Your browser does not support the HTML5 canvas tag.
Εγχειρίδιο χειρισμού κρίσεων λόγω πολιτικών ΔΝΤ από τη CIA! / Already confirmed: Civil liberties under attack! / Greece's creditors gone completely insane! / How the global financial mafia sucked Greece's blood / ECB's economic hitmen / Η Μέρκελ επιβεβαιώνει τα σχέδια των γραφειοφασιστών! /Greece: the low-noise collapse of an entire country/ How the neoliberal establishment tricked the masses again, this time in France / Ενώ η Γερμανία προετοιμάζεται για τα χειρότερα, η Ελλάδα επιμένει στο ευρώ! / Ένας παγκόσμιος "proxy" πόλεμος κατά της ελευθερίας έχει ξεκινήσει! / McCarthyism 2.0 against the independent information / Ο επικεφαλής του "σκιώδους συμβουλίου" της ΕΚΤ επιβεβαιώνει ότι η ευρωζώνη είναι μια χρηματοπιστωτική δικτατορία! / It has started: A global proxy war against freedom! / Βαρουφάκης: Το ΤΧΣ δεν ελέγχεται από το δημόσιο! / Δημοψήφισμα για Grexit: η τελευταία ευκαιρία να σωθεί η Ελλάδα και η τιμή της Αριστεράς / Europe crushed by the fascists, islamofascists, bureaufascists and their masters / Δεν γίνεται έτσι "σύντροφοι" ... / Panama Papers: When mainstream information wears the anti-establishment mask / The Secret Bank Bailout / The head of the ECB “shadow council” confirms that eurozone is a financial dictatorship! / A documentary by Paul Mason about the financial coup in Greece / The ruthless neo-colonialists of 21st century / First cracks to the establishment by the American people / Clinton emails - The race of the Western neo-colonialist vultures over the Libyan corpse / Επιχείρηση Panama Papers: Το κατεστημένο θέλει το μονοπώλιο και στις διαρροές; / Operation "looting of Greece" reaches final stage / Varoufakis describes how Merkel sacrificed Greece to save the Franco-German banks / France officialy enters the neo-Feudal era! / The US establishment just gave its greatest performance so far ... / A significant revelation by WikiLeaks that the media almost ignored / It's official: the US is funding Middle-East jihadists! / Οι αδίστακτοι νεο-αποικιοκράτες του 21ου αιώνα / How to handle political unrest caused by IMF policies! / Πώς το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο ξεγέλασε τις μάζες, αυτή τη φορά στη Γαλλία / The establishment attacks Jeremy Corbyn in full force - imagine what would happen if he was truly radical

23 November, 2012

Πόλεμος ενάντια στο "1984"

του system failure

Τελευταία, σκεφτόμουν έντονα τη φράση του Γάλλου διανοητή Αλαίν Μπαντιού που είχε πει ότι παρακολουθούμε την κρίση σαν ένα θέαμα και συνειδητοποιώ ότι τελικά δεν είχε και πολύ άδικο. Στην Ελλάδα, αν και όλοι μας βιώνουμε τις συνέπειες της κρίσης, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, εξακολουθούμε να παρακολουθούμε την κρίση μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες σαν να είναι ένα θέαμα που δεν μας αφορά.

Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του συστημικού κατεστημένου, πέρα από το γεγονός ότι εκμεταλλεύεται τα πολυεπίπεδα αντικρουόμενα συμφέροντα μιας μεσαίας τάξης που τρώει τις σάρκες της, μέσα σε έναν ιδιότυπο ενδοταξικό εμφύλιο πόλεμο. Διότι κατάφερε να μας κάνει να παρακολουθούμε τα φερέφωνά του μέσα από τις συσκευές προπαγάνδας που ο καθένας έχει στο σπίτι του, την ίδια στιγμή που πολλοί συμπολίτες μας οδηγούνται στην αυτοκτονία, θύματα στο βωμό αυτού του κατεστημένου που προσπαθεί να κρατηθεί όρθιο και να διατηρήσει την εξουσία του, να επικρατήσει ολοκληρωτικά.

Αν και ζούμε ίσως την μεγαλύτερη επιχείρηση προπαγάνδας των συστημικών ΜΜΕ από την εποχή της χούντας, οι περισσότεροι Έλληνες συνεχίζουμε να ενημερωνόμαστε από την τηλεόραση και τα δελτία ειδήσεων των μεγαλύτερων καναλιών και εφημερίδων. Και το καταπληκτικό είναι ότι, όπως πολύ εύστοχα είχε πει ο Νίκος Κοτζιάς, οι περισσότεροι Έλληνες αναπαράγουν τις ειδήσεις των mainstream media παρόλο που δεν τις πιστεύουν!

Να λοιπόν που σε αυτή την περίπτωση η πραγματικότητα ξεπερνά την φαντασία. Γιατί όταν ο Όργουελ έγραφε το κλασικό του έργο "1984", μάλλον δεν θα μπορούσε να φανταστεί, ότι μια μέρα οι άνθρωποι θα είχαν μεν μέσα στα σπίτια τους τις συσκευές που περιγράφει, αλλά ότι θα πατούσαν το κουμπί μόνοι τους λόγω του εγκεφαλικού εθισμού τους, χωρίς στην πραγματικότητα να τους το επιβάλει κανένας. Ότι μέσα από την προπαγάνδα και την ψυχολογική τρομοκρατία, οι άνθρωποι θα επέλεγαν μόνοι τους, μέσα από φαινομενικά δημοκρατικές διαδικασίες, κυβερνήσεις-υπηρέτες του συστημικού κατεστημένου, που θα συνέχιζαν το έργο της ίδιας τους της εξαθλίωσης και της υποταγής τους. Ότι θα φτάναν στο σημείο να αναπαράγουν την προπαγάνδα, παρόλο που έχουν πάψει να πιστεύουν αυτά που λένε τα φερέφωνα μέσα από τις συσκευές.

Τα golden boys της "δημοσιογραφίας" εξακολουθούν να αμείβονται πλουσιοπάροχα την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία των Ελλήνων εξοντώνεται από τα σκληρά μέτρα λιτότητας και περικοπών μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, αφού στην ουσία πρόκειται για καλοπληρωμένα στελέχη τραπεζών. Οι κοινωνίες βρίσκονται υπό κατοχή. Το "1984" συμβαίνει εδώ και τώρα και είναι χειρότερο από τη φαντασία, γιατί επιβάλλεται ύπουλα, οι κοινωνίες συναινούν προκειμένου να κυριαρχήσει.

Όμως το "καθεστώς" κατάφερε κάτι ακόμα χειρότερο, κατάφερε να μας κάνει να παίζουμε το παιχνίδι όλο και περισσότερο με τους δικούς του όρους. Όσο και αν μισούμε τους τραπεζίτες, τα golden boys, τους κερδοσκόπους και τους αεριτζίδες, που φόρτωσαν τα σπασμένα στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, έχουμε μάθει να μιλάμε με αριθμούς, όπως θέλουν αυτοί και οι οικονομολόγοι της "νέας οικονομίας", οι πιστοί στρατιώτες του καθεστώτος. Κοντεύουμε να γίνουμε ειδικοί στα οικονομικά, μέσα από την πλύση εγκεφάλου που εξαπολύουν καθημερινά τα καθεστωτικά φερέφωνα. Το "καθεστώς" επιχειρεί να διαμορφώσει κοινωνίες πραγματιστών που με έναν κυνικό ψευδοορθολογισμό θα είναι έτοιμες να οδηγηθούν στην αυτοχειρία για "ένα καλύτερο αύριο". Γι'αυτό άλλωστε όποιος τολμάει, στα πάνελ των τραπεζοκρατούμενων καναλιών, να μιλήσει για ανθρώπους και δυστυχία, καταντάει σχεδόν γραφικός, πολλές φορές αντιμετωπίζεται και με μια συγκαλυμμένη ειρωνεία, γιατί τα καλοπληρωμένα στελέχη απαιτούν να μιλήσει με τη γλώσσα τους, με αριθμούς και στοιχεία. Τι θα γίνει αν δεν πάρουμε τόσα δισ.; Που θα τα βρείτε τα λεφτά; Πόσο θα μεγαλώσει το έλλειμμα; Πόσο θα είναι το ΑΕΠ και το χρέος την τάδε χρονιά;

Όμως και οι πολίτες διαδηλώνουν στους δρόμους με αιτήματα που ανήκουν σε αυτό το "καθεστώς". Όσο η μεσαία τάξη αυτοκαταστρέφεται, όσο διεκδικεί πράγματα με τους όρους του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος, τόσο περισσότερο αυτό θα επικρατεί και θα επιβάλει τους όρους του, παγιδεύοντας τις κοινωνίες μέσα σε ένα φαύλο κύκλο πολιτισμικής παρακμής.

Παραδόξως, άκουσα τους προβληματισμούς των Μπαντιού και Κοτζιά μέσα από συνεντεύξεις και παρουσίες τους στην τηλεόραση. Διότι η συσκευή προπαγάνδας έχει μερικές φορές και καλά πράγματα για να δεις και να ακούσεις. Παραδόξως, υποστηρίζω ότι πρέπει να βλέπουμε τις ειδήσεις των καλοπληρωμένων μεγαλοδημοσιογράφων και τις στημένες τηλεοπτικές τους εκπομπές, όχι βέβαια για να αναπαράγουμε αυτά που λένε, αλλά για να εκπαιδευτούμε ώστε να ξεσκεπάζουμε τα ψέματα, τις υπερβολές και τις αντιφάσεις τους. Και δεν χρειάζεται κανείς να είναι ιδιαίτερα έξυπνος για να το κάνει. Απλά χρειάζεται να επιστρατεύσει την κοινή λογική και να επαναφέρει την κριτική σκέψη. Διότι με τη βοήθεια της κριτικής σκέψης που σήμερα είναι σχεδόν νεκρή, θα καταλάβουμε ότι αυτός ο κυνικός πραγματισμός είναι μια τρέλα, ότι ο ψευδοορθολογισμός τους είναι όντως ψεύτικος και στην ουσία πρόκειται για παραλογισμό. Έτσι θα αρχίσουμε τον πόλεμο ενάντια στο "1984" που ζούμε σήμερα.

05 November, 2012

A new doctrine with an old recipe

by system failure

The policy of austerity and absolute commitment to the fiscal discipline imposed on the eurozone states, seems to fail completely. Not only does not give any sign of hope for the future, but neither improves the economies of the states, but worsens them instead. Unemployment in Greece and Spain has broken every record while the picture even in the most developed countries does not seem to improve.

The similarities with the period that followed the Great Depression in US in 1929 is, one might say, shocking. The gap between rich and poor is widening, while extreme nationalism is gaining ground in Europe despite the great suffering that brought in the past. If history is repeated, we should, unfortunately, expect new major upheavals and conflicts worldwide, towards the end of this decade or at the beginning of the next one. But today, there are also some differences from the Interwar period. The most significant are, the great expansion of the middle class in the West, the economic growth of the developing countries, and the full deregulation of the free market as well as the rapid transfer of capital globaly with the help of technology.

We experiencing the paradox of a totalitarianism which manages to spread despite the destruction that brings. The collective memory that works in societies currently prevents major conflicts, but the new doctrine of globalization, adjusted to the big banks and corporations, is using the old tested recipe of "divide and rule", to impose the final victory of this totalitarianism.

The divided middle class is a key weapon that is used by the new doctrine. Within states, conflicting interests of the middle class groups are mobilized, as a result mainly of the current crisis. Typical examples in Greece are, the controversy between hotel owners and hotel staff about the salary reductions of the last, pharmacists and patients, private sector and public sector employees about the different levels of wages and different risk of firing, unions that remain attached to defend exclusively their own interests. A typical recent example is the judiciary, which due to the new cuts in their wages are threatening with new strikes, while they don't seem that they care to contribute in serious issues for the Greek society like the possibility of audit of public debt, or, the deep investigation of a plethora of serious scandals concerning the Greek political class. As long as there are conflicting interests within the middle class, massive street protests are ineffective.

At an international level, the middle classes of countries are divided by stereotypes which the mouthpieces of the new doctrine build. Recent examples are the characteristics that are given to the peoples of the eurozone periphery, such as lazy, PIGS, etc., while in southern Europe, the perception that Germany continues to benefit from the crisis becomes quite popular. All these crude generalities which are spreading by the mouthpieces of the new doctrine, are aiming to prevent a possible dynamic mass mobilization of the middle class across Europe, which could be crusial for the termination of policies that the new doctrine promotes.

Additionaly, the argument of the new doctrine that the West cannot compete against the very cheap labor of China, India and South-East Asia, manages to maintain the phobia between the peoples of the West and those of the developing countries, as workers in Western countries gradually loose all labor rights, while workers in developing countries want to conquer benefits that they couldn't afford for decades and which capitalism "promises" for a better life. The paradox is that, workers in most developing countries are working for starvation wages and under totally unacceptable conditions, waiting patiently for this "promise" of capitalism, since many of them in many regions, have experienced also at first hand the authoritarianism of the Soviet Communism.

The economic indexes in some developing countries are rising but most people suffer. Capitalism is trying to "redeem" the peoples of developing countries while simultaneously attempting to create new tanks of consumers in an effort to survive, but the financial capitalism-casino creates bubbles that burst much faster than the growth of the real economy around the world. Only two things can survive in this outrageous situation: banks and multinational corporations. Nation states are deconstructed gradually and most of the small-medium businesses - although faithful to capitalism - eventually disapear or at best redeemed, because it's impossible to withstand the competition.

But there also other areas of conflict which the new doctrine feeds and exploits. In the market's arena, capitalism-casino creates the illusion that everyone has the opportunity to participate equally. A significant part of the middle class is gambling in the stock markets and finally self-destructed or redeemed, but some never loose, because even when the financial storm comes, they are rescued by the governments with taxpayers' money. A characteristic example is the independent holders of the Greek government bonds that lost their money during the debt crisis, while the big Greek and European banks that are exposed, either secured their money through the terms of the new loan to the Greek state, or, rescued with bailout packages of billions.

The new doctrine exploits also the ideological polarization that grows in times of crisis. A characteristic example in Greece is the rise of the radical Left and extreme Nationalism. The rhetoric which is used by the anti-memorandum opposition parties regarding the debt crisis is almost identical. If someone could hide the logo in their announcements it would be hard to understand whether the announcement comes from a Left-wing, Right-wing or extreme Nationalist party. However, all these parties are giving absolute priority to defend their ideology and spend their effords in conflicts between them, putting, quite often, their struggle against the policies of troika's memorandum in second place. It is characteristic that, in a period of such a wild economic war, even the moderate parties (mainly SYRIZA and Indepentent Hellenes), have difficulties to meet and form a solid united front against the policies which eliminate the society.

Capitalism has succeeded in maximizing the middle class in the West, but now, it's most horrible mutation, exploits the large heterogeneity of the middle class - which was well hidden beneath a veil of fake prosperity - in order to survive and totally dominate. This new mutation of capitalism, either will be able to create new tanks of consumers and therefore survive through a global cultural totalitarianism, or, through its frenzied course, will eliminate the middle class, violate its "promise" for a better life, and eventually, destroy itself.

04 November, 2012

Το νέο δόγμα που εφαρμόζει μια παλιά συνταγή

του system failure

Η πολιτική αυστηρής λιτότητας και προσήλωσης στην δημοσιονομική πειθαρχία που επιβάλλεται στα κράτη της ευρωζώνης φαίνεται ότι αποτυγχάνει πλήρως. Όχι μόνο δεν δίνει κανένα σημάδι ελπίδας για το μέλλον, αλλά ούτε και βελτιώνει τις οικονομίες των κρατών, αντίθετα τις χειροτερεύει. Η ανεργία σε Ελλάδα και Ισπανία έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, ενώ, η εικόνα ακόμα και στις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες της ευρωζώνης δεν φαίνεται να βελτιώνεται.

Οι ομοιότητες με την περίοδο η οποία ακολούθησε μετά το μεγάλο κραχ στην Αμερική το 1929 είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, ανατριχιαστικές. Το χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων βαθαίνει, ενώ ο ακραίος εθνικισμός κερδίζει έδαφος σε όλη την Ευρώπη παρά τις μεγάλες συμφορές που επέφερε στο παρελθόν. Αν η ιστορία επαναληφθεί, θα πρέπει δυστυχώς, να περιμένουμε νέες μεγάλες αναταραχές και συγκρούσεις παγκοσμίως, προς το τέλος αυτής της δεκαετίας ή στις αρχές της επόμενης. Όμως, υπάρχουν σήμερα και ορισμένες διαφορές σε σχέση με την περίοδο του μεσοπολέμου. Οι κυριότερες από αυτές είναι η διόγκωση της μεσαίας τάξης στην Δύση, η οικονομική άνοδος των αναπτυσσόμενων χωρών, καθώς και η πλήρης απελευθέρωση και απορρύθμιση της αγοράς και η ταχεία μεταφορά κεφαλαίων με τη βοήθεια της τεχνολογίας.

Βιώνουμε το παράδοξο ενός ολοκληρωτισμού ο οποίος καταφέρνει και εξαπλώνεται παρά την καταστροφή που επιφέρει. Οι συλλογική μνήμη που λειτουργεί στις κοινωνίες, αποτρέπει προς το παρόν τις μεγάλες συγκρούσεις, αλλά το νέο δόγμα της παγκοσμιοποίησης κομμένης και ραμμένης στα μέτρα των μεγάλων τραπεζών και εταιριών, χρησιμοποιεί την παλιά και δοκιμασμένη συνταγή του "διαίρει και βασίλευε", ώστε να επιβάλλει την τελική επικράτηση αυτού του ολοκληρωτισμού.

Η διασπασμένη μεσαία τάξη είναι ένα βασικό όπλο που χρησιμοποιεί το νέο δόγμα. Σε τοπικό επίπεδο κινητοποιούνται, με αφορμή την οικονομική κρίση, αντικρουόμενα συμφέροντα ομάδων της μεσαίας τάξης εντός των κρατών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα στην Ελλάδα, είναι η διαμάχη ξενοδόχων και ξενοδοχειακών υπαλλήλων με αφορμή τις μειώσεις μισθών των τελευταίων, φαρμακοποιών και ασθενών, εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα και εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα με αφορμή τις αμοιβές αλλά και τον διαφορετικό βαθμό κινδύνου απόλυσης, συντεχνίες που μένουν προσκολλημένες στην υπεράσπιση αποκλειστικά των δικών τους συμφερόντων. Μέσα στη θύελλα των περικοπών, χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα αποτελούν οι δικαστικοί, που εν όψει νέων περικοπών στους μισθούς τους απειλούν με κινητοποιήσεις, χωρίς να μοιάζουν διατεθειμένοι να ενεργήσουν αποφασιστικά για θέματα που καίνε την Ελληνική κοινωνία όπως η δυνατότητα λογιστικού ελέγχου του δημοσίου χρέους και η πληθώρα σκανδάλων που αφορούν την Ελληνική πολιτική τάξη και που αποκαλύπτονται όλο και πιο συχνά τελευταία. Όσο υπάρχουν τα αντικρουόμενα συμφέροντα μέσα στην μεσαία τάξη, οι μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους είναι δώρο άδωρο.

Σε υπερεθνικό επίπεδο, η μεσαίες τάξεις των χωρών διχάζονται από στερεότυπα που διαδίδουν τα φερέφωνα του νέου δόγματος. Πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν η απόδοση χαρακτηριστικών στους λαούς της περιφέρειας της ευρωζώνης, όπως τεμπέληδες, PIGS κ.λ.π., ενώ στις χώρες του Ευρωπαϊκού νότου διαδίδεται η αντίληψη ότι η Γερμανία συνεχίζει να επωφελείται από την κρίση. Όλες αυτές οι σκόπιμα χονδροειδείς γενικεύσεις που διαδίδονται από τα φερέφωνα του νέου δόγματος, έχουν σαν στόχο την αποτροπή μιας πιθανής δυναμικής μαζικής κινητοποίησης της μεσαίας τάξης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η οποία θα μπορούσε να αποβεί καθοριστική για την κατάργηση των πολιτικών που προωθεί το νέο δόγμα.

Αλλά και το επιχείρημα του νέου δόγματος, ότι η Δύση δεν είναι ανταγωνιστική απέναντι στα πολύ φθηνά μεροκάματα της Κίνας, Ινδίας και ΝΑ Ασίας βοηθάει και στην διατήρηση των φοβιών ανάμεσα στους λαούς της Δύσης και αυτούς των αναπτυσσόμενων χωρών, καθώς οι εργαζόμενοι στις χώρες της Δύσης χάνουν σταδιακά όλα τα εργασιακά κεκτημένα, ενώ οι εργαζόμενοι στις αναπτυσσόμενες χώρες θέλουν να κατακτήσουν όλα όσα στερήθηκαν τόσες δεκαετίες, με την "υπόσχεση" του καπιταλισμού για μια καλύτερη ζωή. Το παράδοξο είναι ότι οι εργαζόμενοι στις περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες δουλεύουν με μεροκάματα πείνας κάτω από άθλιες συνθήκες αναμένοντας καρτερικά αυτή την "υπόσχεση" του καπιταλισμού, καθώς πολλοί από αυτούς, σε αρκετές χώρες, έχουν βιώσει στο πετσί τους και τον αυταρχισμό του Σοβιετικού Κομμουνισμού.

Οι δείκτες σε ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες ευημερούν, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν. Ο καπιταλισμός προσπαθεί να "εξαγοράσει" τους λαούς των αναπτυσσόμενων χωρών ενώ επιχειρεί ταυτόχρονα να δημιουργήσει νέες δεξαμενές καταναλωτών στην προσπάθειά του να επιβιώσει, αλλά η χρηματιστηριακή οικονομία του καπιταλισμού-καζίνο δημιουργεί σε όλο τον πλανήτη φούσκες που σκάνε με ρυθμό πολύ πιο γρήγορο απ'ότι μπορεί να αναπτυχθεί ομαλά η πραγματική οικονομία. Μόνο δύο πράγματα μπορούν να επιβιώσουν μέσα σ'αυτή την εξωφρενική κατάσταση: οι τράπεζες και οι πολυεθνικές. Τα εθνικά κράτη αποδομούνται και οι περισσότερες, αν και πιστές στον καπιταλισμό, μικρομεσαίες επιχειρήσεις εξαφανίζονται, ή στην καλύτερη περίπτωση εξαγοράζονται, μη μπορώντας να αντέξουν τον ανταγωνισμό.

Όμως υπάρχουν και άλλα πεδία συγκρούσεων που το νέο δόγμα τροφοδοτεί και εκμεταλλεύεται. Σε επίπεδο αγορών, ο καπιταλισμός-καζίνο δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι οι πάντες έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν ισότιμα. Ένα σημαντικό κομμάτι της μεσαίας τάξης τζογάρει στα χρηματιστήρια και αυτοκαταστρέφεται ή εξαγοράζεται, κάποιοι όμως δεν χάνουν ποτέ, γιατί ακόμα και όταν έρθει η οικονομική θύελλα, διασώζονται από τις κυβερνήσεις με λεφτά των φορολογουμένων. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των ανεξάρτητων κατόχων ομολόγων Ελληνικού Δημοσίου που έχασαν τα λεφτά τους από την κρίση χρέους, ενώ οι μεγάλες Ελληνικές και Ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες, είτε εξασφάλισαν τα χρήματά τους με τους όρους του νέου δανεισμού, είτε διασώθηκαν με πακέτα δισεκατομμυρίων.

Το νέο δόγμα εκμεταλλεύεται και την ιδεολογική πόλωση που μεγαλώνει σε περιόδους κρίσεων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα στην Ελλάδα είναι η άνοδος της ριζοσπαστικής αριστεράς και του ακραίου εθνικισμού. Η ρητορική που χρησιμοποιούν τα αντιμνημονιακά κόμματα της αντιπολίτευσης όσον αφορά την κρίση χρέους είναι σχεδόν πανομοιότυπη και αν κάποιος έκρυβε το λογότυπο στις ανακοινώσεις τους, δύσκολα θα καταλάβαινε αν πρόκειται για Αριστερό, Δεξιό ή ακραίο εθνικιστικό κόμμα. Όμως όλα αυτά τα κόμματα αναλώνονται στην σύγκρουση μεταξύ τους, δίνοντας την εικόνα ότι το κύριο μέλημά τους είναι να υπερασπιστούν με κάθε κόστος την ιδεολογία τους, βάζοντας, συχνά, σε δεύτερη μοίρα τον αγώνα τους κατά των πολιτικών του μνημονίου. Αυτό κάνει ευκολότερη τη δουλειά των φορέων του νέου δόγματος και της συνέχισης των πολιτικών λιτότητας και εξαθλίωσης της κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε μια περίοδο ενός τόσο άγριου οικονομικού πολέμου, ακόμα και οι Δεξιών καταβολών Ανεξάρτητοι Έλληνες που χαρακτηρίζονται από έναν πιο ήπιο εθνικισμό, δυσκολεύονται να συναντηθούν με τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να σχηματίσουν ένα συμπαγές ενιαίο μέτωπο κατά των πολιτικών της εξαθλίωσης.

Ο καπιταλισμός κατάφερε να γιγαντώσει την μεσαία τάξη στη Δύση, αλλά τώρα, η πιο φριχτή μετάλλαξή του, εκμεταλλεύεται την μεγάλη της ανομοιογένεια - που μέχρι τώρα ήταν καλά κρυμμένη κάτω από ένα πέπλο επίπλαστης ευημερίας - προκειμένου να διασωθεί και να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά. Η νέα αυτή μετάλλαξη του καπιταλισμού, είτε θα καταφέρει να δημιουργήσει νέες δεξαμενές καταναλωτών, επιβάλλοντας έναν παγκόσμιο πολιτισμικό ολοκληρωτισμό και κυριαρχώντας οριστικά, είτε, μέσα από την φρενήρη πορεία του, θα διαλύσει την μεσαία τάξη, θα αθετήσει τις "υποσχέσεις" για μια καλύτερη ζωή και τελικά θα αυτοκαταστραφεί.