Your browser does not support the HTML5 canvas tag.

08 February, 2013

IMF new tactics: It is better to appear unreliable than to let people understand that you serve specific interests

by system failure

Lately, we see an increasing number of revelations from IMF executives or former executives related to the admission that the Fund has failed on the objectives it had set for the recovery of Greek economy and the exit from the debt crisis.

After the statement of Panagiotis Roumeliotis - former Representative of Greece in IMF – to NY Times, that the IMF knew that the program for Greece was impossible to implement because there was nowhere a successful example, a statement that was made purely for distraction purposes ( ), it was the turn of Olivier Blanchard, chief economist at the Fund, to admit through a report which was given to the public a few days ago, that the Fund, together with all European leaders, finance ministers, European Commission and ECB, made a serious mistake in their calculations, underestimating the devastating consequences of austerity policies imposed on indebted countries.

While it may seem strange, this is a corrective movement from IMF officials. As the Fund has fully lost its reliability due to the failed policies applied in many cases in the past, the officials appear to change their tactics by being “honest”, and try to “refine”, as much as they can, straight statements like that of Roumeliotis . The move was made basically for three reasons:

First, as the IMF has already lost its reliability and as the recent severe economic crisis and its expansion into an economically developed area like eurozone, has attracted the attention of public opinion on it, the Fund is trying to change its strategy giving importance to its public image and present a different picture at least in the part that concerns the intransigence of its executives. Τheir unexplained obsession about specific policies which was often accompanied with an arrogant attitude, is well known. In the past, countries which adopted these policies under the pressure of IMF, have experienced an economic disaster. Josef Stiglitz in his book “Globalization and its Discontents”, describes examples of this behavior and its devastating effects on the follow. “Crises of honesty” and admitting mistakes help to change this picture.

Secondly, as the debt crisis in eurozone gets a spiral form out of control, the IMF wants to include, as equaly responsible, other factors such as the various EU institutions and the ECB, because the continuing crisis in eurozone and the fiscal worsening at least in the countries of the periphery, are bringing bad signs for the future. It is almost certain that the crisis will hit the heart of the eurozone in future with unpredictable consequences, and as the IMF knows that this will happen sooner or later, it does not want to appear solely responsible for all this situation. However it is true that specific policies of the EU and ECB have contributed to this continuing crisis.

Third, the "leak" in the form of a technical report, and the admission that there was a mistake in calculations with the reference to a specific factor known as the "multiplier", is an IMF tactic to convince the public that it is a purely calculation error, which is based on wrong estimates. Through this tactic, IMF is trying to establish the false picture that operates purely technocratic and that the catastrophic effects are solely due to wrong calculations and estimates and not due to an attempt to serve specific banking and speculative interests.

But the true role of IMF is well known to many, especially in the Asian crisis in the late 90's, where the Fund gave loans in order to resque the western investors, while the policies imposed under its pressure, plunged into recession many countries of South-East Asia and inflated public debt with all the consequences, such as increased poverty and unemployment.

And finally, the destruction of the economy, the increasing poverty and unemployment, are things that have real and serious consequences on the lives of millions. And therefore, the new Blanchard confession, can only be treated as another cynical and arrogant behavior by the IMF and not as a sincere statement concerning wrong estimations.

01 February, 2013

Νέα τακτική ΔΝΤ: καλύτερα αναξιόπιστοι παρά υπηρέτες συμφερόντων

του system failure

Πληθαίνουν οι αποκαλύψεις στελεχών ή πρώην στελεχών του ΔΝΤ το τελευταίο διάστημα σχετικά με την παραδοχή ότι το ταμείο απέτυχε όσον αφορά τους στόχους που είχε θέσει για την ανάκαμψη της Ελληνικής οικονομίας και την έξοδο από την κρίση χρέους.

Μετά την δήλωση του Παναγιώτη Ρουμελιώτη - πρώην εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ - στους NY Times, ότι το ΔΝΤ γνώριζε πως το πρόγραμμα για την Ελλάδα ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί καθώς δεν υπήρξε πουθενά επιτυχές παράδειγμα, δήλωση που έγινε βέβαια καθαρά για λόγους αποπροσανατολισμού (, ήρθε η σειρά του Ολιβιέ Μπλανσάρ, υψηλόβαθμου στελέχους του Ταμείου, να παραδεχθεί μέσα από μια έκθεση που είδε το φως της δημοσιότητας, ότι το Ταμείο μαζί με το σύνολο των Ευρωπαίων ηγετών, των υπουργών οικονομίας, της Κομισιόν και της ΕΚΤ, έκαναν σοβαρό λάθος στους υπολογισμούς τους, υποτιμώντας τις καταστροφικές συνέπειες των πολιτικών λιτότητας που επέβαλαν στα υπερχρεωμένα κράτη.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, πρόκειται για μια διορθωτική κίνηση από πλευράς ΔΝΤ. Καθώς το Ταμείο έχει απολέσει πλήρως την αξιοπιστία του μετά τις αποτυχημένες πολιτικές που εφάρμοσε σε πλήθος περιπτώσεων στο παρελθόν, οι υπεύθυνοί του μάλλον θεώρησαν ότι πρέπει να στρογγυλέψουν “χοντροκομμένες” δηλώσεις, όπως αυτή του Ρουμελιώτη, εκδηλώνοντας μια νέα κρίση ειλικρίνειας μήπως και συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Η κίνηση αυτή έγινε για τρεις βασικούς λόγους:

Πρώτον, καθώς το ΔΝΤ έχει προ πολλού χάσει έτσι και αλλιώς την αξιοπιστία του και καθώς λόγω της πρόσφατης μεγάλης οικονομικής κρίσης και της επέκτασής της σε μια οικονομικά ανεπτυγμένη περιοχή όπως η ευρωζώνη, έχει τραβήξει τα βλέμματα της κοινής γνώμης πάνω του, προσπαθεί να αλλάξει στάση δίνοντας βαρύτητα στον επικοινωνιακό τομέα και να παρουσιάσει μια διαφορετική εικόνα τουλάχιστον όσον αφορά την αδιαλλαξία των στελεχών του. Είναι γνωστή η στενοκεφαλιά που διέκρινε πολλά στελέχη του στο παρελθόν σχετικά με τις πολιτικές που έπρεπε να εφαρμοστούν σε διάφορες περιπτώσεις, καθώς επέμεναν, με μια ανεξήγητη πολλές φορές εμμονή και με μια αλαζονική στάση, στην εφαρμογή συγκεκριμένων μέτρων που έφερναν πάντα καταστροφικά αποτελέσματα για τις οικονομίες των χωρών στις οποίες εφαρμόζονταν. Ο Γιόζεφ Στίγκλιτς στο βιβλίο του “Η μεγάλη αυταπάτη”, περιγράφει χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της συμπεριφοράς, καθώς και τα καταστροφικά αποτελέσματα που την ακολουθούσαν. Οι κρίσεις ειλικρίνειας και παραδοχής λαθών βοηθούν στο να αλλάξει αυτή η εικόνα.

Δεύτερον, καθώς η κρίση χρέους στην ευρωζώνη παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, το ΔΝΤ θέλει να συμπεριλάβει ως εξίσου συνυπεύθυνους και άλλους παράγοντες όπως τα διάφορα όργανα της ΕΕ και την ΕΚΤ, αφού η συνεχιζόμενη κρίση στην ευρωζώνη και η χειροτέρευση των δημοσιονομικών τουλάχιστον στις χώρες της περιφέρειας προμηνύουν άσχημες εξελίξεις. Όταν η κρίση περάσει στην καρδιά της ευρωζώνης με απρόβλεπτες συνέπειες, το ΔΝΤ δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να παίξει το ρόλο του αποκλειστικά υπευθύνου γι'αυτή την κατάσταση. Βέβαια είναι αλήθεια ότι για την κατάσταση στην ευρωζώνη ευθύνονται και οι εφαρμοζόμενες πολιτικές της ΕΕ και της ΕΚΤ.

Τρίτον, η “διαρροή” με μορφή τεχνικής έκθεσης, καθώς και η ομολογία ότι πρόκειται για λάθος στους υπολογισμούς με την αναφορά και στον συγκεκριμένο συντελεστή γνωστό με το όνομα “πολλαπλασιαστής”, έχει σαν στόχο να πείσει ότι πρόκειται για καθαρά υπολογιστικό λάθος, βασισμένο σε λάθος εκτιμήσεις, προκειμένου να κατοχυρωθεί το γεγονός ότι το ΔΝΤ λειτουργεί καθαρά τεχνοκρατικά και ότι τα καταστροφικά αποτελέσματα οφείλονται αποκλειστικά σε λάθος υπολογισμούς και εκτιμήσεις και όχι στην απόπειρα εξυπηρέτησης συγκεκριμένων τραπεζικών και κερδοσκοπικών συμφερόντων.

Όμως είναι γνωστός σε πολλούς ο ρόλος του ΔΝΤ στην Ασιατική κρίση στα τέλη της δεκαετίας του 90, όπου τα δάνεια που έδωσε χρησιμοποιήθηκαν για να σωθούν οι δυτικοί επενδυτές, ενώ οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν, βύθισαν σε μεγαλύτερη ύφεση χώρες της ΝΑ Ασίας και διόγκωσαν το δημόσιο χρέος με όλα τα παρελκόμενα, όπως αύξηση της φτώχιας και της ανεργίας.

Και τελικά, η καταστροφή στην οικονομία, η αυξανόμενη φτώχεια και ανεργία, είναι πράγματα που έχουν αληθινές και σοβαρές συνέπειες στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Και έτσι, η νέα ομολογία του Μπλανσάρ, δεν μπορεί να φανεί σαν μια δήλωση ειλικρινούς παραδοχής λαθεμένων χειρισμών, αλλά σαν μια ακόμα κυνική και αλαζονική συμπεριφορά εκ μέρους του ΔΝΤ.