Skip to main content

Γαλλία: Προς την έκρηξη της συσσωρευμένης οργής της νεολαίας και των εργαζομένων!

του Γιώργου Μητραλιά

Μετά από τέσσερα ολόκληρα χρόνια απάθειας, λήθαργου και αδράνειας της γαλλικής κοινωνίας, που συμπίπτουν με τα τέσσερα χρόνια (2012-2016) της προεδρίας του Φρανσουά Ολάντ, όλα δείχνουν πια ότι η υπό εξέλιξη ραγδαία αφύπνισή της θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια από εκείνες τις ηφαιστειακές εκρήξεις στις οποίες μας έχει συνηθίσει -εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες- το νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα της Γαλλίας! Και τολμούμε να προβλέψουμε ότι αυτό μπορεί να συμβεί στις αμέσως επόμενες βδομάδες, μέσα στον Απρίλη ή το Μάη του 2016…

«Όλα άρχισαν» λοιπόν όταν το δίδυμο Ολάντ-Βαλς και η σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνησή του, έκαναν το μοιραίο λάθος των αλαζονικών εξουσιών όλων των εποχών: Βέβαιοι ότι έχουν πια εθίσει τη γαλλική κοινωνία να πίνει το πικρό ποτήρι των ακραίων νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεών τους χωρίς να αντιδρά, πρόσθεσαν τώρα τη σταγόνα που έκανε ξαφνικά αυτό το ποτήρι να ξεχειλίσει. Και επειδή αυτή η μοιραία σταγόνα είναι η εκ βάθρων αλλαγή του «Εργατικού Κώδικα» που αποσκοπεί στο ροκάνισμα ή ακόμα και στη πλήρη κατάργηση των βασικότερων εργατικών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν στα τελευταία 100 χρόνια, για αυτό και βλέπουμε εδώ και δυο βδομάδες να ξεχειλίζει η οργή της γαλλικής νεολαίας και των Γάλλων εργαζομένων στους δρόμους εκατοντάδων γαλλικών πόλεων!

Η αρχή έγινε στις 9 Μαρτίου όταν μισό εκατομμύριο μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι διαδήλωσαν σε όλη τη Γαλλία απαιτώντας την απόσυρση του κυβερνητικού νομοσχεδίου. Η δεύτερη κινητοποίηση έγινε μια βδομάδα αργότερα, στις 17 Μαρτίου, και αυτή τη φορά κατέβηκαν στους δρόμους 150.000 μαθητές και φοιτητές που αγωνιούν για το μέλλον τους καθώς το νομοσχέδιο τούς υπόσχεται μια εντελώς επισφαλή ζωή μέσα σε μια εφιαλτική εργασιακή ζούγκλα. Σύμφωνα με τους οργανωτές τους, και οι δυο αυτές μέρες κινητοποίησης, όπως και η επόμενη τρίτη στις 24 Μαρτίου, δεν είναι παρά μια διαδικασία «προθέρμανσης» του κινήματος έτσι ώστε να φτάσει στη μεγάλη παλλαϊκή κινητοποίηση, που έχει οριστεί για τις 31 Μαρτίου, έτοιμο να επιβάλει στη κυβέρνηση και στην εργοδοσία εκείνους τους συσχετισμούς δύναμης που θα τις κάνουν να αποσύρουν οριστικά το νομοσχέδιο.

Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει και κάνει αυτές τις κινητοποιήσεις να ξεχωρίζουν είναι η γενική αίσθηση ότι μέχρι τώρα δεν είχαμε παρά απλές προσεισμικές δονήσεις που προμηνύουν τον επερχόμενο κύριο κοινωνικό σεισμό. Σχεδόν οι πάντες, από τους συνδικαλιστές των φοιτητικών και μαθητικών συνδικάτων μέχρι τους ανώνυμους φοιτητές και κυρίως, τους μαθητές που διαδηλώνουν και καταλαμβάνουν κατά εκατοντάδες τα λύκειά τους, όλοι παραδέχονται δημόσια ότι η οργή και η αποφασιστικότητά τους είναι ανάλογη των κοινωνικών ερειπίων που έχουν συσσωρεύσει οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές όλων, χωρίς εξαίρεση, των γαλλικών κυβερνήσεων, δεξιών και «αριστερών», στα τελευταία 15-20 χρόνια.

Το ότι έχουμε να κάνουμε με «κάτι μεγάλο και βαθύ» επιβεβαιώνεται έμμεσα τόσο από την -απρόσμενη και για αυτό ιδιαίτερα εντυπωσιακή- αναβίωση του Μάη του ’68 στις εικόνες των πανώ και στα συνθήματα των νεολαιίστικων διαδηλώσεων, όσο και από το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις επιβλήθηκαν στις συνδικαλιστικές ηγεσίες από τη βάση των οργανώσεών τους, από τους «από κάτω». Συγκεκριμένα, ακόμα και οι ηγεσίες των πιο μαχητικών εργατικών συνδικάτων (CGT, FO, Sud) ζητούσαν στην αρχή μόνον κάποιες «αλλαγές» στο επίμαχο νομοσχέδιο και όχι την απόσυρσή του, και για αυτό καλούσαν σε διαδήλωση μόνο στις 31 Μαρτίου, δηλαδή κατόπιν εορτής και για την –παραδοσιακή πια- τιμή των όπλων.

Τελικά, ήταν οι αυτόνομες πρωτοβουλίες των «ανώνυμων», όπως π.χ. εκείνη μιας φεμινίστριας που έγραψε και κυκλοφόρησε ένα κείμενο/καταγγελία του νομοσχεδίου το οποίο μέσα σε λίγες μέρες συγκέντρωσε πάνω από 1 εκατομμύριο υπογραφές (!), που έσπρωξαν πρώτα τα νεολαιίστικα (UNEF για τους φοιτητές, και FIDL για τους μαθητές) και μετά τα εργατικά συνδικάτα όχι μόνο να κινητοποιηθούν αλλά και να ριζοσπαστικοποιήσουν τις διεκδικήσεις τους. Ενδεικτικό μάλιστα αυτής της ριζοσπαστικοποίησης είναι το γεγονός ότι οι ηγεσίες των περισσότερων από αυτά τα συνδικάτα, νεολαιίστικα και εργατικά, πρόσκεινται παραδοσιακά στο κυβερνών Σοσιαλιστικό κόμμα και αρκετά από τα στελέχη τους είναι μέλη αυτού του κόμματος. Η σημερινή τους σκληρή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και την ηγεσία του κόμματος, είναι απλώς ενδεικτική της μεγάλης κρίσης της γαλλικής Σοσιαλδημοκρατίας, που αποτυπώνεται εξάλλου στην –ιστορικά μοναδική- κατάρρευση της δημοτικότητας του διδύμου Ολάντ-Βαλς, που βρίσκεται πια σταθερά κάτω από το 20%!

Όμως, το κωμικό και συνάμα τραγικό είναι ότι αυτές ακριβώς τις μέρες διάλεξε η ηγεσία του γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος για να δώσει τη χαριστική βολή στο Μέτωπο της Αριστεράς (Front de Gauche), και να υποσχεθεί τη σύμπραξή της με το… Σοσιαλιστικό κόμμα! Πως; Μα, δηλώνοντας όχι μόνο ότι θα μετάσχει με τον Γενικό Γραμματέα της Πιερ Λωράν στις προκριματικές εκλογές του Σοσιαλιστικού κόμματος, για την ανάδειξη του «κοινού υποψηφίου της Αριστεράς» στις προεδρικές εκλογές του 2017, αλλά και ότι θα υποστηρίξει το νικητή αυτών των «προκριματικών, που φυσικά δεν θα είναι παρά ο Φρανσουά Ολάντ ή έστω ο ακόμα χειρότερος διάδοχός του! Ελάχιστα εύσχημος τρόπος για να παραδοθείς σε μια Σοσιαλδημοκρατία σε ιστορική κρίση, που επιπλέον έχει να επιδείξει ένα έργο που θα ζήλευε και ο πιο αντιδραστικός Σαρκοζί…

Όπως και νάχει, το λόγο έχουν πια όχι οι ηγεσίες αλλά οι «από κάτω» που δείχνουν αποφασισμένοι να μην αρκεστούν στις μικροϋποχωρήσεις της κυβέρνησης Βαλς και να οδηγήσουν τον αγώνα τους μέχρι τη τελική νίκη. Με άλλα λόγια, επιτέλους κάτι κουνιέται στη γαλλική κοινωνία και αυτό το «κάτι» δεν είναι παρά η συσσωρευμένη οργή εκατομμυρίων πολιτών που, με επικεφαλής τη νεολαία, υπόσχονται μια συνέχεια τόσο συναρπαστική όσο και πολλά υποσχόμενη. Σε αυτή την γκρίζα και μέρα με τη μέρα όλο και πιο φαιά Ευρώπη της αβάσταχτης λιτότητας, ένα μαζικό, ριζοσπαστικό και αντιφιλελεύθερο γαλλικό κίνημα της νεολαίας και των εργαζομένων θα ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε για να αναθαρρήσουμε και να ξαναβρούμε την αισιοδοξία μας. Και εδώ και σε όλη τη Γηραιά μας ήπειρο!...

Πηγή:

Comments

Popular posts from this blog

New York Times accidentally destroys the Western propaganda on Venezuela

globinfo freexchange
In another rare 'real journalism' short crisis, the New York Times decided to reveal the truth about the trucks with 'humanitarian aid' on the Colombia-Venezuela border, that were set on fire.
As The Interceptreported:
On February 24, CNN told the world what we all now know is an absolute lie: that “a CNN team saw incendiary devices from police on the Venezuelan side of the border ignite the trucks,” though it generously added that “the network’s journalists are unsure if the trucks were burned on purpose.
Other media outlets endorsed the lie while at least avoiding what CNN did by personally vouching for it. “Humanitarian aid destined for Venezuela was set on fire, seemingly by troops loyal to Mr Maduro,The Telegraph claimed. The BBC uncritically printed: “There have also been reports of several aid trucks being burned – something Mr Guaidó said was a violation of the Geneva Convention.
That lie – supported by…

The underground war between Venezuela and the US big oil cartel confirmed through WikiLeaks

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD) holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A document under the title VENEZUELA: AMERICAN OIL AND SERVICE COMPANIES ENGAGE AMBASSADOR, from July, 2009, depicts the agony of the US oil corporations to stay in Venezuela, as they had already lost control over country's rich reserves.
The summary…

Neoliberal fascists attempt to regain control over the European continent to prevent a Leftist revival

While the neoliberal regime is pushing Jeremy Corbyn for a second Brexit referendum, Brussels bureaufascists visit Greece to make sure that the country will remain on the path of neoliberal destruction.
globinfo freexchange
UK's neoliberal regime is now pushing Jeremy Corbyn to promise a second Brexit referendum, hoping to reverse current Brexit vote. As the Independentreported:
Jeremy Corbyn is under new pressure to fully back giving the public a Final Say on Brexit after his own version of EU withdrawal was emphatically rejected in the Commons. His vision of the UK leaving Europe was defeated by a margin of 240 votes to 323, meaning the leader will now be expected to fulfil a promise to bring forward or support a vote to approve a new referendum. The 83-vote defeat comes after Mr Corbyn told Labour MPs on Monday that he was ready to support moves to demand a public vote, having lost a string of MPs who resigned in part over his Brexit strategy.
It appears that the blackmail worked …

Fraudulent neoliberalism was born when it was assumed that the banking parasites produce real value

Democracy At Work
Adam Smith looked on bankers as if they were unproductive. Essentially said they're parasites who kind of live off the value created by others. Bankers - if you have a labor theory of value - it's hard to see how bankers can be producing value.
Before the 1970s, financial services were not included in the calculation of gross domestic product (GDP). In other words, they were considered as adding nothing to the total value of gross domestic product. Only after 1970 did they get included, and now, of course, they're considered to be great value producers. So, do financiers produce value? This starts to become a very important kind of question.

To save Labour from the wreckers, Corbyn needs big balls (and a willie)

In 2015, anti-war socialist Jeremy Corbyn caused a stunning shock when, as a 500-1 shot, he became elected as Labour Party leader. Corbyn’s campaign engendered great enthusiasm among those desperate for Labour to make a clean break with elite-friendly pro-war neoliberal Blairism.
by Neil Clark
In the 2017 general election Corbyn defied the odds, and the smug inside the tent pundits again, with Labour achieving its biggest increase in its share of the vote since 1945.
Corbyn seemed to be on an unstoppable path to Number 10. But since then momentum has been lost. Literally.
Let’s call out the elephant in the room. The pro-Israel lobby in Labour and outside of it has never been reconciled to having a pro-Palestinian peace activist as party leader and potential Prime Minister.
They have done everything possible to destroy Corbyn personally and professionally, with charges of ’anti-Semitism’ the weapon of choice. But Corbyn hasn’t done himself any favours by failing to fight back forcefully ag…

As mainstream journalists acknowledge Douma attacks were “staged,” the “humanitarian” Syria regime-change network tries to save a sinking ship

There is increasing desperation on the part of the “humanitarian” regime-change network to protect its influence and the power of its narratives, not just in Syria but in future conflicts.
by Whitney Webb and Vanessa Beeley
Part 3 - Global Public Policy Institute’s place in regime-change network
Beyond Schneider’s conflicts of interests by virtue of his work history and current associations, the organization that employs him — the Global Public Policy Institute — is directly connected to an oligarch-directed and oligarch-funded regime-change network that specializes in manufacturing “humanitarian” justifications for Western military adventurism abroad. The main oligarchs who drive this network, as detailed in a recent articles series at MintPress, include Jeffrey Skoll, George Soros, Pierre Omidyar, and Ted Turner — philanthrocapitalists aligned with the neoliberal, globalist agendas of the U.S/U.K alliance.
In addition to its stated mission of “improving global governance,” in line with…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 3ο - Η «κατασκευή» υποχρεώσεων
Οπωσδήποτε η Βενεζουέλα είχε νομικές και οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι σε ξένα κράτη. Ωστόσο, αυτές δημιουργήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με τέτοιο τρόπο από τις Μεγάλες Δυνάμεις που οδηγούσαν ουσιαστικά στην πλήρη υποταγή του αδύναμου λατινοαμερικανικού κράτους.
Ο ίδιος ο Βρετανός επιτετραμμένος στο Καράκας Richard Edwardes είχε ανακαλύψει από τη δεκαετία του 1860 τον μηχανισμό απάτης πο…

UK's panicked neoliberal regime desperate to build a third loyal party to halt Corbyn's progressive counterattack

globinfo freexchange
Right after the seven neoliberal Blairites left the Labour party towards the formation of a new "independent" party, three Tories decided to join them.
As the Guardianreported: “Three Conservatives have quit their party to join the new Independent Group of MPs, declaring that hard Brexiters have taken over and that the modernising wing of the party has been 'destroyed'. Anna Soubry, Sarah Wollaston and Heidi Allen explained their decision to join the new group, founded this week by seven Labour MPs, who also left their party.
It all happened too fast and someone would be rather naive to believe that these moves were not pre-agreed and fully coordinated.
All the picks appear to be carefully selected. The establishment takes back those who has raised carefully with the 'principles' of the neoliberal ideology in order to save them from the collapsing conservative party and the Corbynism-'contaminated' Labour. Next step, a third 'ind…

The war criminal Elliott Abrams and the liberals who love him

Elliott Abrams, who is steering Trump’s Venezuela policy, has a long track record of war crimes. Yet a number of liberal commentators are rushing to his defense.
by Paul Heideman
Part 1
Practically the entire American political establishment and corporate press are repeating the Trump administration’s claims to have humanitarian motives in Venezuela. As that administration inches closer to full-blown military invasion, whether direct or by proxy, it behooves us to look into the track record of the officials steering this so-called “humanitarian policy.” None other are more deserving of scrutiny than Elliott Abrams, whose crimes have spanned the globe, from El Salvador to Nicaragua to Iraq.
Before this month, Elliott Abrams was likely glad to have been largely forgotten by the U.S. public. When the Trump administration announced Abrams’ appointment as U.S. Special Representative in Venezuela in late January, the news caused some ripples on the Left, but across mainstream media outlets, the…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 1ο
Θα μπορούσαν όλα αυτά να συμβαίνουν το 2019, αλλά συνέβαιναν στη Βενεζουέλα του 1899, όταν η Δύση έπρεπε να τακτοποιήσει πάλι έναν μισητό δικτάτορα κάπου στην Καραϊβική.
Οι ομοιότητες διαβολικές. Η κατάληξη ίδια;
Πράγματι, η Βενεζουέλα την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα είχε βυθιστεί σε εμφυλίους οι οποίοι ακύρωναν τις όποιες προσπάθειες είχαν γίνει από τις κυβερνήσεις των φιλελεύθερων των προηγούμενων δεκαετιών.