Skip to main content

Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και ο νέος αυριανισμός

Ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει από τη θέση που βρίσκεται τώρα, της βαθιάς πολιτικής κρίσης, να εξοκείλει στην ολοκληρωτική ανυποληψία – όχι μόνο λόγω της ανακολουθίας της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά κυρίως για τον τρόπο-υπεράσπισής της.

Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, Αυγουστίνος Ζενάκος – “Unfollow”

Αν η αποδοχή και η εφαρμογή του μνημονίου είναι καθαυτή μια αξιοκατάκριτη αλλά πάντως πολιτική στρατηγική στροφή, οι μέθοδοι με τις οποίες γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί η στροφή αυτή ως υπερασπίσιμη αποκαλύπτουν έναν αναδυόμενο κόσμο απολιτικής χαμέρπειας και κατακίτρινης βαναυσότητας.

Δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα που να μπορεί να υποστηρίξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μεταλλαχθεί. Αν η μετάλλαξη είναι «καλή» ή «κακή», προς όφελος ή προς ζημία της κοινωνίας, είναι ενδεχομένως ζήτημα πολιτικών απόψεων, πάντως έχει συντελεστεί: τίποτε δεν θυμίζει αυτήν τη στιγμή το κόμμα που κατακεραύνωνε τα μνημόνια και τη λιτότητα, που αντιδρούσε σθεναρά σε κάθε νομοθέτημα που οι προηγούμενες κυβερνήσεις έφερναν προς ψήφιση, που αποδομούσε το θέσφατο της δημοσιονομικής πειθαρχίας, που θα ακύρωνε κάθε ιδιωτικοποίηση -ξεπούλημα, έλεγε- της δημόσιας περιουσίας, που εξάγγελλε λογιστικό έλεγχο του χρέους, διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του και ρήτρα ανάπτυξης για το υπόλοιπο, που παιάνιζε την οργή των «Αγανακτισμένων», που συμπαραστεκόταν στο κίνημα των Σκουριών, που μιλούσε για «αποικιοκρατία» κι έλεγε στην κυρία Μέρκελ να γυρίσει πίσω. Ακόμη περισσότερο, τίποτε δεν θυμίζει πως αυτό το κόμμα κάποτε είχε στο κέντρο της αντίληψής του ότι «το ευρώ δεν είναι φετίχ», πως δηλαδή έστω κι αν η πρώτη επιλογή του ήταν η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν ανεξαρτήτως κοινωνικού κόστους, διότι προτεραιότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ένα νόμισμα, αλλά οι συγκεκριμένες ασκούμενες πολιτικές και ο κοινωνικός αντίκτυπος τους.

Για τη μετάλλαξη αυτή υπήρξαν προειδοποιήσεις, στάδια και κλιμάκωση – που τα έχουμε αφηγηθεί από τις σελίδες τούτου του περιοδικού. Ίσως λοιπόν, τουλάχιστον για κάποιους παρατηρητές, οι εξελίξεις του τελευταίου μήνα να μην ήταν ολωσδιόλου απροσδόκητες. Δεν παύει, ωστόσο, να είναι συγκλονιστικός ο τρόπος με τον οποίο ένα κόμμα, που πολιτεύτηκε με τέτοια προτάγματα και με τέτοιο δημόσιο λόγο, έρχεται να πει λίγους μήνες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης πως «εκβιάστηκε» και πως τελικά η έκκλησή του για σεβασμό της δημοκρατίας δεν έγινε αποδεκτή από τους «εταίρους» μας. Δεν παύει να είναι συγκλονιστικός και ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση της «πρώτης-φοράς-Αριστερά» δηλώνει πως δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική από το να αποδεχτεί, να επιβάλει στο κοινοβούλιο με άκρως αντιδημοκρατική διαδικασία και να εφαρμόσει το σκληρότερο μνημόνιο που έχουμε δει ως τώρα.

Δεν παύει να είναι συγκλονιστικός ο τρόπος με τον οποίο η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ οικοδομεί το απαράδεκτο επιχείρημα ότι της οφείλεται «στήριξη» προκειμένου να μην ευοδωθεί το «πραξικόπημα» που απειλούσε να την εκθρονίσει αν δεν δεχόταν το μνημόνιο – το οποίο, όμως, δέχτηκε και συνεπώς η στήριξη που ζητά κατά του πραξικοπήματος σημαίνει στήριξη του μνημονίου που η ίδια δεν θέλει αλλά πρέπει να εφαρμόσει για να μη δικαιωθούν οι πραξικοπηματίες που το ήθελαν!

Άσχετα με τις προθέσεις και τις επιδιώξεις, που σίγουρα δεν ήταν ίδιες για κάθε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, η μετάλλαξη αυτή έχει επιπτώσεις πέρα ως πέρα αντικειμενικές: η αφήγηση της απουσίας εναλλακτικής παγιώνεται σε όλο το φάσμα σχεδόν του πολιτικού συστήματος· οι αγώνες της μνημονιακής πενταετίας νοηματοδοτούνται ως αδιέξοδες διαμαρτυρίες απέναντι στο ανυπέρβλητο· το μνημονιακό πολιτικό κεφάλαιο ανανεώνεται από το μοναδικό απόθεμα που είχε απομείνει στη χώρα, αυτό του ΣΥΡΙΖΑ· και η μνημονιακή νομοθεσία ψηφίζεται από τα χέρια όσων έχουν καταγραφεί ως «έντιμοι» και «άφθαρτοι», διεμβολίζοντας έτσι τη συμβολική σύνδεση μνημονίου και διαπλοκής – αυτό, άλλωστε, προβάλλεται και ως το ύστατο επιχείρημα στήριξης της κυβέρνησης, πως μπορεί να έφερε μνημόνιο αλλά τουλάχιστον θα το εφαρμόσει καταπολεμώντας τη διαφθορά. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως στον ΣΥΡΙΖΑ η μεταδημοκρατική ΕΕ αντικειμενικά βρίσκει τον ιδανικό, και τον απρόθυμο, πολιτικό σύμμαχο του νεοφιλελεύθερου προγράμματος.

Είναι φανερό πως μπροστά σε μια τέτοια συνθήκη, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν «όχι» στα προαπαιτούμενα της νέας συμφωνίας έπραξαν το στοιχειωδώς συνεπές. Όποια κι αν είναι η συγκεκριμένη κριτική που μπορεί να ασκηθεί στον καθένα, και ιδιαίτερα στα προβεβλημένα στελέχη, δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί με το γεγονός ότι έχουν δίκιο. Κι εδώ είναι που η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, υπό τη διεύθυνση της ηγετικής ομάδας και του πρωθυπουργού, αποκτά ένα ακόμη πιο σκοτεινό πρόσωπο: αν η αποδοχή και η εφαρμογή του μνημονίου είναι καθαυτή μια αξιοκατάκριτη αλλά πάντως πολιτική στρατηγική στροφή, οι μέθοδοι με τις οποίες γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί η στροφή αυτή ως υπερασπίσιμη αποκαλύπτουν έναν αναδυόμενο κόσμο απολιτικής χαμέρπειας και κατακίτρινης βαναυσότητας.

Οι επιθέσεις εναντίον των διαφωνούντων βουλευτών από τα συστημικά ΜΜΕ είναι μνημεία ρυπαρότητας, σε βαθμό που να δικαιούται κανείς να μιλήσει για έναν νέο αυριανισμό, απλωμένο σχεδόν στο σύνολο των ΜΜΕ της χώρας. Σ’ αυτές συγκαταλέγονται οι προσπάθειες να παρουσιαστούν η Πρόεδρος της Βουλής ως νεοναζί, ο επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας ως μπουκαδόρος, ο πρώην υπουργός Οικονομικών ως χάκερ προσωπικών δεδομένων και η πρώην υπουργός Οικονομίας ως κοινή απατεώνισα.

Τη Ζωή Κωνσταντοπούλου την κατηγορούν για αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά, περιφέρονται σε κανάλια, εφημερίδες, ραδιόφωνα και κοινωνικά δίκτυα σκορπώντας μομφές εναντίον της περί δήθεν προσβολής της κοινοβουλευτικής τάξης και της ίδιας της δημοκρατίας. Το δε παρατσούκλι «Μακάρθαινα» δίνει και παίρνει στους λογαριασμούς των κοινωνικών δικτύων των εραστών τουΑκραίου Κέντρου. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ωστόσο, μοιάζει να είναι από τους ελάχιστους -αν όχι η μόνη- που υπερασπίζεται ακριβώς αυτό για το οποίο δήθεν κόπτονται οι πολέμιοί της: την ελεύθερη και δημοκρατική λειτουργία του κοινοβουλίου. «Κανένα κοινοβούλιο δεν μπορεί να νομοθετεί υπό τέτοιες ασφυκτικές προθεσμίες. Είναι υποχρέωση της Βουλής και των θεσμικών εγγυητών της να μην επιτρέψουμε ο εκβιασμός που γίνεται στην κυβέρνηση να ολοκληρωθεί. Οφείλουμε όλοι μας, συγκροτημένα, να ζητήσουμε από τους λεγάμενους εταίρους να εφαρμόσουν τις υποχρεώσεις τους, που είναι ο σεβασμός στη δημοκρατία και την κοινοβουλευτική διαδικασία» υποστήριζε μάταια στην ομιλία της στην κοινή συνεδρίαση των τεσσάρων επιτροπών της βουλής, λίγο πριν την ψήφιση του δεύτερου πακέτου προαπαιτουμένων.

Ο «δραχμολάγνος», ο «μπουκαδόρος», το «πραξικόπημα της κάλπικης λίρας», το «μεγάλο ριφιφί». Τι δεν ακούστηκε και τι δεν γράφτηκε αυτές τις μέρες για τον «τρελό» με τον οποίο έμπλεξε ο πρωθυπουργός, όπως διαρρέεται -και πάντως δεν διαψεύδεται- ότι δήλωσε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας ακούγοντας το περιβόητο εναλλακτικό σχέδιο Λαφαζάνη. Δεν ήταν όμως ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας αυτός που δήλωνε στην ΕΡΤ το καλοκαίρι του Ί2 ότι τον εκφράζει απόλυτα η δήλωση του Παναγιώτη Λαφαζάνη ότι «το νόμισμα δεν είναι φετίχ»; Ότι τα μνημόνια είναι αυτά που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια έξω από την Ευρώπη και μας πηγαίνουν προς την Αφρική, καθώς «μια χώρα με 1,5 εκατομμύριο ανέργους, μισθούς των 300 ευρώ, κατεστραμμένα σχολεία και νοσοκομεία, παιδιά να πεινάνε στον δρόμο, δεν θα είναι χαρούμενη επειδή θα έχει ευρώ»; Ότι η προϋπόθεση για να μείνει κανείς στο ευρώ είναι οι λελογισμένες θυσίες του λαού και όχι η αφαίμαξή του; Ή μήπως το τρίτο μνημόνιο που έφερε η κυβέρνηση μοιάζει ξαφνικά στον κ. Τσίπρα ότι εξασφαλίζει «ευρωπαϊκούς» όρους ζωής για τους κατοίκους της χώρας του;

Υποκλοπές και χάκινγκ, μάθαμε από την εφημερίδα Καθημερινή ότι προέβλεπε το «Plan Β» του Γ. Βαρουφάκη. Θα υπέκλεπτε, λέει, τους ΑΦΜ των “Ελλήνων πολιτών, χακάροντας την ιστοσελίδα του taxisnet. Οι αποκαλύψεις αυτές, όπως υποστηρίζει η εφημερίδα, έγιναν από τον ίδιο σε «conference call» (!) με επενδυτές και στελέχη διεθνών hedge funds. Βέβαια, ουδείς στάθηκε στο τι θα έκανε ο πρώην υπουργός τους ΑΦΜ που θα «υπέκλεπτε». Ποιο ήταν το πραγματικό σχέδιο και σε ποια περίπτωση θα έμπαινε σε εφαρμογή. Κι αυτό που επίσης μοιάζει αλήθεια, είναι πως, όσες εκκεντρικότατες κι αν μπορεί κανείς να καταλογίσει στον πρώην υπουργό, τη δουλειά του έκανε. Διερευνούσε δηλαδή εναλλακτικό σχέδιο σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας εννοούσαν αυτά που έλεγαν προεκλογικά. Ότι δηλαδή δεν θα επιτρέψουν στην Ευρώπη να εκβιάζει άλλο τη χώρα και τους πολίτες της, συνεχίζοντας την επιβολή της άγριας λιτότητας των μνημονίων.

Ο βουλευτής Ηρακλείου της ΝΔ Λευτέρης Αυγενάκης, σε ρόλο λαγού, κάνει την αρχή εντός κοινοβουλίου ρωτώντας αν αληθεύουν οι πληροφορίες ότι προβεβλημένος υπουργός αποδέσμευσε προθεσμιακές καταθέσεις πριν κλείσουν οι τράπεζες. Τη σκυτάλη παίρνουν τα πάντα πρόθυμα ΜΜΕ, που εντοπίζουν το «σκάνδαλο» στο πρόσωπο της πρώην υπουργού Νάντιας Βαλαβάνη και από εκείνη την ώρα δεν σταματούν οι δημοσιεύσεις. Οι διαψεύσεις της δεν έχουν καμία σημασία. Τι κι αν εξηγεί ότι ο λογαριασμός δεν ανήκει στην ίδια αλλά στη μητέρα της, ότι δεν τον διαχειρίζεται η ίδια, ότι το ποσό δεν είναι 200 χιλιάδες αλλά 100 χιλιάδες ευρώ, ότι η ανάληψη δεν έγινε μία εβδομάδα πριν την επιβολή των capital controls αλλά δύο εβδομάδες νωρίτερα, τι κι αν ζητάει άρση του τηλεφωνικού της απορρήτου για να επαληθεύσει τον ισχυρισμό της ότι δεν μίλησε με τη μητέρα της με σκοπό να την ενημερώσει για τον επαπειλούμενο έλεγχο κεφαλαίων, καθώς ούτε η ίδια το γνώριζε τη στιγμή που έγινε η ανάληψη. Οι πάντα πρόθυμοι δημοσιογράφοι θα φτάσουν στο σημείο να δημοσιεύσουν μέχρι και φωτογραφία της με τη μητέρα της για να αποδείξουν ότι λίγες μέρες νωρίτερα είχαν βρεθεί και την είχε ενημερώσει. Το ότι η φωτογραφία ήταν από εκδήλωση του 2012, η ίδια φορούσε τιρκουάζ μπλούζα, ενώ ακόμα δεν έχει βγάλει τα μαύρα από το θάνατο του άντρα της -τον οποίο σημειωτέον είχαν αφαιρέσει από τη φωτογραφία-, είναι ένα απλό αστόχημα βολής στον κατά ριπάς πυροβολισμό εναντίον της.

Πάνω από τα προβεβλημένα στελέχη, προβάλλει το καθολικό σχήμα: όποιος διαφωνεί, είναι φαιδρός, υπερεπαναστάτης, ουτοπιστής, γκρουπούσκουλο, συνωμότης, επικίνδυνος για τη δημοκρατία και υπηρετεί «το σχέδιο του Σόιμπλε»· όποιος συμφωνεί είναι απλώς ρεαλιστής.

Θα ρωτήσει κανείς: αυτή την εκστρατεία λάσπης, όμως, την εξαπολύουν τα συστημικά ΜΜΕ – γιατί να τη χρεωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Η απάντηση είναι αποκαρδιωτική: όχι μόνο η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχει εγκαταλείψει ολοκληρωτικά τα στελέχη του και δεν τα υπερασπίζεται απέναντι στις χυδαίες επιθέσεις που δέχονται, αλλά έχει ήδη η ίδια υπολογίσιμη ιστορία συνομιλίας με τέτοιες τακτικές.

Το σχήμα «από τη μία οι ρεαλιστές, από την άλλη τα γκρουπούσκουλα» δεν εμφανίστηκε ξαφνικά τώρα, εν μέσω της οξείας αντιπαράθεσης για το νέο μνημόνιο. Χρονολογείται ήδη από πριν τις ευρωεκλογές του 2014, όταν άρχισε να συγκροτείται ένα δίκτυο ιστολογιών κι ενημερωτικών ιστοσελίδων, αμφιβόλου κύρους, που αναπαρήγαγαν συνεχώς τη θέση πως όποιος δεν συμφωνεί με τις επιλογές του Αλέξη Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας για «διεύρυνση προς την κεντροαριστερά» και «πατριωτική στροφή» και την επικοινωνιακή στρατηγική του Νίκου Παππά, είναι «γκρουπούσκουλο» και θέλει να γυρίσει τον ΣΥΡΙΖΑ στο «4%».Ήδη από τότε είχε αρχίσει η πρακτική των διαρροών από το συριζαϊκό ηγετικό περιβάλλον προς διάφορα ΜΜΕ που στοχοποιούσαν στελέχη.

Τώρα, λοιπόν, που η ανάγκη κατέστη επιτακτική, το σχήμα είναι έτοιμο και ο ΣΥΡΙΖΑ το έχει από καιρό προετοιμάσει. Τόσο έτοιμο, ώστε πλέον ούτε μόνο οι περί τον ΣΥΡΙΖΑ ανώνυμες ιστοσελίδες, ούτε μόνο τα συστημικά ΜΜΕ να το αναπαράγουν, αλλά να έχει έρθει ο καιρός για μια διατύπωση που διαρρέεται στο όνομα του πρωθυπουργού και ταυτίζεται πλήρως με την εκστρατεία λάσπης: ««Αν κάποιοι πιστεύουν ότι το εναλλακτικό αριστερό σχέδιο είναι το Σχέδιο Σόιμπλε, η αρπαγή του στοκ των χαρτονομισμάτων της ΕΚΤ ή το να δίνουμε στους συνταξιούχους χαρτάκια IOU αντί για συντάξεις, ας βγουν να το εξηγήσουν στον ελληνικό λαό. Και να μη κρύβονται πίσω από την ασφάλεια της δικής μου υπογραφής». Τόσο έτοιμο, ώστε το κόμμα που κήρυξε εμπάργκο στην εκπομπή του Γ. Πρετεντέρη για το άρθρο με τίτλο «Ζωή Κασιδιάρη», τώρα να έχει τον κοινοβουλευτικό του εκπρόσωπο Νίκο Φίλη να δηλώνει πως η Ζωή Κωνσταντοπουλου, αντιτιθέμενη στο νέο μνημόνιο, «συμπλέει για πολλοστή φορά με τη Χρυσή Αυγή». Τόσο έτοιμο, ώστε αυτοί που κάποτε δήλωναν πως «το ευρώ δεν είναι φετίχ», τώρα να έχουν τον υπουργό τους Δημήτρη Μάρδα να παραδέχεται ότι το «σχέδιο Βαρουφάκη στην πράξη έχει προβλήματα νομιμότητας» και να γράφει στα κοινωνικά δίκτυα ότι «Ζωή, Λαφαζάνης και οι πέριξ αυτών» είναι «χαμένοι στο διάστημα».

Απέναντι σε όλα αυτά, οι περίφημες «τάσεις» του κόμματος δυσαρεστούνται, απ’ ό,τι φαίνεται, αλλά επιμένουν στην τήρηση ισορροπιών (με κάποιες, ελάσσονες εξαιρέσεις). Οι περίφημοι «53+», που έχουν κατά καιρούς ασκήσει κριτική για τις αυθαιρεσίες της ηγετικής ομάδας και της κυβέρνησης, είδαν τους βουλευτές που πρόσκεινται σ’ αυτούς να ψηφίζουν «ναι», αλλά κάποια στελέχη τους να αποχωρούν από θέσεις στο Μαξίμου, και κατά τα άλλα επιδίδονται στη συνηθισμένη τους πρακτική: γράφουν κείμενα «θέσεων» για την Αριστερά, έστω κι αν τώρα τα περισσότερα από αυτά περιλαμβάνουν και τη νέα θεματική του θρήνου για την «ήττα» και τη «διάψευση», κάνουν έκκληση για «ενότητα», καταδικάζοντας τις χυδαίες επιθέσεις από όπου κι αν προέρχονται και εξαίροντας την αξία του «ήθους», και περιμένουν να συνεδριάσουν τα όργανα του κόμματος. Η Αριστερή Πλατφόρμα, παρά τα πλήγματα που διαρκώς δέχεται από την πολεμική των συστημικών ΜΜΕ και τις διαρροές και τις δηλώσεις του κυβερνητικού στρατοπέδου, προτάσσει κι αυτή την «ενότητα» και περιμένει επίσης τη σύγκληση των οργάνων, όπου, υποθέτουμε, περιμένει ότι θα λυθεί η παρεξήγηση με την ηγετική ομάδα και θα γίνει κατανοητό το γιατί το «εναλλακτικό σχέδιο» δεν είναι «ριφιφί». Οι υπόλοιποι βυθίζονται στη μελαγχολία, με το μοιρολόι να διασπάται πότε πότε από απίθανες περιπτώσεις που αίφνης προσγειώνονται στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης, σαν την κυρία Αυλωνίτου που θέλησε να συνεισφέρει λέγοντας πως ο Γ. Βαρουφάκης είναι «η Βουγιουκλάκη της πολιτικής».

Όποια κι αν είναι η εξέλιξη από δω και πέρα, δύο διαπιστώσεις είναι, καταπώς φαίνεται, αναπόφευκτες: Πρώτον, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει από τη θέση που βρίσκεται τώρα, της βαθιάς πολιτικής κρίσης, να εξοκείλει στην ολοκληρωτική ανυποληψία – όχι μόνο λόγω της ανακολουθίας της κυβερνητικής πολιτικής αλλά κυρίως για τον τρόπο υπεράσπισής της. Δεύτερον, όπως κι αν τελικά διαμορφωθούν οι εσωκομματικές του ισορροπίες, ο χώρος για μια επιθετική ριζοσπαστική Αριστερά στο κενό που αφήνει ο κυβερνητικός, πλέον, ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει. Το αν και πώς τελικά αυτή θα περιλάβει όσους στον ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να αντιστέκονται θα αποτελέσει μια καινούργια πρόκληση.

Πηγή:


Διαβάστε επίσης:





Comments

Popular posts from this blog

Stock market: one of the biggest frauds in the age of financial capitalism

globinfo freexchange
Lee Camp speaks with Tan Liu about his revealing book The Ponzi Factor, where Liu exposes all the big fraud of the stock market. Liu explains why the stock market, especially today, in the era of financial capitalism, is the purest definition of a Ponzi scheme:
The issue, of course, is profits from stocks and what makes a stock price move, is not the earnings and growth. It is actually money from another investor. Now, is there a connection at all with respect to earnings and growth and this price movement? Yes, it's called a speculative connection. It is not a legal one. It is not a logical one. It is not a definitive, or, a mathematical one.
The SEC defines three basic features of a Ponzi scheme:
One, it is an investment scenario. Two, the investment profits come from other investors. Three, the investors think the profits come from somewhere else.
What we can clearly observe every single day, every single moment the stocks are trading, is an event where the stoc…

How a group of economists undermined public institutions, paving the way to neoliberalism

An assumption had become a truth. The self-interested model of human behaviour, that had been developed in the Cold War to make the mathematical equations work, had now been adopted by these economists as a fundamental truth about the reality of all human social interaction.
globinfo freexchange
A group of economists in the early 70s arbitrarily adopted the self-interested model of human behaviour that had been developed in the Cold War, to explain the dysfunctionality of public institutions. This perception would become a powerful tool in the hands of the neoliberal ideology, carried by big banks and corporations, to demonize the state and dismantle any state control upon them at the expense of the societies.
In his documentary The Trap, Adam Curtis explains:
In the early 70s, the government bureaucracies in Britain began to collapse. Those around them blamed a growing economic crisis, but it was clear that something much more fundamental had gone wrong. What were supposed to be institut…

Italy, Greece, Deutsche Bank: heavy clouds of non-linear collapse gather again above Europe

globinfo freexchange
For nearly ten years now, the key decision centers inside eurozone are trying to hide the huge problems, pretending that the crisis is behind, in order to maintain a completely failed economic model, which also reveals, day by day, its authoritarian nature and despise against real Democracy. The totally problematic structure of eurozone makes things even worse.
In Italy, we had another political crisis and a constitutional coup because the new majority and potential coalition government is not likeable to the Brussels/Berlin axis.
In Greece, things are not looking better. The country is about to exit the IMF-type neoliberal program imposed by the Troika (ECB, European Commission, IMF), in August. Yet, the economy is still in very bad shape, drowning in stagnation, with unprecedented unemployment, nearly zero growth and a national debt at 180% of GDP, which is actually much higher than Greece's debt in 2010 (120% of GDP) when crisis hit the country!
In fact, the eu…

More evidence that the 2011 riots in Syria were sparked by a false flag operation

globinfo freexchangeIndependent journalist Eva Bartlett spoke with Lee Camp about her recent trip in Syria. Bartlett visited the hospital in Douma where many victims of the latest alleged chemical attack went to receive medical care. Bartlett spoke with a medical student who was working the day of the alleged attack, and actually confirmed the reporting by the veteran journalist Robert Fisk, according to which there was no evidence of a chemical attack.
Bartlett also went to Daraa, where the first protests took place in 2011, and spoke to people there. They confirmed what many other investigative journalists support. 

This is strong evidence that it was a false flag operation that actually sparked the subsequent riots:
In the initial protest, Daraa was named as the birthplace of the so-called revolution. And Daraa is a city in the very south of Syria, not a very large city, and a rather unlikely city for a so-called revolution to have started. But prior going to Daraa, I interviewed a do…

WikiLeaks reveals Italian officials had serious concerns about Italy's ability to participate in the monetary union already since the late 70s

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD)holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A 1978 cable from the US Bureau of Economic and Business Affairs to the Secretary of State, was monitoring in detail the Italian serious concerns on the perspective of Italy joining the European monetary union. It describes an atmosphere of anxiety insi…

How eurozone became a financial dictatorship

It all started with the silent coup against Ireland
globinfo freexchange
In 2010, Ireland experienced Frankfurt's political blackmail. On the 18th of November, where there was a governing council of the ECB in Frankfurt. The governor of the Irish central bank who sat on the governing council, called "Morning Ireland" which is the most important radio program in Ireland, to say that Ireland will need what he called a loan. He didn't warn the government about it and this created a massive panic.
Then, the next day, there was a letter written from the then president of ECB, Jean-Claude Trichet, to Brian Lenihan, the minister of finance at the time, saying that 'if you don't apply the so-called bailout program, by this opening of the markets the following Monday, we're going to cut off access to Emergency Liquidity Assistance (ELA)', which obviously would have collapsed the Irish banking system.
The ECB used the liquidity weapon in order to impose its terms o…

David Harvey: unless there is some real new thinking, another crisis is inevitable

globinfo freexchange
Chris Hedges spoke with David Harvey about the repeated crises of the capitalist system, which generate further instability, especially since the early 70s where we have the rise of financial capitalism and neoliberal ideology.
As Harvey points out:
Interestingly, in almost every crisis there has been a good deal of re-evaluation of exactly how to think about the economy, how to think about the relationship between state power and politics and all this kind of stuff.
Since 2007-08, is hardly any new thinking at all. And actually, we're trying to hang on. And we are trying to hang on because the oligarchy - which has all of the money, all of the power - is actually in a situation where it does not want any change. And until we confront the oligarchy, we're not going to find a way of exiting from this, apart from repeating what happened in 2007-08.
And the interesting thing when you look back, before 2007-08, and you see big financial crises in Argentina, in Braz…

The facts about Venezuela’s May 20th Presidential Election

Despite a high level of election transparency, one that Jimmy Carter called “the best in the world”, the US and its allies have accused Venezuela of election fraud. Caleb Maupin breaks down how Venezuela’s electoral system really works.
by Caleb T. Maupin
Part 3 - Accusations of Fraud
Despite the stringent safeguards in place to protect Venezuela’s election integrity, international media based in Western countries have widely claimed the election was fraudulent. Those claiming that the results are illegitimate have cited prior statements from SmartMatic, a corporation based in London that manufactured Venezuela’s voting machines. An official statement from SmartMatic claimed the 2017 Constitutional Referendum vote showed “tamper evident.” Statements from SmartMatic have been vague about how exactly the results were illegitimate or what malpractice took place.
Tibisay Lucena, president of the National Elections Center (CNE), says the claims from SmartMatic and its Chief Executive Antonio …

Will the Swiss citizens beat the banksters today?

About 5.3 million Swiss citizens, including registered members of the Swiss Abroad community, are eligible to take part in the June 10, 2018 ballot. Votes on a broad range of issues, as well as elections, also take place in many cantons and municipalities across the country.
globinfo freexchange
The Swiss sovereign-money referendum of June 2018, also known as the Sovereign-Money Initiative, aims to give the central bank of Switzerland the sole authority of "creating money."
This is actually what the proponents of the Swiss "Vollgeld Initiative" want. They say only the government, through the publicly-owned Swiss central bank (SNB), should be able to create money and put it into circulation.
The Sovereign Money Initiative aims to give the Swiss Confederation a monopoly on money creation, including demand deposit (full-reserve banking, by including the creation of scriptural money in the legal mandate of the Swiss National Bank. The name of the initiative was inspired by…

Marx predicted our present crisis – and points the way out

The Communist Manifesto foresaw the predatory and polarised global capitalism of the 21st century. But Marx and Engels also showed us that we have the power to create a better world.
by Yanis Varoufakis
Part 1 - The spirit of communism driving the manifesto is proving hard to silence
For a manifesto to succeed, it must speak to our hearts like a poem while infecting the mind with images and ideas that are dazzlingly new. It needs to open our eyes to the true causes of the bewildering, disturbing, exciting changes occurring around us, exposing the possibilities with which our current reality is pregnant. It should make us feel hopelessly inadequate for not having recognised these truths ourselves, and it must lift the curtain on the unsettling realisation that we have been acting as petty accomplices, reproducing a dead-end past. Lastly, it needs to have the power of a Beethoven symphony, urging us to become agents of a future that ends unnecessary mass suffering and to inspire humanity …