Skip to main content

Νόμος και Αταξία στην Ισπανία

του Don Quijones*

Όπως και σε πολλές άλλες Δυτικές χώρες, αυτές τις μέρες, το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό τοπίο στην Ισπανία, μεταστρέφεται με τρομακτικό ρυθμό. Η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Rajoy, εξακολουθεί να απολαμβάνει την απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, παρά το ότι έχει χάσει κάθε ηθική νομιμοποίηση, μετά το γεγονός ότι έχει πιαστεί να βάζει το χέρι σχεδόν σε κάθε "βάζο με μπισκότα" που μπορεί να φανταστεί κανείς**. Εξακολουθεί επίσης να είναι επικεφαλής ενός συστήματος άκαμπτης κομματικής πειθαρχίας και ως εκ τούτου μπορεί να περάσει, λίγο-πολύ, οποιοδήποτε νόμο που μπορεί να φανταστεί.

Μόνο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, έχει ανακοινώσει ένα σχέδιο νόμου και έχει περάσει άλλο ένα, που απειλούν να αναθεωρήσουν ριζικά το νομικό σύστημα της χώρας και τη δημόσια τάξη.

Πράξη 1: Ποινικοποιώντας τη Διαφωνία

Ο πρώτος από τους δύο νόμους, με τον μάλλον Οργουελικό τίτλο "Προστασία της Δημόσιας Ασφάλειας" - που αποκαλείται από τους πολέμιους του ως "Νόμος Φίμωτρο" - περιέχει 55 άρθρα, πολλά από τα οποία είναι προσανατολισμένα στην απόκτηση μεγαλύτερου ελέγχου των διαδηλώσεων.

Όπως πρόσφατα ανέφερε η Αγγλική έκδοση της El País, ο σκοπός του σχεδίου νόμου είναι να "βάλει ένα τέλος στις πρακτικές που, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης, δεν έχουν κριθεί άξιες ποινικής μομφής στα δικαστήρια". Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται και η πράξη της συνάθροισης έξω από την έδρα του κοινοβουλίου ή άλλα δημόσια κτίρια, χωρίς τη ρητή άδεια των αρχών.

Αυτοί που θα πιάνονται να παραβιάζουν το νέο νόμο, θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν διοικητικό πρόστιμο μέχρι 30.000 ευρώ. Όσοι φωνάζουν συνθήματα εναντίον των αστυνομικών ή τους φωτογραφίζουν τη στιγμή του καθήκοντος, θα επιβαρύνονται με παρόμοιες κυρώσεις.

Ο νόμος θα επιτρέψει επίσης την αστυνομία να δημιουργεί «ζώνες ασφαλείας» για να αποτρέπει τις συναθροίσεις. Παρά το γεγονός ότι το προσχέδιο δεν κάνει καμία ειδική αναφορά, το μέτρο έχει σχεδιαστεί για τα stopescraches - την πρακτική της διαμαρτυρίας έξω από τις πόρτες των πολιτικών ή των μεγάλων επιχειρηματιών - καθώς και για αυθόρμητες συγκεντρώσεις για την αποτροπή εξώσεων, δύο μορφές πολιτικής διαμαρτυρίας που έχουν γίνει δημοφιλείς και οι οποίες έχουν ήδη κριθεί νόμιμες από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας.

Ίσως το πιο παράλογο απ'όλα, είναι ότι η κυβέρνηση επιδιώκει επίσης να επιβάλει κυρώσεις με πρόστιμα ύψους μέχρι 600.000 ευρώ, σε όλες τις μορφές προσβολών που θίγουν την εικόνα της Ισπανίας. Αυτό, μπορεί να υποθέσει κάποιος ότι θα περιλαμβάνει το κάψιμο της Ισπανικής σημαίας - μια δημοφιλής πρακτική στην Καταλονία και τη Χώρα των Βάσκων - ή χρήση προσβλητικής γλώσσας, σε πλακάτ, κατά της Ισπανικής μοναρχίας ή του ίδιου του έθνους.

Όπως ήταν φυσικό, ο νόμος έχει προκαλέσει ένα θόρυβο ανησυχίας για τις πολιτικές ελευθερίες - αν και όχι τόσο όσο θα έπρεπε! Όχι μόνο αποτελεί μια τεράστια απειλή για τα θεμελιώδη δικαιώματα της ελευθερίας και των συγκεντρώσεων στην Ισπανία, απειλεί επίσης να πολιτικοποιήσει έντονα το ρόλο της αστυνομίας, καθώς και να την αποσπάσει από τις πιο παραδοσιακές της δραστηριότητες που αφορούν την καταπολέμηση της εγκληματικότητας.

Μια πηγή μου μέσα στην Mossos D'Esquadra (αστυνομία της Καταλονίας), μου είπε ότι "η κυβέρνηση έχει περάσει μια κόκκινη γραμμή με τον παρόντα νόμο. Στην πραγματικότητα, απαιτούν από εμάς να αφαιρέσουμε τα βασικά δικαιώματα των ανθρώπων που υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύουμε, ενώ ταυτόχρονα να επικεντρώνουμε όλο και λιγότερο τα διαθέσιμα μέσα μας στο κυνήγι πραγματικών εγκληματιών - πορτοφολάδες, διαρρήκτες, έμποροι ναρκωτικών, απατεώνες - ο αριθμός των οποίων απλά συνεχίζει να αυξάνεται."

Πράξη 2: Ιδιωτικοποιώντας την Αστυνομία

Με το μελάνι να μην έχει στεγνώσει από το νομοσχέδιο Προστασίας της Δημόσιας Ασφάλειας και τους απόηχους της δημόσιας αγανάκτησης να αντηχούν ακόμα, η κυβέρνηση πέρασε άλλη μια σειρά από νομοθεσίες για τον νόμο και την τάξη, αυτή την εβδομάδα, αυτή τη φορά με στόχο τη μαζική επέκταση του πεδίου εφαρμογής της παροχής υπηρεσιών αστυνόμευσης από τον ιδιωτικό τομέα.

Μεταξύ άλλων, οι ιδιωτικές εταιρίες ασφάλειας θα είναι σε θέση να:

  • Διεξάγουν, τόσο σε ιδιωτικούς όσο και σε δημόσιους χώρους, όλους τους απαραίτητους ελέγχους, έρευνες και προληπτικά μέτρα για την εκπλήρωση των καθηκόντων τους.
  • Να καταδιώκουν και να θέτουν υπό κράτηση υπόπτους, επίσης τόσο σε ιδιωτικούς όσο και σε δημόσιους χώρους και να τους παραδίδουν για σύλληψη στις αρμόδιες κρατικές αρχές.
  • Να περιφρουρούν τις περιμέτρους σωφρονιστικών κέντρων και τις εγκαταστάσεις κράτησης μεταναστών, καθώς και διάφορα άλλα "δημόσια" κτίρια.
  • Να εξασφαλίζουν μεγαλύτερη δικαστική προστασία για τις ίδιες. Για παράδειγμα, οποιεσδήποτε επιθέσεις κατά των ανδρών τους κατά τη διάρκεια του καθήκοντος θα έχουν τις ίδιες ποινικές συνέπειες με επιθέσεις ενάντια σε αστυνομικούς της κρατικής αστυνομίας.

Ο νέος νόμος απλώς επιβεβαιώνει τους φόβους που είχαν εδώ και καιρό οι Ισπανοί αστυνομικοί, ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να μεταβιβάσει πολλές από τις αρμοδιότητές τους στον ιδιωτικό τομέα. Σύμφωνα με τον José Antonio Soriano, έναν επιθεωρητή της αστυνομίας στην Ισπανική περιφέρεια της Castellón, τα όλο και πιο περιορισμένα μέσα έχουν οδηγήσει σε μια γενική επιδείνωση της δημόσιας ασφάλειας, που είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση για να δικαιολογηθεί η μεγαλύτερη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα.

Είναι το τέλειο παράδειγμα της πανάρχαιας πρακτικής πρόβλημα-αντίδραση-λύση: Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα (μια δημόσια αστυνομία που έχει φτάσει στα όρια της λόγω έλλειψης μέσων), που στη συνέχεια οδηγεί σε μια αντίδραση (αυξανόμενη δημόσια δυσαρέσκεια για την υποβάθμιση του νόμου και της τάξης), που στη συνέχεια χρησιμοποιείτε για να δικαιολογήσετε τις ίδιες ακριβώς πολιτικές και τα μέτρα που θα θέλατε να εφαρμόσετε από την πρώτη στιγμή (τη μεταβίβαση πολλών βασικών λειτουργιών της δημόσιας αστυνομίας στον ιδιωτικό τομέα, πλουτίζοντας έτσι συγκεκριμένες ευνοημένες επιχειρήσεις και ιδιώτες - άνθρωποι που ο Soriano αποκαλεί "amiguitos" (φιλαράκια) της κυβέρνησης).

Και με τον τρόπο αυτό, η συντονισμένη βούληση των πλουσίων και ισχυρών ακυρώνει τις αυξανόμενες ανάγκες των φτωχών και αδύναμων, καθώς η Ισπανία - και ο κόσμος που ζούμε - παίρνει σταδιακά τη μορφή ενός νεο-φεουδαρχικού συστήματος οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης. Υπόσχεται να είναι ένας κόσμος όπου η ισχύς και τα χρήματα θα διαμορφώνουν το δίκαιο. Όπου θα υπάρχει η κυβέρνηση απλά για να συλλέγει φόρους και να αναδιανέμει κεφάλαια στις τράπεζες και τις επιχειρήσεις. Και όπου όχι μόνο οι ευκαιρίες, αλλά και η ασφάλεια και η προστασία του νόμου, θα έχουν γίνει αποκλειστικό προνόμιο εκείνων που θα μπορούν να τα πληρώσουν.


*Ο Don Quijones είναι ανεξάρτητος συγγραφέας και μεταφραστής που ζει στη Βαρκελώνη. Διατηρεί το blog Raging Bull-Shit.
**Μεταφορικά βέβαια, εννοώντας προφανώς ότι είναι μπλεγμένη σχεδόν σε κάθε σκάνδαλο.

Comments

Popular posts from this blog

New York Times accidentally destroys the Western propaganda on Venezuela

globinfo freexchange
In another rare 'real journalism' short crisis, the New York Times decided to reveal the truth about the trucks with 'humanitarian aid' on the Colombia-Venezuela border, that were set on fire.
As The Interceptreported:
On February 24, CNN told the world what we all now know is an absolute lie: that “a CNN team saw incendiary devices from police on the Venezuelan side of the border ignite the trucks,” though it generously added that “the network’s journalists are unsure if the trucks were burned on purpose.
Other media outlets endorsed the lie while at least avoiding what CNN did by personally vouching for it. “Humanitarian aid destined for Venezuela was set on fire, seemingly by troops loyal to Mr Maduro,The Telegraph claimed. The BBC uncritically printed: “There have also been reports of several aid trucks being burned – something Mr Guaidó said was a violation of the Geneva Convention.
That lie – supported by…

The underground war between Venezuela and the US big oil cartel confirmed through WikiLeaks

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD) holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A document under the title VENEZUELA: AMERICAN OIL AND SERVICE COMPANIES ENGAGE AMBASSADOR, from July, 2009, depicts the agony of the US oil corporations to stay in Venezuela, as they had already lost control over country's rich reserves.
The summary…

Neoliberal fascists attempt to regain control over the European continent to prevent a Leftist revival

While the neoliberal regime is pushing Jeremy Corbyn for a second Brexit referendum, Brussels bureaufascists visit Greece to make sure that the country will remain on the path of neoliberal destruction.
globinfo freexchange
UK's neoliberal regime is now pushing Jeremy Corbyn to promise a second Brexit referendum, hoping to reverse current Brexit vote. As the Independentreported:
Jeremy Corbyn is under new pressure to fully back giving the public a Final Say on Brexit after his own version of EU withdrawal was emphatically rejected in the Commons. His vision of the UK leaving Europe was defeated by a margin of 240 votes to 323, meaning the leader will now be expected to fulfil a promise to bring forward or support a vote to approve a new referendum. The 83-vote defeat comes after Mr Corbyn told Labour MPs on Monday that he was ready to support moves to demand a public vote, having lost a string of MPs who resigned in part over his Brexit strategy.
It appears that the blackmail worked …

Fraudulent neoliberalism was born when it was assumed that the banking parasites produce real value

Democracy At Work
Adam Smith looked on bankers as if they were unproductive. Essentially said they're parasites who kind of live off the value created by others. Bankers - if you have a labor theory of value - it's hard to see how bankers can be producing value.
Before the 1970s, financial services were not included in the calculation of gross domestic product (GDP). In other words, they were considered as adding nothing to the total value of gross domestic product. Only after 1970 did they get included, and now, of course, they're considered to be great value producers. So, do financiers produce value? This starts to become a very important kind of question.

UK's panicked neoliberal regime desperate to build a third loyal party to halt Corbyn's progressive counterattack

globinfo freexchange
Right after the seven neoliberal Blairites left the Labour party towards the formation of a new "independent" party, three Tories decided to join them.
As the Guardianreported: “Three Conservatives have quit their party to join the new Independent Group of MPs, declaring that hard Brexiters have taken over and that the modernising wing of the party has been 'destroyed'. Anna Soubry, Sarah Wollaston and Heidi Allen explained their decision to join the new group, founded this week by seven Labour MPs, who also left their party.
It all happened too fast and someone would be rather naive to believe that these moves were not pre-agreed and fully coordinated.
All the picks appear to be carefully selected. The establishment takes back those who has raised carefully with the 'principles' of the neoliberal ideology in order to save them from the collapsing conservative party and the Corbynism-'contaminated' Labour. Next step, a third 'ind…

To save Labour from the wreckers, Corbyn needs big balls (and a willie)

In 2015, anti-war socialist Jeremy Corbyn caused a stunning shock when, as a 500-1 shot, he became elected as Labour Party leader. Corbyn’s campaign engendered great enthusiasm among those desperate for Labour to make a clean break with elite-friendly pro-war neoliberal Blairism.
by Neil Clark
In the 2017 general election Corbyn defied the odds, and the smug inside the tent pundits again, with Labour achieving its biggest increase in its share of the vote since 1945.
Corbyn seemed to be on an unstoppable path to Number 10. But since then momentum has been lost. Literally.
Let’s call out the elephant in the room. The pro-Israel lobby in Labour and outside of it has never been reconciled to having a pro-Palestinian peace activist as party leader and potential Prime Minister.
They have done everything possible to destroy Corbyn personally and professionally, with charges of ’anti-Semitism’ the weapon of choice. But Corbyn hasn’t done himself any favours by failing to fight back forcefully ag…

As mainstream journalists acknowledge Douma attacks were “staged,” the “humanitarian” Syria regime-change network tries to save a sinking ship

There is increasing desperation on the part of the “humanitarian” regime-change network to protect its influence and the power of its narratives, not just in Syria but in future conflicts.
by Whitney Webb and Vanessa Beeley
Part 3 - Global Public Policy Institute’s place in regime-change network
Beyond Schneider’s conflicts of interests by virtue of his work history and current associations, the organization that employs him — the Global Public Policy Institute — is directly connected to an oligarch-directed and oligarch-funded regime-change network that specializes in manufacturing “humanitarian” justifications for Western military adventurism abroad. The main oligarchs who drive this network, as detailed in a recent articles series at MintPress, include Jeffrey Skoll, George Soros, Pierre Omidyar, and Ted Turner — philanthrocapitalists aligned with the neoliberal, globalist agendas of the U.S/U.K alliance.
In addition to its stated mission of “improving global governance,” in line with…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 3ο - Η «κατασκευή» υποχρεώσεων
Οπωσδήποτε η Βενεζουέλα είχε νομικές και οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι σε ξένα κράτη. Ωστόσο, αυτές δημιουργήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με τέτοιο τρόπο από τις Μεγάλες Δυνάμεις που οδηγούσαν ουσιαστικά στην πλήρη υποταγή του αδύναμου λατινοαμερικανικού κράτους.
Ο ίδιος ο Βρετανός επιτετραμμένος στο Καράκας Richard Edwardes είχε ανακαλύψει από τη δεκαετία του 1860 τον μηχανισμό απάτης πο…

The war criminal Elliott Abrams and the liberals who love him

Elliott Abrams, who is steering Trump’s Venezuela policy, has a long track record of war crimes. Yet a number of liberal commentators are rushing to his defense.
by Paul Heideman
Part 1
Practically the entire American political establishment and corporate press are repeating the Trump administration’s claims to have humanitarian motives in Venezuela. As that administration inches closer to full-blown military invasion, whether direct or by proxy, it behooves us to look into the track record of the officials steering this so-called “humanitarian policy.” None other are more deserving of scrutiny than Elliott Abrams, whose crimes have spanned the globe, from El Salvador to Nicaragua to Iraq.
Before this month, Elliott Abrams was likely glad to have been largely forgotten by the U.S. public. When the Trump administration announced Abrams’ appointment as U.S. Special Representative in Venezuela in late January, the news caused some ripples on the Left, but across mainstream media outlets, the…

Βενεζουέλα: Διαβολική επανάληψη της ιστορίας 120 χρόνια μετά

Ως «αδιόρθωτο» και «απαίσιο» περιγράφουν οι New York Times, η New York Herald και το Associated Press τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Ο τελευταίος «απεχθάνεται τις πιο ιερές αξίες των πολιτισμένων εθνών», γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον φιλελεύθερο «επαναστάτη», ο οποίος προσπαθεί να εξουδετερώσει τον «τύραννο». Ο τελευταίος είναι ο πλέον μισητός στον δυτικό κόσμο, το κράτος του, αν και πλούσιο σε πόρους, είναι υπερχρεωμένο, η διακυβέρνηση της χώρας διεκδικείται από έναν επαναστάτη που έχει συγκεντρώσει έναν στρατό και βαδίζει προς το Καράκας.
Βαγγέλης Γεωργίου
Μέρος 1ο
Θα μπορούσαν όλα αυτά να συμβαίνουν το 2019, αλλά συνέβαιναν στη Βενεζουέλα του 1899, όταν η Δύση έπρεπε να τακτοποιήσει πάλι έναν μισητό δικτάτορα κάπου στην Καραϊβική.
Οι ομοιότητες διαβολικές. Η κατάληξη ίδια;
Πράγματι, η Βενεζουέλα την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα είχε βυθιστεί σε εμφυλίους οι οποίοι ακύρωναν τις όποιες προσπάθειες είχαν γίνει από τις κυβερνήσεις των φιλελεύθερων των προηγούμενων δεκαετιών.