Your browser does not support the HTML5 canvas tag.
Εγχειρίδιο χειρισμού κρίσεων λόγω πολιτικών ΔΝΤ από τη CIA! / Already confirmed: Civil liberties under attack! / Greece's creditors gone completely insane! / How the global financial mafia sucked Greece's blood / ECB's economic hitmen / The German Thatcher confirms bureaufascists' plans! / Η Μέρκελ επιβεβαιώνει τα σχέδια των γραφειοφασιστών! /Greece: the low-noise collapse of an entire country/ Proxy wars everywhere, the planet already in flames ... / Ενώ η Γερμανία προετοιμάζεται για τα χειρότερα, η Ελλάδα επιμένει στο ευρώ! / Ένας παγκόσμιος "proxy" πόλεμος κατά της ελευθερίας έχει ξεκινήσει! / McCarthyism 2.0 against the independent information / Ο επικεφαλής του "σκιώδους συμβουλίου" της ΕΚΤ επιβεβαιώνει ότι η ευρωζώνη είναι μια χρηματοπιστωτική δικτατορία! / It has started: A global proxy war against freedom! / Βαρουφάκης: Το ΤΧΣ δεν ελέγχεται από το δημόσιο! / Η Ευρώπη συνθλίβεται από τους φασίστες, τους ισλαμοφασίστες, τους γραφειοφασίστες και τα αφεντικά τους / Europe crushed by the fascists, islamofascists, bureaufascists and their masters / Δεν γίνεται έτσι "σύντροφοι" ... / Panama Papers: When mainstream information wears the anti-establishment mask / The Secret Bank Bailout / The head of the ECB “shadow council” confirms that eurozone is a financial dictatorship! / A documentary by Paul Mason about the financial coup in Greece / The ruthless neo-colonialists of 21st century / First cracks to the establishment by the American people / From Tsipras to Corbyn and Sanders: This is not the Left we want / Clinton emails - The race of the Western neo-colonialist vultures over the Libyan corpse / Επιχείρηση Panama Papers: Το κατεστημένο θέλει το μονοπώλιο και στις διαρροές; / Operation "looting of Greece" reaches final stage / Varoufakis describes how Merkel sacrificed Greece to save the Franco-German banks / France officialy enters the neo-Feudal era! / The US establishment just gave its greatest performance so far ... / A significant revelation by WikiLeaks that the media almost ignored / It's official: the US is funding Middle-East jihadists! / Οι αδίστακτοι νεο-αποικιοκράτες του 21ου αιώνα / How to handle political unrest caused by IMF policies!

30 August, 2013

Κοινότητες αυτοδιαχείρισης εναντίον αναρχοκαπιταλισμού: ο νέος παγκόσμιος ιδεολογικός πόλεμος;

του system failure

Η παγκόσμια οικονομική κρίση έφερε ξανά στο προσκήνιο την Αριστερά αλλά και τον ακραίο εθνικισμό. Στην Ελλάδα και όχι μόνο, η άνοδος της Αριστεράς ήρθε ως απάντηση στην διάβρωση του Ευρωπαϊκού Σοσιαλισμού και την πλήρη απορρόφησή του από τον νεοφιλελευθερισμό. Άλλωστε, η τελική συνύπαρξη των δύο κομμάτων στην εξουσία, που κυβερνούσαν για δεκαετίες τη χώρα, είναι η πιο εκκωφαντική απόδειξη αυτού του γεγονότος. Παρόλο που η άνοδος, τόσο της Αριστεράς, όσο και του ακραίου εθνικισμού, δημιουργεί αναπόφευκτα ένα νέο πεδίο έντονων ιδεολογικών συγκρούσεων, οι συγκρούσεις αυτές δεν φαίνεται να μπορούν να ανακόψουν την διάλυση των παλαιών ιδεολογικών γραμμών.

Έτσι, βρισκόμαστε σε μια εποχή που οι παλιές ιδεολογικές γραμμές μάλλον ξεθωριάζουν και οι όποιες συγκρούσεις δεν μπορούν να εμποδίσουν αυτό το ξεθώριασμα. Αυτό οφείλεται κυρίως στην αποτυχία της Αριστεράς να δομήσει εκ νέου έναν δικό της αυτόνομο λόγο, απαλλαγμένο από καπιταλιστικούς όρους, και στην πλήρη υποταγή της Δεξιάς στον νεοφιλελευθερισμό, που οδηγούν στην επιταχυνόμενη πολτοποίηση των παραδοσιακών ιδεολογιών και στην επικράτηση ενός πολιτισμικού ολοκληρωτισμού που εξαπλώνεται πολύ γρήγορα στον Δυτικό κόσμο αλλά και αλλού.

Παρόλα αυτά, η βιαιότητα και η αμεσότητα με την οποία επιβάλλεται σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός ακόμα και στα πιο ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης, μπορεί να μην συνέβαλε στην εμφάνιση επαναστάσεων με την κλασική μορφή του παρελθόντος, αλλά φαίνεται ότι οδηγεί τις κοινωνίες στο να επαναπροσδιοριστούν σταδιακά στη βάση κάποιων αρχών και αξιών που παρήκμασαν σε πολύ μεγάλο βαθμό κάτω από την άκρως οικονομιστική φύση του κυρίαρχου κοινωνικοπολιτικού μοντέλου των τελευταίων τουλάχιστον δύο δεκαετιών.

Η επαναφορά των χαμένων εννοιών

Μόλις πριν από μία δεκαετία, ίσως και λιγότερο, κάποιος που μπορεί να μιλούσε στην Ελλάδα για έννοιες όπως συλλογικότητα ή αλληλεγγύη, θα θεωρούνταν τουλάχιστον αφελής και θα αντιμετωπίζονταν με κυνισμό από την καθεστηκυία κουλτούρα του ακραίου ατομικισμού. Η οικονομία της φούσκας και του τραπεζικού δανεισμού που κυριάρχησε ειδικότερα από τις αρχές της δεκαετίας του 90 και έπειτα, καθώς και το αντίστοιχο life-style που επέβαλε, εξαφάνισε τέτοιες έννοιες, εξαγοράζοντας την πλειοψηφία των ανθρώπων με υπερβολικές δόσεις επίπλαστης ευημερίας.

Έτσι, ενώ βρισκόμαστε σε μια φάση όπου οι παλιές ιδεολογικές γραμμές ξεθωριάζουν, ενώ φαίνεται ότι επικρατεί όλο και περισσότερο ένας πολιτισμικός ολοκληρωτισμός που μοιάζει να μην έχει αντίπαλο, τα προβλήματα που δημιούργησε ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά και η βιαιότητα με την οποία πλέον επιβάλλεται καθώς παίρνει πίσω αυτή την επίπλαστη ευημερία, κινητοποιούν κάποια κρυφά ανακλαστικά των κοινωνιών και επαναφέρουν στην επιφάνεια έννοιες, οι οποίες μέχρι και πριν από λίγα χρόνια είχαν καταντήσει να είναι περίπου ταμπού.

Σε παλαιότερες εποχές, οι Έλληνες είχαν μέσα στην κουλτούρα τους τέτοιες έννοιες, οι οποίες εκδηλώνονταν έμπρακτα στην καθημερινότητά τους με διάφορες συνήθεις πρακτικές, όπως για παράδειγμα η ανταλλαγή αγροτικών προϊόντων, ιδιαίτερα στην Ελληνική ύπαιθρο. Ακόμα και σήμερα, οι παλιότεροι που έχουν μνήμες από τέτοιου είδους πρακτικές, κατάφεραν να τις διατηρήσουν ή να τις επαναφέρουν ξανά ως απάντηση στην οικονομική δυσπραγία, που μαστίζει σήμερα την πλειοψηφία των πολιτών.

Ίσως αυτό να εξηγεί ως ένα βαθμό, το γεγονός ότι τα τελευταία περίπου 5 χρόνια με την οικονομική κρίση, αλλάζει ριζικά η στάση των Ελλήνων απέναντι σε τέτοιες εναλλακτικές μορφές κοινωνικής συνύπαρξης, πέρα από τις ουσιαστικές ανάγκες που δημιούργησε η κρίση. Οι Έλληνες μπορούν να εκμεταλλευτούν την παράδοσή τους και να αλλάξουν τρόπο ζωής και κοινωνικής οργάνωσης, ωστόσο αυτό δεν είναι κάτι απλό, καθώς οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί από το κυρίαρχο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο, κάνουν ένα τέτοιο εγχείρημα να μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο.

Ένας άνισος αγώνας στη νέα ιδεολογική αρένα

Μια νέα μεγάλη ιδεολογική διαμάχη φαίνεται ότι αρχίζει να αναδύεται. Είναι αυτή ανάμεσα στις εναλλακτικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης και στον επερχόμενο αναρχοκαπιταλισμό. Το μεγάλο ιδεολογικό χάσμα μεταξύ των δύο αυτών μοντέλων οφείλεται στο γεγονός ότι οι εναλλακτικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης που γίνονται πράξη κυρίως μέσα από συνεταιριστικά κινήματα ή κοινότητες και ομάδες αυτοδιαχείρισης, έχουν στον πυρήνα της φιλοσοφίας τους τις κομβικές έννοιες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, έννοιες οι οποίες είναι άκρως αντίθετες με τον ριζοσπαστικό ατομικισμό που βρίσκεται στον πυρήνα του αναρχοκαπιταλισμού.

Ο αγώνας μεταξύ των δύο μοιάζει άνισος καθώς ο αναρχοκαπιταλισμός, αποτελεί στην ουσία το τελικό στάδιο του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος προετοιμάζει το έδαφος έχοντας όλα τα μέσα στη διάθεσή του. Επίσης, οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν επί δεκαετίες με την μαζική αστικοποίηση και την δημιουργία γιγάντιων αστικών κέντρων, καθώς και την κουλτούρα του ακραίου καταναλωτισμού, ευνοούν απόλυτα τον αναρχοκαπιταλισμό και αποτελούν μεγάλο εμπόδιο στην διάδοση και εξέλιξη των εναλλακτικών μορφών κοινωνικής οργάνωσης.

Το πόσο άνιση είναι αυτή η μάχη, φαίνεται με ιδιαίτερα έντονο τρόπο στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, καθώς οι οικονομικές ελίτ έχουν επιβάλλει νομοθετικές αποφάσεις που οδήγησαν τα τελευταία 3 χρόνια σε σαρωτικές αλλαγές στα εργασιακά δικαιώματα και στο κοινωνικό κράτος, πλήττοντας τους δύο αυτούς τομείς σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ενώ αντίθετα, η μοναδική απόπειρα μιας νομοθετικής απόφασης υπέρ της ανάληψης και αυτοδιαχείρισης μιας χρεοκοπημένης επιχείρησης από τους εργαζόμενους, δεν έφτασε καν στη βουλή για ψήφιση.

Έτσι, η πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ για ψήφιση ειδικού νόμου που θα επέτρεπε την ανάληψη και διαχείριση της χημικής βιομηχανίας ΒΙΟΜΕ, μετά την πτώχευσή της, από τους ίδιους τους εργαζόμενους, παρέμεινε μέχρι στιγμής μετέωρη. Και είναι πολύ φυσικό, γιατί κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε προηγούμενο και θα οδηγούσε ενδεχομένως σε ένα ντόμινο ανάλογων ενεργειών από εργαζόμενους σε άλλες πτωχευμένες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, κάτι που θα ήταν άκρως καταστροφικό για τα σχέδια της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας και την οριστική επικράτηση του αναρχοκαπιταλισμού.

Αυτοδιαχείριση ή αναρχοκαπιταλισμός;

Καθώς λοιπόν ο νεοφιλελευθερισμός διαλύει το έθνος-κράτος και παρόλο που φαίνεται ότι τίποτα δεν μπορεί να ανατρέψει την τελική του μορφή που είναι ο αναρχοκαπιταλισμός, αρχίζει να σχηματίζεται, αργά ομολογουμένως, μια αντίπαλη ιδεολογία που αναγκαστικά προσαρμόζεται στην απουσία του κράτους-προστάτη και παίρνει μορφή μέσω των κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης. Η ευκολία προσαρμογής των κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης στα νέα δεδομένα, οφείλεται στο γεγονός ότι και η δική τους ιδεολογική μήτρα έχει ως βασικό χαρακτηριστικό την απουσία κράτους και κρατικής παρέμβασης. Έτσι, ίσως πράγματι βιώνουμε μια μετατόπιση των παλαιών ιδεολογικών γραμμών προς μια άλλη κατεύθυνση.

Αν και θα ήταν κάπως αφελές να επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε στο παρελθόν την αφετηρία των νέων αντίπαλων ιδεολογιών, πολλοί θεωρούν ότι ο αναρχοκαπιταλισμός εμπεριέχει τις ιδέες ορισμένων θεωρητικών του αναρχισμού ή ριζοσπαστών ατομοκρατών όπως ο Στίρνερ και ο Κίρκεγκααρντ. Τα κινήματα αυτοδιαχείρισης από την άλλη, παραπέμπουν σε άλλους θεωρητικούς του αναρχισμού, όπως ο Γκόντγουϊν, ο Προυντόν και ο Μπακούνιν, οι οποίοι δεν απορρίπτουν έννοιες όπως η συλλογικότητα.

Όμως ο αναρχοκαπιταλισμός δανείζεται στην πραγματικότητα την έννοια της αναρχίας και την χρησιμοποιεί παραπλανητικά. Έτσι, παρόλο που ο αναρχοκαπιταλισμός απαιτεί την απουσία κράτους, δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει ένας κεντρικός πυρήνας εξουσίας σε παγκόσμιο επίπεδο με κύριο εκφραστή το μεγάλο κεφάλαιο, που μέσα σε μια φαινομενικά πλήρως απορρυθμισμένη αγορά θα συνεχίσει να καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού προς όφελός του, απαλλαγμένο από κάθε είδους “ενοχλητική” κρατική παρέμβαση. Έτσι, η έννοια του αναρχοκαπιταλισμού είναι στην ουσία ψευδεπίγραφη, διότι προκαλεί την ψευδαίσθηση της απόλυτα ελεύθερης ατομικής δραστηριότητας, η οποία όμως δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας παγκόσμιας οικονομικής ελίτ.

Αντίθετα, οι κοινότητες αυτοδιαχείρισης δεν έχουν στην λογική τους έναν παγκόσμιο κεντρικό έλεγχο οποιασδήποτε μορφής, γιατί μπορούν να λειτουργήσουν τοπικά και αυτόνομα, έχοντας απλώς κάποιες κοινές αξίες και κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Η τοπικότητα των κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης αποτελεί μεγάλο πλεονέκτημα καθώς δεν υπάρχουν οι μεγάλες ενεργειακές απαιτήσεις λόγω κλίμακας, αλλά και λόγω μιας κουλτούρας αποανάπτυξης και περιορισμού στις βασικές ανάγκες σε ένα πρώτο στάδιο. Έτσι, οι κοινότητες αυτοδιαχείρισης είναι εφικτές ακόμα και για τις πιο φτωχές κοινωνίες.

Έτσι, στη λογική των κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης υπάρχει μια πιο ισορροπημένη σχέση με το περιβάλλον, σε αντίθεση με τον αναρχοκαπιταλισμό, που βασίζεται στην ασύδοτη ανάπτυξη και τη συνεχή υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος, που καταλήγει τελικά σε μια επιταχυνόμενη περιβαλλοντική καταστροφή.

Μια άλλη μεγάλη διαφορά είναι ότι η παρουσία του κράτους στην περίπτωση των κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης δεν αποτελεί εμπόδιο, αλλά αντίθετα, έστω και στην περιορισμένη του μορφή, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει έναν παράγοντα διευκόλυνσης στην εξέλιξή τους, αλλά και να τις στηρίξει έμπρακτα και άμεσα με κάποιες συμπληρωματικές λειτουργίες. Τέτοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε στην Βενεζουέλα του Τσάβες, αλλά ακόμα και στην Ευρώπη, όπου πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση που ανέκοψε την πορεία της πράσινης ανάπτυξης, υπήρχαν προτάσεις σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως για παράδειγμα τα μικροδίκτυα (microgrids), δηλαδή μικρά ευέλικτα δίκτυα διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, ιδανικά για εφαρμογές ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και κοινότητες με μικρούς πληθυσμούς.

Οι κοινότητες αυτοδιαχείρισης παρουσιάζουν επίσης μια ευελιξία ως προς τη μορφή τους. Μπορούν να γίνουν πράξη από ομάδες εργαζομένων στους χώρους εργασίας (ΒΙΟΜΕ, ΕΡΤ), ή από ανθρώπους σε κατοικήσιμες περιοχές μικρής κλίμακας (μικρές πόλεις, χωριά). Το πείραμα της ΕΡΤ στην Ελλάδα έδειξε ότι η αυτοδιαχείριση είναι εφικτή, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι κοινότητες αυτοδιαχείρισης γίνουν κάποτε πράξη για τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων, προκειμένου να αποτραπεί η εφιαλτική τελική επικράτηση του αναρχοκαπιταλισμού. Είναι σίγουρο ότι η νεοφιλελεύθερη δικτατορία θα κάνει το παν για να αποτρέψει την εξάπλωση ενός ευρύτερου κινήματος αυτοδιαχείρισης, κάτι που ίσως οδηγήσει τελικά στην προσπάθεια μιας ποιο άμεσης πρακτικής εφαρμογής των νέων αντίπαλων ιδεολογιών, πράγμα που θα οδηγήσει με τη σειρά του, στο σχετικά κοντινό μέλλον, σε μεγάλες ταξικές συγκρούσεις.

21 August, 2013

EBU stops its support to the Hellenic Public Broadcaster: Another victory for the neoliberal dictatorship

by system failure

European Broadcasting Union (EBU) through a simple announcement in their website, (http://www3.ebu.ch/cms/en/sites/ebu/contents/news/2013/08/ert-streaming-to-end-as-interim.html), decided to stop the transmission of the Hellenic Public Broadcaster (ERT), from today 21st August. EBU's decision is another defeat for the democracy, not only in Greece, but in Europe also since this decision certifies the anti-democratic action of the Greek government to close ERT through a simple announcement resembling a fascist regime on June 11.

Therefore, EBU opens the door for other European governments to close public broadcasters in Europe, despite the fact that reacted strongly from the beginning against Greek government's decision and fully supported workers in ERT in order to continue broadcasting.

EBU justifies its decision on the basis of some information according to which the DT channel, which replaced the real Greek public TV, will start providing news services.

This is something which eventually explains the petition withdraw from the avaaz.org website, a petition to the Greek prime minister, created recently by the EBU (http://www.avaaz.org/en/petition/EBU_Petition_Get_ERT_back_on_air/), in order for the Greek public TV to continue broadcasting with current staff and status.

In the short description of this already "dead" initiative, under the title "Why this is important", one can read among other things that "... any far-reaching changes to the public media system should only be decided after an open and inclusive democratic debate in Parliament - and not through a simple agreement between two government ministers."

Despite all these, EBU, through its last announcement and its intention to stop supporting the real Greek public TV, at the same time, announces its willing to help the Greek government with the new broadcaster which will replace ERT.

Thus, neoliberal dictatorship wins another battle in at least three significant fronts:

First, pushes the social automatism to the limits, a basic tool with which prevails because creates conflict between ERT workers who will take a short-contract job in the government's new TV channel against those who will loose their jobs for good.

Second, the closing or even self-prohibition of public organizations through brief, anti-democratic procedures, in Greece and Europe, is certified by other European public organizations like EBU.

Third, European institutions for the support of labor rights will be overridden since workers are pushed to their new jobs with short-term contracts, under fully "flexible" conditions, which lead faster to the new labor middle ages, not only in private sector, but also in public sector eventually.

Additionally, public broadcaster will be fully controlled by any government. Therefore, it will become the tool of the ultimate propaganda and misinformation, or, will be closed permanently since the neoliberal dictatorship puppets will downgrade it at the maximum level.

We must note that, the Press Project website, announced that intent to continue the real Greek public broadcaster transmission with its own means, despite EBU's decision:

20 August, 2013

H EBU σταματάει την υποστήριξή της στην ΕΡΤ: Ακόμα μία νίκη της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας

του system failure

H Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), μέσω μιας λιτής ανακοίνωσης που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της (http://www3.ebu.ch/cms/en/sites/ebu/contents/news/2013/08/ert-streaming-to-end-as-interim.html), σταματάει την μετάδοση του σήματος της ΕΡΤ από αύριο Τετάρτη 21 Αυγούστου. Η απόφαση της EBU αποτελεί άλλη μια μεγάλη ήττα για την δημοκρατία όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, καθώς επικυρώνεται η αντιδημοκρατική απόφαση της Ελληνικής κυβέρνησης να κλείσει με συνοπτικές διαδικασίες την Ελληνική δημόσια τηλεόραση με μια προκλητική ανακοίνωση στις 11 Ιουνίου.

Έτσι, η EBU ανοίγει την πόρτα για το κλείσιμο και άλλων Ευρωπαϊκών δημοσίων τηλεοράσεων και ραδιοφώνων, παρά το γεγονός ότι από την αρχή φάνηκε να αντιδρά έντονα στην απόφαση της Ελληνικής κυβέρνησης και παρείχε πλήρη υποστήριξη στους απολυμένους της ΕΡΤ προκειμένου να συνεχίσουν να εκπέμπουν κανονικά.

Στην ανακοίνωση, η EBU αναφέρει ως δικαιολογία γι'αυτή την απόφαση, το γεγονός ότι, το κανάλι ΔΤ, το οποίο αντικατέστησε την πραγματική Ελληνική δημόσια τηλεόραση, θα αρχίσει να προσφέρει υπηρεσίες ενημέρωσης.

Έτσι, εξηγείται τελικά και η βιαστική απόσυρση της συλλογής υπογραφών από την γνωστή ιστοσελίδα avaaz.org, προς τον Έλληνα πρωθυπουργό, που έγινε με πρωτοβουλία της ίδιας της EBU πριν από λίγο καιρό (http://www.avaaz.org/en/petition/EBU_Petition_Get_ERT_back_on_air/), προκειμένου να επαναλειτουργήσει η Ελληνική δημόσια τηλεόραση ως έχει.

Στην σύντομη περιγραφή της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας, κάτω από τον τίτλο “Γιατί είναι αυτό σημαντικό”, μπορεί κανείς να διαβάσει μεταξύ άλλων ότι “... οποιεσδήποτε ευρείες αλλαγές στο σύστημα των δημοσίων ΜΜΕ, πρέπει να αποφασίζονται μόνο μετά από ανοιχτή και ολοκληρωμένη δημοκρατική συζήτηση στη Βουλή – και όχι μέσω μιας απλής συμφωνίας μεταξύ δύο υπουργών της κυβέρνησης.”

Παρόλα αυτά, η EBU, μέσω της τελευταίας της ανακοίνωσης και της πρόθεσής της να σταματήσει την υποστήριξη στην πραγματική Ελληνική δημόσια τηλεόραση, δηλώνει ταυτόχρονα και την πρόθεσή της να βοηθήσει την Ελληνική κυβέρνηση, παρέχοντας την υποστήριξή της στο νέο σχήμα που θα αντικαταστήσει την ΕΡΤ.

Έτσι, η νεοφιλελεύθερη δικτατορία κερδίζει άλλη μια μεγάλη μάχη σε τρία τουλάχιστον σημαντικά μέτωπα:

1ον, οδηγεί στα άκρα τον κοινωνικό αυτοματισμό, ένα βασικό εργαλείο με το οποίο επιβάλλεται, καθώς θα φέρει αντιμέτωπους εργαζόμενους της ΕΡΤ που θα προσληφθούν με συμβάσεις στο νέο κανάλι που ετοιμάζει η κυβέρνηση, απέναντι σε αυτούς που δεν θα προσληφθούν.

2ον, επικυρώνεται και μέσω των Ευρωπαϊκών οργανισμών, όπως η EBU, το κλείσιμο ή ακόμα και η αυτοκατάργηση άλλων δημόσιων οργανισμών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, με συνοπτικές αντιδημοκρατικές διαδικασίες.

3ον, παρακάμπτονται πλήρως τα όργανα και οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων, καθώς οι εργαζόμενοι οδηγούνται εκβιαστικά στην επαναπρόσληψη με συμβάσεις περιορισμένου χρόνου, κάτω από άκρως “ευέλικτες” συνθήκες, που οδηγούν γρηγορότερα στον εργασιακό μεσαίωνα όλο και περισσότερους εργαζόμενους, όχι μόνο στον ιδιωτικό, αλλά πλέον και στον δημόσιο τομέα.

Επιπλέον, η δημόσια τηλεόραση περνάει υπό τον πλήρη έλεγχο της κάθε κυβέρνησης. Έτσι, είτε θα γίνει το απόλυτο εργαλείο προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, είτε θα κλείσει οριστικά και αμετάκλητα, αφού οι μαριονέτες της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας θα φροντίσουν να την υποβαθμίσουν στο μέγιστο βαθμό.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι η ιστοσελίδα του The Press Project, ανακοίνωσε ότι θα συνεχίσει την μετάδοση του προγράμματος της ΕΡΤ με δικά της μέσα, παρά την απόφαση της EBU:

13 August, 2013

The age of stagnating revolutions(?)

by system failure

Alain Badiou, the famous French philosopher, has told that "capitalism is the impose of a peculiar time, a time of a titular endless transformation, while in reality time is stagnating...".

This stagnating situation appears to be confirmed with a characteristic way through the movements of the latest years in the European south, East Mediterranean and the Arab World. What we see, is in essence, the result of societies trapped inside a one-dimensional cultural totalitarianism.

During the last three years, many riots of different intensities took place - and some of them are still active - in those countries, a combined area of more than 15 million square kilometres and total population of nearly 460 million people.

Despite the huge total size of these countries, someone would sense that almost nothing changes. Neither the importance of these riots seems to mobilize West, which is not particularly interested for the future of millions of people. The United States, specifically, are trying to get over with open fronts, probably due to the fact that some new big oil and natural gas fields have been found inside their territory. It appears that they only want to control Russian influence in Europe, by promoting oil and natural gas pipelines, controlled by Western companies. A recent example, is the deal of the TAP pipeline from Azerbaijan, to compete against South Stream, the Russian interests' pipeline.

In Egypt, for example, after the fall of the Mubarak regime, authoritarianism and police violence continued unabated. It seems that not too many things have changed in the everyday life of the Egyptians. The desperate effort of people to escape from the authoritarian state treatment, resulted to new riots and the fall of Morsi this time. But again, it seems that Egypt is facing a dead end, walking towards a disastrous civil war similar to that in Syria. Some people have given their lives, and no one knows how many others will be sacrificed, but for what purpose?

We know very few things for the situation now in Libya, which seems that is left in chaos. No one seems to be interested for the fortunes of people, but only for the oil and natural gas fields.

In Turkey, the intention of Erdogan to impose specific prohibitions, made people, especially young, to go out in the streets to protest. But, due to the different culture, Erdogan should normally had a different perception, compared to that of the Western leaders. However, he is another characteristic example of a leader who is unable to inspire a vision for the people and restricted from the one-dimensional economic perception of the neoliberal dictatorship. It is quite clear of how much hollow these prohibitions are, for the sake of Islamic culture because, on the other hand, Erdogan follows exactly the rules of the "new economy", which sacrifice everything for profit.

Traditional Islamic values, opposite to the passion for wealth and money lending at interest, totally incompatible with the Western lifestyle (promoted by the Turkish TV soap operas with the necessary particularities), have been lost a long time ago. However, Erdogan seems that he doesn't understand this reality and vainly tries to bring back the Islamic culture in Turkey. Besides, he didn't dare to challenge Turkish big media bosses instead of challenging people in the streets. He didn't dare to send the police to them.

The riots in Bulgaria is another characteristic case. People appear to be trapped between Right-wing governments and supposed Socialist governments, like the present one, which they adopt similar policies against the majority and for the benefit of the local economic oligarchy. Even the fear for the return of an old-type Communist regime, seems to be pointless.

In the European south, people are in trenches, defending and trying to save what they can. But in this case also, the "stagnating" situation is present and clear, confirmed by the fact that societies are unable to vision a totally different model of social organizing, at least for the present and in a massive level, and protest in the streets with economic-type requests which essentially belong to the totalitarianism of the neoliberal dictatorship. The pseudo-rationalism with which societies have been "poisoned" by this cultural totalitarianism, supposedly to prevent total destruction, in reality destroys human conquests of decades, and therefore, protests in the streets seem to be, at least, pointless too.

Someone could argue that these thoughts are rather simplified because the nature of riots is different in various countries, due to the different facts related mainly with the history and culture of each country. This might be true, but what about the commercials between live pictures of thousands of people in the Tahrir square in Egypt, for example? What do they mean? And, what about us, watching those people - and allow me to use another phrase of Badiou - like a spectacle? While at the same time, we, who taste all the consequences of the economic crisis, become a spectacle for others?

This cultural totalitarianism is like a powerful tool which aligns everything in the same direction. It cuts everything in a minimum size and impose itself. Thus, the question-mark in the headline of this text seems to be justified. Are we indeed living in the age of stagnating revolutions? Or, are these only riots that lead to nowhere? People who sacrifice their lives for nothing?

12 August, 2013

Η εποχή των λιμναζόντων επαναστάσεων(;)

του system failure

Ο γνωστός Γάλλος φιλόσοφος Αλαίν Μπαντιού έχει πει ότι “ο καπιταλισμός είναι η επιβολή μιας ιδιάζουσας χρονικότητας, ένας χρόνος μιας κατ'επίφασιν μετάλλαξης εις το διηνεκές, ενώ κατ'ουσία ο χρόνος λιμνάζει...”.

Η λιμνάζουσα αυτή κατάσταση φαίνεται να επιβεβαιώνεται με χαρακτηριστικά έντονο τρόπο στα κινήματα των τελευταίων ετών, τόσο στον Ευρωπαϊκό νότο και την Α. Μεσόγειο, όσο και στις Αραβικές χώρες. Αυτό που βλέπουμε, είναι στην ουσία το αποτέλεσμα ενός εγκλωβισμού των κοινωνιών μέσα σ'εναν μονοδιάστατο πολιτισμικό ολοκληρωτισμό.

Αν αθροίσει κανείς την έκταση και τον πληθυσμό των χωρών στις οποίες σημειώθηκαν - και σε ορισμένες από αυτές συνεχίζονται - εξεγέρσεις διαφορετικών εντάσεων τα τελευταία τρία χρόνια, θα καταλήξει σε μια συνολική έκταση κάτι παραπάνω από 15 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνολικό πληθυσμό περίπου 460 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Παρά το τεράστιο συνολικό μέγεθος των χωρών στις οποίες γίνονται αυτές οι εξεγέρσεις, η αίσθηση που έχει κανείς είναι ότι ελάχιστα πράγματα αλλάζουν. Ούτε το “ειδικό βάρος” αυτών των εξεγέρσεων φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα τη Δύση. Η Δύση, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την τύχη των εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ειδικότερα, μοιάζουν να θέλουν να απεμπλακούν το γρηγορότερο από τα μέτωπα που έχουν ανοίξει, καθώς υπάρχουν πληροφορίες ότι έχουν βρεθεί νέα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο έδαφός τους. Έτσι, φαίνεται ότι επιδιώκουν απλώς να περιορίσουν την γεωπολιτική επιρροή της Ρωσίας στην Ευρώπη, με αγωγούς που ελέγχουν Δυτικές εταιρίες, όπως η πρόσφατη συμφωνία για τον Αζερικό αγωγό TAP, ως απάντηση στον Ρωσικών συμφερόντων αγωγό South Stream.

Στην Αίγυπτο για παράδειγμα, μετά την πτώση του καθεστώτος Μουμπάρακ, ο αυταρχισμός και η αστυνομική βία συνεχίζονταν με αμείωτη ένταση. Δεν φαίνεται να άλλαξαν πολλά στην καθημερινότητα των Αιγυπτίων. Η απέλπιδα προσπάθεια των ανθρώπων να ξεφύγουν από την αυταρχική συμπεριφορά του κράτους οδήγησαν στον νέο ξεσηκωμό και στην ανατροπή του Μόρσι αυτή τη φορά. Όμως και πάλι η Αίγυπτος φαίνεται να οδηγείται σε αδιέξοδο και στα επικίνδυνα μονοπάτια ενός εμφύλιου σπαραγμού στα χνάρια της Συρίας. Κάποιοι άνθρωποι έχουν δώσει τη ζωή τους και κανείς δεν ξέρει πόσοι θα θυσιαστούν ακόμα, αλλά για ποιο λόγο άραγε;

Στην Λιβύη, που φαίνεται να έχει αφεθεί στη μοίρα της, ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε για την κατάσταση αυτή τη στιγμή. Κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τις τύχες των ανθρώπων, παρά μόνο για τα κοιτάσματά της σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Στην Τουρκία, οι προθέσεις του Ερντογάν για τις συγκεκριμένες απαγορεύσεις, έβγαλαν τους ανθρώπους, κυρίως νέους, στους δρόμους. Ο Ερντογάν όμως, αν και θα έπρεπε λόγω διαφορετικής κουλτούρας να έχει μια διαφορετική αντίληψη για τα πράγματα, σε σχέση με τους ηγέτες της Δύσης, αποτελεί άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός ηγέτη που αδυνατεί να εμπνεύσει ένα πραγματικό όραμα στον λαό του και περιορίζεται από την μονοδιάστατη οικονομιστική αντίληψη της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας. Είναι χαρακτηριστικό το πόσο επιφανειακές είναι οι απαγορεύσεις που θέλησε να επιβάλει για χάρη της Ισλαμικής κουλτούρας, καθώς από την άλλη, ακολουθεί κατά γράμμα τις επιταγές της “νέας οικονομίας”, που θυσιάζει τα πάντα στο βωμό του κέρδους.

Παραδοσιακές Ισλαμικές αξίες, αντίθετες με το πάθος για πλουτισμό και με την τοκογλυφία, εντελώς ασύμβατες με το Δυτικού τύπου λάϊφ στάϊλ, που προωθείται από τα Τουρκικά σίριαλ με τις όποιες ιδιαιτερότητες, έχουν χαθεί προ πολλού. Όμως ο Εντοργάν δεν φαίνεται να το έχει καταλάβει και εξακολουθεί μάταια να προσπαθεί να επαναφέρει την Ισλαμική κουλτούρα στην Τουρκία με σπασμωδικές κινήσεις. Άλλωστε, δεν τόλμησε να τα βάλει με τους Τούρκους μεγαλοκαναλάρχες, αντί να τα βάλει με τον λαό στους δρόμους. Σ'αυτούς δεν τόλμησε να στείλει την αστυνομία.

Η περίπτωση των εξεγέρσεων στη Βουλγαρία είναι επίσης χαρακτηριστική. Οι άνθρωποι δείχνουν εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε Δεξιές κυβερνήσεις και σε κατ'επίφασιν Σοσιαλιστικές, όπως η τωρινή, οι οποίες όμως εφαρμόζουν πανομοιότυπες πολιτικές σε βάρος της πλειοψηφίας και προς όφελος της τοπικής οικονομικής ολιγαρχίας. Ακόμα και ο φόβος της επιστροφής ενός Κομμουνιστικού καθεστώτος της παλαιάς εποχής, μοιάζει να μην έχει κανένα νόημα.

Αλλά και στον Ευρωπαϊκό νότο, οι λαοί βρίσκονται στα χαρακώματα και προσπαθούν από θέση άμυνας να περισώσουν ότι μπορούν. Όμως και εδώ, η “λιμνάζουσα” κατάσταση επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι κοινωνίες αδυνατούν να οραματιστούν ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης, τουλάχιστον προς το παρόν και σε μαζικό επίπεδο, παρά βγαίνουν στους δρόμους με οικονομικού τύπου αιτήματα που ανήκουν στην ουσία στον πολιτισμικό ολοκληρωτισμό της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας. Ο ψευδο-ορθολογισμός με τον οποίο έχει εμποτίσει τις κοινωνίες ο πολιτισμικός αυτός ολοκληρωτισμός, στο όνομα δήθεν της αποτροπής της ολοκληρωτικής καταστροφής, στην ουσία καταστρέφει τα κεκτημένα δεκαετιών και έτσι οι διαδηλώσεις στους δρόμους μοιάζουν να είναι τουλάχιστον μάταιες.

Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι όλα αυτά είναι κάπως επιφανειακά και ότι είναι διαφορετική η φύση των εξεγέρσεων από χώρα σε χώρα, λόγω διαφορετικών παραγόντων που έχουν να κάνουν κυρίως με την ιστορία και την κουλτούρα. Μπορεί πράγματι να είναι έτσι, αλλά τι μπορεί να σημαίνουν οι διαφημίσεις που παρεμβάλλονται ανάμεσα στην λάϊβ αναμετάδοση των εικόνων από τους χιλιάδες ανθρώπους, για παράδειγμα, στην πλατεία Ταχρίρ της Αιγύπτου, τους οποίους εμείς παρακολουθούμε – για να χρησιμοποιήσω μια άλλη φράση του Μπαντιού - σαν ένα θέαμα; Ενώ την ίδια ώρα, εμείς που βιώνουμε όλη την καταστροφή της κρίσης γινόμαστε θέαμα για κάποιους άλλους;

Ο πολιτισμικός ολοκληρωτισμός μοιάζει με ένα πανίσχυρο εργαλείο που ευθυγραμμίζει τους πάντες στην ίδια κατεύθυνση. “Κουρεύει” τα πάντα στο ελάχιστο μέγεθος και επιβάλλεται. Έτσι, το ερωτηματικό στην επικεφαλίδα αυτού του κειμένου μοιάζει να είναι δικαιολογημένο. Βιώνουμε πράγματι την εποχή των λιμναζόντων επαναστάσεων; Ή μήπως είναι απλώς εξεγέρσεις που οδηγούν στο πουθενά; Άνθρωποι που θυσιάζονται για το τίποτα;

09 August, 2013

"Penitent" speculators met with Samaras


August 8, 2013

20 Wall Street investors met yesterday with the Greek prime minister Antonis Samaras. Among them, some speculators who gambled millions on Greece's bankruptcy! John Paulson, for example, founder of the Paulson & Co., who gambled against euro and on Greece's bankruptcy, was one of them.

 For those who don't know, Paulson became famous by making probably the best "trade", not less significant than George Soros' attack on sterling. Paulson "shorted" on housing credit market in the US and on the US banks. After the 2008 crisis, it has been said that he was one of the first who attacked euro through Greece of course.

Source: olympia.gr

Note: Samaras trusts these people to bring investments in Greece! What can I say? Unrepentant politicians!