss the political nature of neoliberalism, how it has transformed modes of resistance, and why the Left still needs to be serious about ending capitalism.

The ideological front amounted to following the advice of a guy named Lewis Powell. He wrote a memo saying that things had gone too far, that capital needed a collective project. The memo helped mobilize the Chamber of Commerce and the Business Roundtable.

Ideas were also important to the ideological front. The judgement at that time was that universities were impossible to organize because the student movement was too strong and the faculty too liberal-minded, so they set up all of these think tanks like the Manhattan Institute, the Heritage Foundation, the Ohlin Foundation. These think tanks brought in the ideas of Freidrich Hayek and Milton Friedman and supply-side economics.

The idea was to have these think tanks do serious research and some of them did — for instance, the National Bureau of Economic Research was a privately funded institution that did extremely good and thorough research. This research would then be published independently and it would influence the press and bit by bit it would surround and infiltrate the universities.

This process took a long time. I think now we’ve reached a point where you don’t need something like the Heritage Foundation anymore. Universities have pretty much been taken over by the neoliberal projects surrounding them.

With respect to labor, the challenge was to make domestic labor competitive with global labor. One way was to open up immigration. In the 1960s, for example, Germans were importing Turkish labor, the French Maghrebian labor, the British colonial labor. But this created a great deal of dissatisfaction and unrest.

Instead they chose the other way — to take capital to where the low-wage labor forces were. But for globalization to work you had to reduce tariffs and empower finance capital |8|, because finance capital is the most mobile form of capital. So finance capital and things like floating currencies became critical to curbing labor.

At the same time, ideological projects to privatize and deregulate created unemployment. So, unemployment at home and offshoring taking the jobs abroad, and a third component: technological change, deindustrialization through automation and robotization. That was the strategy to squash labor.

It was an ideological assault but also an economic assault. To me this is what neoliberalism was about: it was that political project, and I think the bourgeoisie or the corporate capitalist class put it into motion bit by bit.

I don’t think they started out by reading Hayek or anything, I think they just intuitively said, “We gotta crush labor, how do we do it?” And they found that there was a legitimizing theory out there, which would support that.


What’s missing here is the way in which the capitalist class orchestrated its efforts during the 1970s and early 1980s. I think it would be fair to say that at that time — in the English-speaking world anyway — the corporate capitalist class became pretty unified.

They agreed on a lot of things, like the need for a political force to really represent them. So you get the capture of the Republican Party, and an attempt to undermine, to some degree, the Democratic Party.

From the 1970s the Supreme Court made a bunch of decisions that allowed the corporate capitalist class to buy elections more easily than it could in the past.

For example, you see reforms of campaign finance that treated contributions to campaigns as a form of free speech. There’s a long tradition in the United States of corporate capitalists buying elections but now it was legalized rather than being under the table as corruption.

Overall I think this period was defined by a broad movement across many fronts, ideological and political. And the only way you can explain that broad movement is by recognizing the relatively high degree of solidarity in the corporate capitalist class. Capital reorganized its power in a desperate attempt to recover its economic wealth and its influence, which had been seriously eroded from the end of the 1960s into the 1970s.


One of big moves of neoliberalization was throwing out all the Keynesians from the World Bank and the International Monetary Fund in 1982 — a total clean-out of all the economic advisers who held Keynesian views.

They were replaced by neoclassical supply-side theorists and the first thing they did was decide that from then on the IMF should follow a policy of structural adjustment whenever there’s a crisis anywhere.

In 1982, sure enough, there was a debt crisis in Mexico. The IMF said, “We’ll save you.” Actually, what they were doing was saving the New York investment banks and implementing a politics of austerity.

The population of Mexico suffered something like a 25 percent loss of its standard of living in the four years after 1982 as a result of the structural adjustment politics of the IMF.

Since then Mexico has had about four structural adjustments. Many other countries have had more than one. This became standard practice.

What are they doing to Greece now? It’s almost a copy of what they did to Mexico back in 1982, only more savvy. This is also what happened in the United States in 2007–8. They bailed out the banks and made the people pay through a politics of austerity.


The other thing I think is crucial is that the neoliberal push of the 1970s didn’t pass without strong resistance. There was massive resistance from labor, from communist parties in Europe, and so on.

But I would say that by the end of the 1980s the battle was lost. So to the degree that resistance has disappeared, labor doesn’t have the power it once had, solidarity among the ruling class is no longer necessary for it to work.

It doesn’t have to get together and do something about struggle from below because there is no threat anymore. The ruling class is doing extremely well so it doesn’t really have to change anything.

Yet while the capitalist class is doing very well, capitalism is doing rather badly. Profit rates have recovered but reinvestment rates are appallingly low |18|, so a lot of money is not circulating back into production and is flowing into land-grabs and asset-procurement instead.


I think it’s possible that you can make a better capitalism than that which currently exists. But not by much.

The fundamental problems are actually so deep right now that there is no way that we are going to go anywhere without a very strong anticapitalist movement. So I would want to put things in anticapitalist terms rather than putting them in anti-neoliberal terms.

And I think the danger is, when I listen to people talking about anti-neoliberalism, that there is no sense that capitalism is itself, in whatever form, a problem.

Most anti-neoliberalism fails to deal with the macro-problems of endless compound growth — ecological, political, and economic problems. So I would rather be talking about anticapitalism than anti-neoliberalism.

Full interview and references: