Skip to main content

“Νιου Ντιλ” vs “Ομπάμακερ” : μια πραγματικότητα και μια απέλπιδα προσπάθεια

του system failure

Στην Αμερική της δεκαετίας του 20, υπήρξε μια άνευ προηγουμένου καταναλωτική έξαρση και μια τάση για κυνήγι εύκολου χρήματος. Κάτι παρόμοιο συνέβη στη Δύση γενικότερα, ιδιαίτερα από τις αρχές της δεκαετίας του 90 και έπειτα. Το μεγάλο κραχ του 29 και η εξαθλίωση που επέφερε σε εκατομμύρια ανθρώπους, ήταν ουσιαστικά μια μεγάλη νίκη των μεγαλοτραπεζιτών και των κερδοσκόπων που έκαναν χρυσές δουλειές πάνω στο “πτώμα” της τότε μεσαίας τάξης και έτσι, η κυβέρνηση Ρούσβελτ αναγκάστηκε να στραφεί στο Κεϋνσιανό οικονομικό μοντέλο, όπου η οικονομία θα μπορούσε να επαναεκκινηθεί με κεντρικό μοχλό το κράτος.

Ο προκάτοχος του Ρούσβελτ και πρόεδρος των ΗΠΑ κατά την μεγάλη οικονομική κρίση του 29, Χέρμπερτ Χούβερ, του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, δεν πίστευε στο κράτος πρόνοιας, αλλά στην λιτότητα και τη δημοσιονομική πειθαρχία. Είναι μια αντίληψη που επιβάλει σήμερα η κυβέρνηση Μέρκελ στην ευρωζώνη, σε αντίθεση με την Αμερικανική κυβέρνηση που, παραδοσιακά, ιδιαίτερα επί προεδρίας Δημοκρατικών προέδρων, δίνει βάρος στην ανάπτυξη και την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Όμως, η ολοκληρωτική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, αλλάζει ραγδαία τις πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα στον Δυτικό κόσμο.

Η υποχώρηση της απορρύθμισης και το “Νιου Ντιλ”

Ο Ρούσβελτ εφάρμοσε μια επιθετική πολιτική κρατικών επενδύσεων, προκειμένου να επανεκκινήσει την οικονομία και να καταπολεμήσει την ανεργία που είχε φτάσει σε εφιαλτικά επίπεδα μετά το μεγάλο κραχ του 29. Επιπλέον, δημιούργησε νέες υποδομές που ωφέλησαν με πολλούς τρόπους την Αμερικανική κοινωνία. Ένα μόνο παράδειγμα, αποτελεί η κρατική εταιρία Tennessee Valley Authority (TVA) που δημιουργήθηκε τον Μάιο του 1933, προκειμένου να κατασκευαστούν, μεταξύ άλλων, αντιπλημμυρικά έργα και φράγματα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και να δοθεί ώθηση στην οικονομική ανάπτυξη της κοιλάδας του Τενεσί, μια περιοχή που είχε πληγεί ιδιαίτερα από την οικονομική κρίση. Οι ιδιωτικές εταιρίες ήταν ιδιαίτερα δυσαρεστημένες που αποκλείστηκαν από το πρόγραμμα και έχασαν την ευκαιρία για μεγάλα κέρδη.

Ο Ρούσβελτ αντιμετώπισε κριτικές από όλο το πολιτικό φάσμα. Η Αμερικανική οικονομική ελίτ τον κατέκρινε επειδή δεν ήθελε να επιβαρυνθεί με επιπλέον φόρους για την υλοποίηση του “Νιου Ντιλ”. Ακόμα και το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ κινήθηκε εναντίον του, θεωρώντας ότι πολλές νομοθετικές ρυθμίσεις του “Νιου Ντιλ” ήταν αντισυνταγματικές. Η προπαγάνδα που εξαπέλυσε η οικονομική ελίτ, επιχείρησε να βαφτίσει τις πολιτικές του “Νιου Ντιλ” Σοσιαλιστικές ή ακόμα και Κομμουνιστικές, κάτι που γίνεται και σήμερα στην Αμερική αλλά και στην Ελλάδα πλέον.

Ένα απόσπασμα από ομιλία του Ρούσβελτ είναι χαρακτηριστικό: “Μερικοί άτολμοι άνθρωποι που φοβούνται την πρόοδο, θα προσπαθήσουν να δώσουν παράξενα ονόματα σε αυτό που κάνουμε. Μερικές φορές θα το αποκαλέσουν “Φασισμό”, άλλες φορές “Κομμουνισμό”, άλλες φορές “αυστηρή ρύθμιση”, άλλες φορές “Σοσιαλισμό”. Όμως, με αυτό τον τρόπο, προσπαθούν να κάνουν ιδιαίτερα περίπλοκο και θεωρητικό, κάτι το οποίο είναι πραγματικά πολύ απλό και πολύ πρακτικό.”

Παρά τις όποιες ατέλειες, το “Νιου Ντιλ” του Ρούσβελτ δημιούργησε εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας και νέες υποδομές προς όφελος όλων των Αμερικανών πολιτών, έδωσε ανάσα και ώθηση σε τομείς όπως η γεωργία, ενίσχυσε την κοινωνική ασφάλιση και ανόρθωσε γενικότερα την οικονομία. Η απάντηση του Ρούσβελτ, “φυσικά και ξοδεύουμε λεφτά”, στους επικριτές του, αποτύπωνε την αντίληψη της κυβέρνησης του, ότι προέχει πάνω από όλα η ευημερία και η ανακούφιση του λαού και όχι η αυστηρή λιτότητα για χάρη των οικονομικών δεικτών. Πραγματικά, ενώ το 1933 το δημόσιο χρέος ήταν στο 20% του ΑΕΠ, μέχρι το 1936 το ποσοστό αυτό σχεδόν διπλασιάστηκε, αλλά αυτό που ένοιαζε τον Ρούσβελτ ήταν να ανακουφίσει τους Αμερικανούς πολίτες και να τους δώσει ελπίδα και προοπτική.

Τι μεσολάβησε μέχρι τον Ομπάμα

Ενώ ο Ρουσβελτ, παρά την σφοδρή κριτική που δέχτηκε, κατάφερε να επιβάλλει μια σειρά μεταρρυθμίσεων που κυριολεκτικά μεταμόρφωσαν το Αμερικανικό κράτος και του έδωσαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανόρθωση της οικονομίας, ενάντια στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και υπέρ του Αμερικανικού λαού, ο Ομπάμα σήμερα δέχεται έναν σκληρό πόλεμο για το “Ομπάμακερ”, δηλαδή μόνο για μια μεταρρύθμιση που προσπαθεί με πολύ κόπο να περάσει και αφορά αποκλειστικά τον τομέα της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης.

Τα πράγματα σήμερα είναι πολύ δύσκολα για τον Ομπάμα και για οποιονδήποτε θελήσει να περάσει νόμους που θα ενίσχυαν το κράτος πρόνοιας και γενικότερα θα ήταν προς όφελος της συντριπτικής πλειοψηφίας, ακριβώς επειδή κυριαρχεί ολοκληρωτικά το νεοφιλελεύθερο δόγμα, που ευνοεί μια οικονομική ολιγαρχία, στην κορυφή της οποίας, βρίσκονται οι μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες.

Η πρώτη μεγάλη νίκη των μεγαλοτραπεζιτών καταγράφηκε τον Δεκέμβριο του 1913, όταν επί κυβέρνησης Γούντροου Γουίλσον, ο έλεγχος του δολαρίου πέρασε οριστικά στις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες με τον νόμο Federal Reserve Act. Για την ιστορία, η τελική υπογραφή από τον πρόεδρο Γουίλσον μπήκε μόλις δύο μέρες πριν από την αργία των Χριστουγέννων του 1913, αν λέει κάτι αυτό. Έτσι, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ συνέχισε να είναι “Ομοσπονδιακή” μόνο στα χαρτιά, καθώς ο πλήρης έλεγχος της ποσότητας και της ροής του χρήματος, πέρασε οριστικά στα χέρια των μεγαλοτραπεζιτών.

Αν και η κρίση του 29 αποτέλεσε ένα πεδίο δοκιμής των νέων συνθηκών, ο κανόνας του χρυσού που ίσχυε την εποχή εκείνη δεν επέτρεπε στην “Ομοσπονδιακή” τράπεζα να τυπώσει χρήμα κατά βούληση, φορτώνοντας με περισσότερο χρέος την κυβέρνηση. Οι μεγαλοτραπεζίτες δεν μπορούσαν να ελέγχουν πλήρως την κυβέρνηση μέσω του χρέους και έτσι ο Ρούσβελτ, σε συνδυασμό με την ισχυρή του προσωπικότητα, κατάφερε να περάσει τους νόμους που ήθελε, παρά τον πόλεμο που δέχθηκε.

Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχειρήθηκαν να μπουν κάποιοι κανόνες στην αγορά με τη συνθήκη του Μπρέτον Γουντς, αλλά το 1971, ο Νίξον ανακοίνωσε την κατάργηση του κανόνα του χρυσού, ανοίγοντας τον δρόμο για την ολοκληρωτική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και των μεγάλων τραπεζών.

Λίγο αργότερα, ο Μίλτον Φρίντμαν και τα “παιδιά του Σικάγο” διεξάγουν το πρώτο μεγάλο νεοφιλελεύθερο πείραμα, χρησιμοποιώντας ως πειραματόζωο την Χιλή του δικτάτορα Πινοσέτ. Οι Ρήγκαν και Θάτσερ, φανατικά ταγμένοι στην υπηρεσία του νεοφιλελεύθερου δόγματος, εφαρμόζοντας τις αντίστοιχες πολιτικές που ευνοούσαν την απορρύθμιση και την διάλυση του κοινωνικού κράτους, φροντίζουν ώστε να επεκταθεί η κυριαρχία του την δεκαετία του 80. Το 1992, ο πρώην τραπεζίτης πρόεδρος της Σίτιγκρουπ, Γουόλτερ Ρίστον, αναγγέλλει τελικά την ολοκληρωτική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού μέσα από το βιβλίο του “Το λυκόφως της κυριαρχίας”, ενώ την ίδια χρονιά, ο τότε πρόεδρος της “Ομοσπονδιακής” τράπεζας, Άλαν Γκρίνσπαν, “προειδοποιεί” τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, να αποσύρει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για κοινωνικές παροχές καθώς, όπως υποστήριζε, το έλλειμμα βρισκόταν σε επικίνδυνα επίπεδα.

Ακολούθησε μια εικοσαετία με οικονομικές φούσκες και αποτυχημένες πολιτικές με βασικό εργαλείο το ΔΝΤ σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Οι μόνοι κερδισμένοι ήταν οι μεγάλες τράπεζες και οι κερδοσκόποι, ενώ οι οικονομίες πολλών χωρών καταστράφηκαν.

Ομπάμα: ίσως να θέλει αλλά σίγουρα δεν μπορεί

Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα δεδομένα, θα δει ότι το μερίδιο του δημόσιου χρέους που κατέχει η “Ομοσπονδιακή” τράπεζα έφτασε σε επίπεδα ρεκόρ το 2011, φτάνοντας στο 11,2% του ΑΕΠ, το υψηλότερο από το 1940 και μετά, και πιθανόν το ιστορικά υψηλότερο. Το 2012, το ποσοστό αυτό ήταν επίσης υψηλό, στο 10,6% του ΑΕΠ. Μόνο μια φορά το ποσοστό αυτό έφτασε σε τέτοια επίπεδα: ήταν το 1946, δηλαδή λίγο μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν έφτασε στο 10,7% του ΑΕΠ. [Table 7.1, http://www.whitehouse.gov/omb/budget/historicals]

Η κατακόρυφη αύξηση του χρέους της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης προς την “Ομοσπονδιακή” τράπεζα, οφείλεται στις αλλεπάλληλες πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης, δηλαδή κατά κύριο λόγο “τύπωμα” χρήματος, που υποτίθεται ότι γίνονται για να τονωθεί η οικονομία. Αντί αυτού όμως, τα λεφτά πήγαν αποκλειστικά για την διάσωση των μεγαλύτερων τραπεζών, μερικές από τις οποίες συμμετέχουν στην “Ομοσπονδιακή” τράπεζα! Δηλαδή τα λεφτά έκαναν έναν κύκλο, επιστρέφοντας στις τράπεζες και φορτώνοντας την Αμερικανική κυβέρνηση με περισσότερο χρέος, το οποίο θα μεταφερθεί στις επόμενες γενιές! Αναπάντητα παραμένουν επίσης τα ερωτήματα σχετικά με την υπόθεση με βάση την οποία, η “Ομοσπονδιακή” τράπεζα εφοδίασε, “υπογείως”, με περισσότερα από 9 τρισεκατομμύρια δολάρια, διάφορα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με αμφίβολους ισολογισμούς, κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης στις ΗΠΑ [http://adiritos.blogspot.gr/2013/04/9.html]. Κανείς δεν φαίνεται να ασχολείται σήμερα με το ζήτημα.

Οι οικονομικά ισχυρότεροι βλέπουν μόνο αριθμούς και όχι ανθρώπους. Ο ολοένα αυξανόμενος πληθυσμός σημαίνει γι'αυτούς “περισσότεροι φόροι”, ενώ αντίθετα, το “κλείσιμο” της κυβέρνησης σημαίνει “λιγότεροι φόροι”. Ενώ ο Ρούσβελτ έκανε τόσες ενέργειες για να αναμορφώσει το κράτος και να ανακουφίσει τον Αμερικανικό λαό, ο Ομπάμα δεν μπορεί να περάσει ούτε ένα νομοσχέδιο για την υγεία και την κοινωνική ασφάλιση. Η επίσκεψη που δέχθηκε από τους μεγαλύτερους τραπεζίτες λίγο μετά την ανακοίνωση του “κλεισίματος” της Αμερικανικής κυβέρνησης είναι χαρακτηριστική. Οι τραπεζίτες δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα πλέον, γιατί θέλουν να δείξουν καθαρά ποιος είναι πραγματικά το “μεγάλο αφεντικό”.

Και έτσι είναι τα πράγματα, καθώς, η καθιέρωση του δολαρίου ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και η ραγδαία άνοδος της τεχνολογίας των υπολογιστών, καθιστούν την Αμερικανική “Ομοσπονδιακή” τράπεζα ως τον απόλυτο κυρίαρχο. Έτσι, αν θεωρητικά η Κίνα, για παράδειγμα, απαιτούσε την αποπληρωμή ολόκληρου του Αμερικανικού χρέους σε δολάρια μέσα σε μια μέρα, αυτό θα μπορούσε να γίνει πρακτικά με το πάτημα ενός κουμπιού στον υπολογιστή. Το μερίδιο χρέους της Κίνας θα περνούσε αυτόματα στα χέρια της “Ομοσπονδιακής” τράπεζας. Καταλαβαίνει κανείς ότι η όποια Αμερικανική κυβέρνηση είναι πλήρως ελεγχόμενη από τους “banksters”.

Οι τραπεζίτες, που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας των οικονομικών ελίτ, θέλουν να διασφαλίσουν τον τελικό στόχο του νεοφιλελεύθερου δόγματος, που είναι η διάλυση του έθνους-κράτους. Κάτι τέτοιο, θα απάλλασσε οριστικά τις οικονομικές ελίτ από την κρατική εποπτεία και από τους φόρους υπέρ του κράτους πρόνοιας, δηλαδή υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων και θα οριστικοποιούσε την κυριαρχία τους μέσω της αυξανόμενης συγκέντρωσης πλούτου, σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον πλήρους απορρύθμισης. Γι'αυτό, δεν θέλουν με κανένα τρόπο να ανοίξει ένας γύρος κρατικής παρέμβασης τύπου Ρούσβελτ, γιατί αυτό θα μπορούσε να ανακόψει τον τελικό τους στόχο.

Έτσι, οι τραπεζίτες ειδικότερα, δεν θέλουν να ρισκάρουν την εμφάνιση ενός “τρελού” πολιτικού τύπου Άντριου Τζάκσον, που εθνικοποίησε την κεντρική τράπεζα και μηδένισε το χρέος, γιατί αυτό θα σήμαινε το τέλος της απόλυτης κυριαρχίας τους.

Comments

Popular posts from this blog

How a group of economists undermined public institutions, paving the way to neoliberalism

An assumption had become a truth. The self-interested model of human behaviour, that had been developed in the Cold War to make the mathematical equations work, had now been adopted by these economists as a fundamental truth about the reality of all human social interaction.
globinfo freexchange
A group of economists in the early 70s arbitrarily adopted the self-interested model of human behaviour that had been developed in the Cold War, to explain the dysfunctionality of public institutions. This perception would become a powerful tool in the hands of the neoliberal ideology, carried by big banks and corporations, to demonize the state and dismantle any state control upon them at the expense of the societies.
In his documentary The Trap, Adam Curtis explains:
In the early 70s, the government bureaucracies in Britain began to collapse. Those around them blamed a growing economic crisis, but it was clear that something much more fundamental had gone wrong. What were supposed to be institut…

Italy, Greece, Deutsche Bank: heavy clouds of non-linear collapse gather again above Europe

globinfo freexchange
For nearly ten years now, the key decision centers inside eurozone are trying to hide the huge problems, pretending that the crisis is behind, in order to maintain a completely failed economic model, which also reveals, day by day, its authoritarian nature and despise against real Democracy. The totally problematic structure of eurozone makes things even worse.
In Italy, we had another political crisis and a constitutional coup because the new majority and potential coalition government is not likeable to the Brussels/Berlin axis.
In Greece, things are not looking better. The country is about to exit the IMF-type neoliberal program imposed by the Troika (ECB, European Commission, IMF), in August. Yet, the economy is still in very bad shape, drowning in stagnation, with unprecedented unemployment, nearly zero growth and a national debt at 180% of GDP, which is actually much higher than Greece's debt in 2010 (120% of GDP) when crisis hit the country!
In fact, the eu…

More evidence that the 2011 riots in Syria were sparked by a false flag operation

globinfo freexchangeIndependent journalist Eva Bartlett spoke with Lee Camp about her recent trip in Syria. Bartlett visited the hospital in Douma where many victims of the latest alleged chemical attack went to receive medical care. Bartlett spoke with a medical student who was working the day of the alleged attack, and actually confirmed the reporting by the veteran journalist Robert Fisk, according to which there was no evidence of a chemical attack.
Bartlett also went to Daraa, where the first protests took place in 2011, and spoke to people there. They confirmed what many other investigative journalists support. 

This is strong evidence that it was a false flag operation that actually sparked the subsequent riots:
In the initial protest, Daraa was named as the birthplace of the so-called revolution. And Daraa is a city in the very south of Syria, not a very large city, and a rather unlikely city for a so-called revolution to have started. But prior going to Daraa, I interviewed a do…

WikiLeaks reveals Italian officials had serious concerns about Italy's ability to participate in the monetary union already since the late 70s

The WIKILEAKS Public Library of US Diplomacy (PlusD)holds the world's largest searchable collection of United States confidential, or formerly confidential, diplomatic communications. As of April 8, 2013 it holds 2 million records comprising approximately 1 billion words. The collection covers US involvements in, and diplomatic or intelligence reporting on, every country on earth. It is the single most significant body of geopolitical material ever published. The PlusD collection, built and curated by WikiLeaks, is updated from a variety of sources, including leaks, documents released under the Freedom of Information Act (FOIA) and documents released by the US State Department systematic declassification review.
globinfo freexchange
A 1978 cable from the US Bureau of Economic and Business Affairs to the Secretary of State, was monitoring in detail the Italian serious concerns on the perspective of Italy joining the European monetary union. It describes an atmosphere of anxiety insi…

How eurozone became a financial dictatorship

It all started with the silent coup against Ireland
globinfo freexchange
In 2010, Ireland experienced Frankfurt's political blackmail. On the 18th of November, where there was a governing council of the ECB in Frankfurt. The governor of the Irish central bank who sat on the governing council, called "Morning Ireland" which is the most important radio program in Ireland, to say that Ireland will need what he called a loan. He didn't warn the government about it and this created a massive panic.
Then, the next day, there was a letter written from the then president of ECB, Jean-Claude Trichet, to Brian Lenihan, the minister of finance at the time, saying that 'if you don't apply the so-called bailout program, by this opening of the markets the following Monday, we're going to cut off access to Emergency Liquidity Assistance (ELA)', which obviously would have collapsed the Irish banking system.
The ECB used the liquidity weapon in order to impose its terms o…

David Harvey: unless there is some real new thinking, another crisis is inevitable

globinfo freexchange
Chris Hedges spoke with David Harvey about the repeated crises of the capitalist system, which generate further instability, especially since the early 70s where we have the rise of financial capitalism and neoliberal ideology.
As Harvey points out:
Interestingly, in almost every crisis there has been a good deal of re-evaluation of exactly how to think about the economy, how to think about the relationship between state power and politics and all this kind of stuff.
Since 2007-08, is hardly any new thinking at all. And actually, we're trying to hang on. And we are trying to hang on because the oligarchy - which has all of the money, all of the power - is actually in a situation where it does not want any change. And until we confront the oligarchy, we're not going to find a way of exiting from this, apart from repeating what happened in 2007-08.
And the interesting thing when you look back, before 2007-08, and you see big financial crises in Argentina, in Braz…

The facts about Venezuela’s May 20th Presidential Election

Despite a high level of election transparency, one that Jimmy Carter called “the best in the world”, the US and its allies have accused Venezuela of election fraud. Caleb Maupin breaks down how Venezuela’s electoral system really works.
by Caleb T. Maupin
Part 3 - Accusations of Fraud
Despite the stringent safeguards in place to protect Venezuela’s election integrity, international media based in Western countries have widely claimed the election was fraudulent. Those claiming that the results are illegitimate have cited prior statements from SmartMatic, a corporation based in London that manufactured Venezuela’s voting machines. An official statement from SmartMatic claimed the 2017 Constitutional Referendum vote showed “tamper evident.” Statements from SmartMatic have been vague about how exactly the results were illegitimate or what malpractice took place.
Tibisay Lucena, president of the National Elections Center (CNE), says the claims from SmartMatic and its Chief Executive Antonio …

Will the Swiss citizens beat the banksters today?

About 5.3 million Swiss citizens, including registered members of the Swiss Abroad community, are eligible to take part in the June 10, 2018 ballot. Votes on a broad range of issues, as well as elections, also take place in many cantons and municipalities across the country.
globinfo freexchange
The Swiss sovereign-money referendum of June 2018, also known as the Sovereign-Money Initiative, aims to give the central bank of Switzerland the sole authority of "creating money."
This is actually what the proponents of the Swiss "Vollgeld Initiative" want. They say only the government, through the publicly-owned Swiss central bank (SNB), should be able to create money and put it into circulation.
The Sovereign Money Initiative aims to give the Swiss Confederation a monopoly on money creation, including demand deposit (full-reserve banking, by including the creation of scriptural money in the legal mandate of the Swiss National Bank. The name of the initiative was inspired by…

Stock market: one of the biggest frauds in the age of financial capitalism

globinfo freexchange
Lee Camp speaks with Tan Liu about his revealing book The Ponzi Factor, where Liu exposes all the big fraud of the stock market. Liu explains why the stock market, especially today, in the era of financial capitalism, is the purest definition of a Ponzi scheme:
The issue, of course, is profits from stocks and what makes a stock price move, is not the earnings and growth. It is actually money from another investor. Now, is there a connection at all with respect to earnings and growth and this price movement? Yes, it's called a speculative connection. It is not a legal one. It is not a logical one. It is not a definitive, or, a mathematical one.
The SEC defines three basic features of a Ponzi scheme:
One, it is an investment scenario. Two, the investment profits come from other investors. Three, the investors think the profits come from somewhere else.
What we can clearly observe every single day, every single moment the stocks are trading, is an event where the stoc…

Marx predicted our present crisis – and points the way out

The Communist Manifesto foresaw the predatory and polarised global capitalism of the 21st century. But Marx and Engels also showed us that we have the power to create a better world.
by Yanis Varoufakis
Part 1 - The spirit of communism driving the manifesto is proving hard to silence
For a manifesto to succeed, it must speak to our hearts like a poem while infecting the mind with images and ideas that are dazzlingly new. It needs to open our eyes to the true causes of the bewildering, disturbing, exciting changes occurring around us, exposing the possibilities with which our current reality is pregnant. It should make us feel hopelessly inadequate for not having recognised these truths ourselves, and it must lift the curtain on the unsettling realisation that we have been acting as petty accomplices, reproducing a dead-end past. Lastly, it needs to have the power of a Beethoven symphony, urging us to become agents of a future that ends unnecessary mass suffering and to inspire humanity …