Skip to main content

The populist revolution: Bernie and beyond

by Ellen Brown

The world is undergoing a populist revival. From the revolt against austerity led by the Syriza Party in Greece and the Podemos Party in Spain, to Jeremy Corbyn’s surprise victory as Labour leader in the UK, to Donald Trump’s ascendancy in the Republican polls, to Bernie Sanders’ surprisingly strong challenge to Hillary Clinton – contenders with their fingers on the popular pulse are surging ahead of their establishment rivals.

Today’s populist revolt mimics an earlier one that reached its peak in the US in the 1890s. Then it was all about challenging Wall Street, reclaiming the government’s power to create money, curing rampant deflation with US Notes (Greenbacks) or silver coins (then considered the money of the people), nationalizing the banks, and establishing a central bank that actually responded to the will of the people.

Over a century later, Occupy Wall Street revived the populist challenge, armed this time with the Internet and mass media to spread the word. The Occupy movement shined a spotlight on the corrupt culture of greed unleashed by deregulating Wall Street, widening the yawning gap between the 1% and the 99% and destroying jobs, households and the economy.

Donald Trump’s populist campaign has not focused much on Wall Street; but Bernie Sanders’ has, in spades. Sanders has picked up the baton where Occupy left off, and the disenfranchised Millennials who composed that movement have flocked behind him.

The Failure of Regulation

Sanders’ focus on Wall Street has forced his opponent Hillary Clinton to respond to the challenge. Clinton maintains that Sanders’ proposals sound good but “will never make it in real life.” Her solution is largely to preserve the status quo while imposing more bank regulation.

That approach, however, was already tried with the Dodd-Frank Act, which has not solved the problem although it is currently the longest and most complicated bill ever passed by the US legislature. Dodd-Frank purported to eliminate bailouts, but it did this by replacing them with “bail-ins” – confiscating the funds of bank creditors, including depositors, to keep too-big-to-fail banks afloat. The costs were merely shifted from the people-as-taxpayers to the people-as-creditors.

Worse, the massive tangle of new regulations has hamstrung the smaller community banks that make the majority of loans to small and medium sized businesses, which in turn create most of the jobs. More regulation would simply force more community banks to sell out to their larger competitors, making the too-bigs even bigger.

In any case, regulatory tweaking has proved to be an inadequate response. Banks backed by an army of lobbyists simply get the laws changed, so that what was formerly criminal behavior becomes legal. (See, e.g., CitiGroup’s redrafting of the “push out” rule in December 2015 that completely vitiated the legislative intent.)

What Sanders is proposing, by contrast, is a real financial revolution, a fundamental change in the system itself. His proposals include eliminating Too Big to Fail by breaking up the biggest banks; protecting consumer deposits by reinstating the Glass-Steagall Act (separating investment from depository banking); reviving postal banks as safe depository alternatives; and reforming the Federal Reserve, enlisting it in the service of the people.

Time to Revive the Original Populist Agenda?

Sanders’ proposals are a good start. But critics counter that breaking up the biggest banks would be costly, disruptive and destabilizing; and it would not eliminate Wall Street corruption and mismanagement.

Banks today have usurped the power to create the national money supply. As the Bank of England recently acknowledged, banks create money whenever they make loans. Banks determine who gets the money and on what terms. Reducing the biggest banks to less than $50 billion in assets (the Dodd-Frank limit for “too big to fail”) would not make them more trustworthy stewards of that power and privilege.

How can banking be made to serve the needs of the people and the economy, while preserving the more functional aspects of today’s highly sophisticated global banking system? Perhaps it is time to reconsider the proposals of the early populists. The direct approach to “occupying” the banks is to simply step into their shoes and make them public utilities. Insolvent megabanks can be nationalized – as they were before 2008. (More on that shortly.)

Making banks public utilities can happen on a local level as well. States and cities can establish publicly-owned depository banks on the highly profitable and efficient model of the Bank of North Dakota. Public banks can partner with community banks to direct credit where it is needed locally; and they can reduce the costs of government by recycling bank profits for public use, eliminating outsized Wall Street fees and obviating the need for derivatives to mitigate risk.

At the federal level, not only can postal banks serve as safe depositories and affordable credit alternatives, but the central bank can provide a source of interest-free credit for the nation – as was done, for example, with Canada’s central bank from 1939 to 1974. The U.S. Treasury could also reclaim the power to issue, not just pocket change, but a major portion of the money supply – as was done by the American colonists in the 18th century and by President Abraham Lincoln in the 19th century.

Nationalization: Not As Radical As It Sounds

Radical as it sounds today, nationalizing failed megabanks was actually standard operating procedure before 2008. Nationalization was one of three options open to the FDIC when a bank failed. The other two were closure and liquidation, and merger with a healthy bank. Most failures were resolved using the merger option, but for very large banks, nationalization was sometimes considered the best choice for taxpayers. The leading U.S. example was Continental Illinois, the seventh-largest bank in the country when it failed in 1984. The FDIC wiped out existing shareholders, infused capital, took over bad assets, replaced senior management, and owned the bank for about a decade, running it as a commercial enterprise.

What was a truly radical departure from accepted practice was the unprecedented wave of government bailouts after the 2008 banking crisis. The taxpayers bore the losses, while culpable bank management not only escaped civil and criminal penalties but made off with record bonuses.

In a July 2012 article in The New York Times titled “Wall Street Is Too Big to Regulate,” Gar Alperovitz noted that the five biggest banks—JPMorgan Chase, Bank of America, Citigroup, Wells Fargo and Goldman Sachs—then had combined assets amounting to more than half the nation’s economy. He wrote:

With high-paid lobbyists contesting every proposed regulation, it is increasingly clear that big banks can never be effectively controlled as private businesses. If an enterprise (or five of them) is so large and so concentrated that competition and regulation are impossible, the most market-friendly step is to nationalize its functions. . . .

Nationalization isn’t as difficult as it sounds. We tend to forget that we did, in fact, nationalize General Motors in 2009; the government still owns a controlling share of its stock. We also essentially nationalized the American International Group, one of the largest insurance companies in the world, and the government still owns roughly 60 percent of its stock.

A more market-friendly term than nationalization is “receivership” – taking over insolvent banks and cleaning them up. But as Dr. Michael Hudson observed in a 2009 article, real nationalization does not mean simply imposing losses on the government and then selling the asset back to the private sector. He wrote:

Real nationalization occurs when governments act in the public interest to take over private property. . . . Nationalizing the banks along these lines would mean that the government would supply the nation’s credit needs. The Treasury would become the source of new money, replacing commercial bank credit. Presumably this credit would be lent out for economically and socially productive purposes, not merely to inflate asset prices while loading down households and business with debt as has occurred under today’s commercial bank lending policies.

A Network of Locally-Controlled Public Banks

Nationalizing” the banks implies top-down federal control, but this need not be the result. We could have a system of publicly-owned banks that were locally controlled, operating independently to serve the needs of their own communities.

As noted earlier, banks create the money they lend simply by writing it into accounts. Money comes into existence as a debit in the borrower’s account, and it is extinguished when the debt is repaid. This happens at a grassroots level through local banks, creating and destroying money organically according to the demands of the community. Making these banks public institutions would differ from the current system only in that the banks would have a mandate to serve the public interest, and the profits would be returned to the local government for public use.

Although most of the money supply would continue to be created and destroyed locally as loans, there would still be a need for the government-issued currency envisioned by the early populists, to fill gaps in demand as needed to keep supply and demand in balance. This could be achieved with a national dividend issued by the federal Treasury to all citizens, or by “quantitative easing for the people” as envisioned by Jeremy Corbyn, or by quantitative easing targeted at infrastructure.

For decades, private sector banking has been left to its own devices. The private-only banking model has been thoroughly tested, and it has proven to be a disastrous failure. We need a banking system that truly serves the needs of the people, and that objective can best be achieved with banks that are owned and operated by and for the people.

Source:

Comments

Popular posts from this blog

The real reason Boris Johnson pushes for a no-deal Brexit

globinfo freexchange

The UK political landscape looks increasingly chaotic, especially after Boris Johnson's ultimatum for a no-deal Brexit on 31 October. It looks like the whole country suffers from a general nervous breakdown through a "bellum omnium contra omnes" situation. But if you "follow the money", you will, eventually, see the whole picture quite clearly. And you will realize that this whole Brexit issue, is primarily the product of a merciless war among rival factions of the British capital.

In the mid-July, Reuters "exposed" some key supporters of Boris Johnson who have poured hundreds of thousands of pounds into his campaign. As Reutersreported:

          More than half the donations came from financiers and businessmen who funded the campaign to leave the European Union. The two biggest backers are Anthony Bamford, the billionaire chairman of the construction equipment maker JCB, and Jonathan Moynihan, chairman of venture capital fund Ipe…

Τα κρατικοδίαιτα τραπεζοπαράσιτα ετοιμάζονται για άλλο ένα μεγάλο πάρτι με κυβέρνηση Μητσοτάκη

globinfo freexchange
Οι γαλάζιοι υπηρέτες του κεφαλαίου ετοιμάζονται να ρίξουν άλλο ένα πακέτο δισεκατομμυρίων στις τραπεζικές μαύρες τρύπες. Αυτή τη φορά, θέλουν να τις απαλλάξουν από τα κόκκινα δάνεια και φυσικά ο λογαριασμός θα πάει, ως συνήθως, στα γνωστά υποζύγια.  
Όπως αποκάλυψε ρεπορτάζ του The Press Project:
Την έγκριση των ευρωπαϊκών θεσμών φέρεται να αναμένει η κυβέρνηση, ώστε να προχωρήσει σε σχέδιο «κρατικής υποβοήθησης» των τραπεζών, εφαρμόζοντας ουσιαστικά το σχέδιο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) για κρατική ενίσχυση προς κάλυψη των κόκκινων δανείων που αναμένεται να φτάσει τα 20 δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα, οι τράπεζες προχωρούν σε τιτλοποιήσεις κόκκινων δανείων ύψους 6,5 δισ. ευρώ, με πρώτη και καλύτερη τη Eurobank και τις υπόλοιπες να ακολουθούν. 
[...]
Υπενθυμίζεται πως λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, αλλά και μετά από αυτές, στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρέθηκε το «μαξιλάρι» των 37 δισ. ευρώ της προηγούμενης κυβέρνησης και τα σχέδια της…

Ο πραγματικός λόγος που ο Μπόρις Τζόνσον πιέζει για Brexit χωρίς συμφωνία

globinfo freexchange

Το Βρετανικό πολιτικό τοπίο μοιάζει να γίνεται όλο και πιο χαοτικό όσο πλησιάζουμε την 31η Οκτωβρίου, ημερομηνία-τελεσίγραφο που έχει ορίσει ο τωρινός Βρετανός πρωθυπουργός, Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος μάλιστα απειλεί με ένα Brexit χωρίς συμφωνία. Ολόκληρη η χώρα φαίνεται να βρίσκεται υπό το καθεστώς μιας γενικής νευρικής κρίσης, με τα διάφορα στρατόπεδα υπέρ και κατά του Brexix, το καθένα για τους δικούς του λόγους, να έχουν λάβει θέσεις μάχης σε μια "όλοι εναντίον όλων" κατάσταση. 
Όπως ανέφερε η Εφημερίδα των Συντακτών:  
«Στις Βρυξέλλες και στο Λονδίνο ένα ερώτημα ακούγεται όλο και πιο δυνατά: Mπορεί να αναχαιτιστεί ο Μπόρις Τζόνσον;»… Καυτή και εύλογη η απορία που μετέφερε χθες το πρακτορείο Associated Press, καθώς εντείνεται ραγδαία η ανησυχία και στις δύο πλευρές της Μάγχης πως ο νέος, σκληροπυρηνικός μπρεξιστής, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου όχι μόνο δεν μπλοφάρει επιμένοντας πως θα βγάλει τη χώρα από την Ε.Ε. στις 31 Οκτωβρίου με ή χωρ…

Τα identity politics και η "φεγγαρόφωτη" των νεοφιλελέδων

globinfo freexchange
Το χθεσινό άρθρο του Liberal που αφορά το πρόσωπο της νέας υφυπουργού Εργασίας, Δόμνας Μιχαηλίδου, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που οι Αμερικανοί ονομάζουν identity politics. 
Με τον όρο identity politics, οι Αμερικανοί περιγράφουν έναν τρόπο άκρως επιφανειακής πολιτικής προσέγγισης, που στην ουσία αποτελεί ένα τέχνασμα της νεοφιλελεύθερης σχολής, το οποίο έχει σαν στόχο να αποπροσανατολίσει και να απομακρύνει το κοινό από την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης. 
Η συγκεκριμένη τακτική χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τα Αμερικανικά ΜΜΕ κατά την προεκλογική περίοδο των προεδρικών εκλογών του 2016. Το φιλελεύθερο μιντιακό κατεστημένο εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον του Μπέρνι Σάντερς, αντίπαλου της Χίλαρι Κλίντον για το χρίσμα των Δημοκρατικών. Και αυτό, γιατί έβλεπε με τρόμο ότι οι σοσιαλιστικές πολιτικές που πρέσβευε ο Μπέρνι Σάντερς (εντελώς αντίθετες με τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου), είχαν τεράστια απήχηση σ…

Manufacturing uncritical thinking

by system failure
I was thinking about writing something related to a certain behavioural pattern that we often meet in the mainstream media journalist army. I was inspired by the impressively loud example of The New York Times' Bari Weiss, and how it was presented by Jimmy Dore in his show.


During this particular discussion with Joe Rogan, Weiss rushed to paint US presidential candidate, Tulsi Gabbard, as an "Assad toady", without even knowing what the characterization means. As Dore aptly pointed out: "That's what's called a 'received opinion'. So, it's not her own opinion. She has heard other people in her neoliberal bubble say that stuff, so she just repeats it. She doesn't even know what the insult means."
Ben Norton wrote on Twitter: "Neocon NY Times columnist Bari Weiss smeared Tulsi Gabbard (who bravely opposed regime change and US support for Salafi-jihadist contras) as an "Assad toady," then couldn't spell/de…

Άρχισαν να το μετανιώνουν από τώρα οι 'νοικοκυραίοι' πατριώτες;

failed evolution
Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα δικαιωνόμασταν τόσο γρήγορα. Ήδη από τα τέλη Μαΐου είχαμε γράψει:

Οι νεοφιλελεύθεροι ιμπεριαλιστές λοιπόν έστησαν το τέλειο κόλπο. Θέλοντας να ετοιμάσουν την απόλυτα αφοσιωμένη μαριονέτα τους, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, για να αναλάβει την εξουσία, έστησαν το σκηνικό στα μέτρα του. Έβαλαν τον Τσίπρα να υπογράψει μνημόνιο, να υπογράψει τη συμφωνία των Πρεσπών και γενικά να κάνει όλη τη βρόμικη δουλειά για να μη λερωθεί ο 'ατσαλάκωτος' Κυριάκος.
Το εγχώριο μιντιακό κατεστημένο δεν έχασε χρόνο. Άρχισε αμέσως νέες επιχειρήσεις προπαγάνδας με επίκεντρο τη συμφωνία των Πρεσπών, προκειμένου να φανεί ότι η εγχώρια δεξιά, όσο και αν έχει αλλάξει, δεν έχει χάσει τα πατριωτικά ανακλαστικά της, σε αντίθεση με τους 'προδότες Αριστερούς'.  
Η προπαγάνδα έπιασε, και ένα σημαντικό ποσοστό των λούμπεν μικροαστών πήγε στην κάλπη θυμωμένο, προκειμένου να τιμωρήσει τον 'ανθέλληνα' Τσίπρα. Η μιντιακή πλύση εγκεφάλου κατάφερε με τ…

Η ουσία πίσω από τη νέα επιχείρηση προπαγάνδας με αφορμή τις συντάξεις-μαμούθ

failed evolution

Με το γνωστό στυλ, τα ιδιωτικά ΜΜΕ σχεδίασαν μια νέα επιχείρηση προπαγάνδας με όχημα την "ανακάλυψη" των συντάξεων-μαμούθ. Τα μιντιακά "λαγωνικά" έδωσαν άλλη μια πάσα, αυτή τη φορά στον υπουργό εργασίας, Γιάννη Βρούτση, προκειμένου να επιδοθεί στο τυπικό αντι-ΣΥΡΙΖΑ κρεσέντο με ύφος εισαγγελέα. 
Η Έφη Αχτσιόγλου, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους δίνοντας την πραγματική εικόνα:  
              Για όσους ασφαλίζονταν με τα παλαιά καθεστώτα (πριν τον ν. 4387/2016) αλλά αιτήθηκαν συνταξιοδότησης μετά τον ν. 4387/2016 και μετά την 01.01.2019, ακριβώς επειδή το παλαιό σύστημα για κάποιες κατηγορίες ασφαλισμένων δεν προέβλεπε ανώτατα όρια εισφορών δεν προέκυπταν και ανώτατα όρια συντάξεων. Για τον λόγο αυτό   είχαμε επεξεργαστεί και δρομολογήσει νομοθετική ρύθμιση η οποία έθετε ανώτατο όριο σύνταξης το δωδεκαπλάσιο της εθνικής σύνταξης, όμως η ρύθμιση αυτή δεν πρόλαβε να περάσει από τη Βουλή καθώς προκηρύχθηκαν πρόωρα εκλογές.
Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα…

Απόλυτη επιβεβαίωση: ο ιδεολογικός φανατισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη την έφερε κιόλας μπροστά στο πρώτο αδιέξοδο

globinfo freexchange

Για άλλη μια φορά επιβεβαιωνόμαστε πανηγυρικά. Αμέσως μετά την αναγνώριση του αποτυχημένου πραξικοπηματία Χουάν Γκουαϊδό από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, είχαμε επισημάνει ότι:

Η κίνηση αυτή αποτελεί άλλη μια απόδειξη ότι ακόμα και η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης θα καθορίζεται, ως επί το πλείστον, από τον τυφλό φανατισμό της και όχι από μελετημένες κινήσεις που απαιτούν συνεχείς ελιγμούς και συνετές αποφάσεις.

Ασχέτως ιδεολογικού προσανατολισμού και προτιμήσεων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έπρεπε να εκμεταλλευτεί την ουδέτερη στάση της χώρας όσον αφορά τη Βενεζουέλα και να έχει την υπομονή να περιμένει να δει που θα οδηγήσουν οι διαπραγματεύσεις. Όμως αντί να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα που απέκτησε η χώρα με την ουδέτερη στάση, κάτω από τις παρούσες συνθήκες, έσπευσε να το σπαταλήσει, λόγω της ιδεολογικής εμμονής που χαρακτηρίζει τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της.

Αυτό είναι ένα δείγμα του ιδεολογικού φανατισμού που διακατέχει τα γαλάζια στελέχη και πο…

Οι γαλάζιοι υπηρέτες του κεφαλαίου βάζουν μπρος τον 'οδοστρωτήρα'

globinfo freexchange
Αφού πούλησαν μπόλικο πατριωτιλίκι στους 'Μακεδονομάχους' για να πάρουν αυτοδυναμία, τώρα είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν, για λογαριασμό των 'μεγάλων αφεντικών'. Κυριολεκτικά. Η χειρότερη δεξιά της μεταπολίτευσης, ανοίγει το δρόμο για τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, καθώς ο Κυριάκος βάζει μπρος τον 'οδοστρωτήρα' κατά των εργαζομένων. Το πόσο απόλυτα αφοσιωμένη είναι η γαλάζια παράταξη στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου φάνηκε κιόλας ξεκάθαρα.
Μετά τις προχθεσινές (ν)τροπολογίες, τις οποίες πέρασε με σχεδόν πραξικοπηματικό τρόπο η κυβέρνηση Μητσοτάκη, καταργείται η υποχρέωση των εργοδοτών να αιτιολογούν απολύσεις αλλά και η ευθύνη εργολάβων/υπεργολάβων απέναντι στους εργαζομένους τους. Και οι δυο παραπάνω ρυθμίσεις είχαν εισαχθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.' 
Δικαιωνόμαστε απόλυτα όταν υποστηρίξαμε ότι η υφυπουργός Εργασίας, το δεξί χέρι του Βρούτση, λόγω φανατικής προσήλωσης στην ιδεολογία της, αναμένεται να πετσοκό…

US Air Force and Raytheon join Navy and Lockheed Martin by Introducing Directed Energy Weapons

After many years of speculation as to weather the use of Directed Energy Weapons in war would be unleashed upon the world, we now have our answer. [...] The U.S. Navy and Lockheed Martin were the first to announce a system called HELIOS (High-Energy Laser and Integrated Optical-Dazzler with Surveillance).

[...]

As you can see, much of the focus is centered around countering drone attacks. The new announcement from the U.S. Air Force also focuses primarily on this threat, both from the cheap and readily available quadcopter drones that can be modified, to much more advanced A.I. drone swarms.

[...]

As nation after nation becomes wired for war and neutralizes then surpasses each other, new methods must be developed to maintain military supremacy. This is the nature of military conflict and one of the prime reasons why the world seems to have new security threats each and every day. It becomes one endless problem-reaction-solution loop that only serves to benefit those who are investe…